Uzasadnienie
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z dnia 23 lipca 1998 r. stwierdzono nieważność postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymującego w mocy postanowienie Kierownika Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] r. dopuszczającego usytuowanie projektowanej rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w granicy działki bez wymaganej zgody właścicielki sąsiedniej działki (sygn. akt II SA/Ka 1314/96), a następnie wyrokiem z dnia 13 listopada 1998 r. uchylono decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Urzędu Rejonowego w G. z dnia [...] r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbudowę domu jednorodzinnego na nieruchomości położonej w O. przy ulicy [...], stanowiącej działkę nr 1(sygn. akt II SA/Ka 347/97). Prowadzone następnie postępowanie doprowadziło do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu [...] r. decyzji nakazującej G. M. i J. M. rozbiórkę części budynku dobudowanej do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1w Ornontowicach przy ulicy [...].
W wyniku rozpoznania odwołania G. i J. M., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. uchylił wymienioną powyżej decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał na wadliwe zakwalifikowanie przedmiotowej dobudowy jako samowoli budowlanej oraz podkreślił potrzebę przeprowadzenia w tym konkretnym przypadku postępowania określonego w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego w celu legalizacji wykonanej dobudowy i doprowadzenia jej do stanu zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 sierpnia 2007 r. (sygn. akt II SA/Gl 1062/06) wobec oddalenia skargi U. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r.
Prowadzone dalej przed organami nadzoru budowlanego postępowanie legalizacyjne dotyczące rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w O. przy ulicy [....], na działce na 1doprowadziło do wydania decyzji nr [...] z dnia [...] r., którą nałożono na inwestorów G. i J. M. obowiązek wykonania robót w rozbudowanej części budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr 1w O. zgodnie z zaleceniami rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych tj. zabezpieczenia ogniochronnego do stopnia niezapalności wszystkich elementów drewnianych dachu, w tym okapów na balkonami oraz podwyższenia ściany zewnętrznej przy granicy działki do wysokości co najmniej 30 cm ponad pokrycie dachu w terminie do dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyjaśnił, że przedłożona w trakcie postępowania opinia rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych wskazała na konieczność wykonania wymienionych robót aby uznać, iż rozbudowa spełnia wymagania przeciwpożarowe określone w przepisach techniczno- budowlanych.
W wyniku rozpatrzenia odwołania złożonego przez U. P., właścicielkę sąsiedniej nieruchomości, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zwrócił uwagę na przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki oraz ich usytuowanie wskazując na wymagania określone w § 209 ust. 2., § 213 pkt 1a, § 232 ust. 4 i ust. 5 oraz § 235 ust. 2 i ust. 3 tego rozporządzenia. Wskazał też na treść § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia określającego odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną okapu, gzymsu, balkonu lub daszku na wejściem. Organ odwoławczy ocenił, iż organ powiatowy prawidłowo stwierdzając niespełnienie przez przedmiotowy budynek wymagań określonych w przepisach przeciwpożarowych (§ 272 ust. 3 oraz § 235 ust.
5) nie dostrzegł, iż budynek ten narusza wymagania wskazane w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia. Organ odwoławczy uznał, iż w postępowaniu pierwszoinstanacyjnym naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz w związku z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wobec nie podjęcia odpowiednich czynności w celu wyjaśnienia w sposób wyczerpujący i jednoznaczny stanu faktycznego sprawy, a w szczególności.ustalenia czy przedmiotowa rozbudowa zgodna jest z wymienionym przepisem § 12 ust. 5 rozporządzenia. Wskazał jednak, że zgodnie z § 2 rozporządzenia wymagania, o których mowa § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury mogą być spełnione w sposób inny, niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej lub rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu ekspertyzy. Oznacza to, ze wymagania rozporządzenia mogą być spełnione w inny sposób, stosownie do właściwej ekspertyzy technicznej, odpowiednio uzgodnionej. W ocenie organu przedmiotowa rozbudowa, która narusza przepisy wymienionego rozporządzenia może zostać dorowadzona do stanu zgodnego z przepisami prawa, po wykonaniu zaleceń określonych w ekspertyzie, o której mowa w § 2 rozporządzenia.
Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, odpowiadając na zarzuty odwołującej, iż nie zostały w tym przypadku naruszone wymogi określone w § 12 ust. 3 rozporządzenia, bowiem przedmiotowy budynek znajduje się na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m, co w myśl ust. 1 tego paragrafu dopuszcza sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2 lecz nie mniejszej niż 1,5 m.
Stwierdził także, że przedłożona w sprawie opinia rzeczoznawcy- biegłego dotyczyła wyłącznie zagadnień bezpieczeństwa pożarowego oraz odporności ogniowej, natomiast nie odnosiła się ona w żaden sposób do wymagań określonych w §12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Wobec faktu, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego należało uchylić decyzję organu pierwszej instancji i przekazać mu sprawę do ponownego rozpoznania.
Rozpoznając sprawę ponownie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., działając na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki oraz ich usytuowanie postanowieniem z dnia [...] r. nałożył na G. i J. M. właścicieli domu jednorodzinnego położnego na działce nr 1w O. obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 kwietnia 2014 r. ekspertyzy technicznej rozbudowanej części obiektu budowlanego sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, która powinna zawierać: opis techniczny i rysunki przedmiotu opracowania, wskazanie czy wymagania, o których mowa w §1 (a dokładnie w tym przypadku w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia oraz § 235 ust.
2) mogą być spełnione w sposób inny niż określa to rozporządzenie, wskazanie ewentualnych robót budowlanych, które należy wykonać aby doprowadzić obiekt do stanu spełniającego wymagania podstawowe oraz inwentaryzację geodezyjną wskazującą dokładną odległość od granicy przedmiotowej rozbudowy. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwołał się do stanowiska zaprezentowanego przez organ drugiej instancji, powołał się na dowodową wartość wydanego rozstrzygnięcia, niezbędnego dla zakończenia prowadzonego postępowania głównego – tj. postępowania w sprawie legalizacji.
Pismem z dnia [...] r. G. M. stwierdziła, iż przedłożyła już w sprawie podobną ekspertyzę i nie jest w stanie wykonać kolejnej, m.in. z uwagi na zaistniałą sytuację finansową.
Pismem z dnia [...] r., w odpowiedzi na zapytanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego potwierdziła, iż złożone w dniu [...] r. pismo z dnia [...] r. należy potraktować jako odwołanie od otrzymanego postanowienia.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił postanowienie organu pierwszej instancji w zakresie pkt 4, tj. przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy to postanowienie, precyzując, iż ekspertyza powinna wskazywać, w jakiej dokładnie odległości od granicy znajduje się przedmiotowa rozbudowa. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że oceniał w tym postępowaniu jedynie zasadność wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia w oparciu o art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przytaczając treść przepisu oraz odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wyjaśnił, iż przepis ten upoważnia organy nadzoru budowlanego do żądania dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, natomiast nie daje uprawnień do żądania np. inwentaryzacji wykonanych robót czy inwentaryzacji geodezyjnej (stąd niezbędna była zmiana pkt 4 postanowienia organu pierwszej instancji).
Działania organu w tym trybie zmierzają do wyjaśnienia kwestii technicznych, których celem jest ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wobec obciążenia strony kosztami tych ocen, rzeczą organu jest wykazanie, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do jakości robót budowlanych. Organ nakładając ten obowiązek winien więc wykazać, że istnieją uzasadnione wątpliwości wymagające przedstawienia stosowanej oceny technicznej lub ekspertyzy.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż wydając zaskarżone postanowienie organ powiatowy zastosował się do wskazań organu odwoławczego zawartych w decyzji z dnia [...] r, gdzie wyczerpująco wykazano zasadność nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej. Przyznano wprawdzie, że w istocie w dniu 31 maja 2012 r. przedłożono w siedzibie organu powiatowego opinię sporządzoną przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, ale obejmowała ona jedynie kwestię bezpieczeństwa pożarowego oraz odporności ogniowej. Natomiast ekspertyza, której przedłożenie nakazano niniejszym postanowieniem obejmowałaby przede wszystkim kwestię zgodności inwestycji z § 12 ust. 5 pkt 1 warunków technicznych Ekspertyza ta posłużyłaby jako dowód w sprawie i pozwoliłaby na ustalenie czy istnieje możliwość zalegalizowanie wykonanej inwestycji w obecnym stanie, czy też niezbędne będzie wykonanie określonych robót, celem doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, albo w końcu wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca G. M. wniosła o uchylenie postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniosła, że zaskarżone postanowienia wydane zostały z naruszeniem art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, a nadto naraża skarżącą na poniesienie wysokich kosztów związanych z opracowaniem kolejnej ekspertyzy i to w sytuacji, gdy w trakcie prowadzonego postępowania legalizacyjnego przedstawiła już opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który wskazał określone roboty, stwierdzając, że po ich wykonaniu obiekt będzie spełniać wymagania bezpieczeństwa pożarowego i odporności ogniowej. Obowiązek wykonania tych prac potwierdzała decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., która wprawdzie została uchylona przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ale tylko dlatego, ze organ pierwszej instancji nie zajął się kwestią zgodności z prawem usytuowania przedmiotowej rozbudowy.
W jej ocenie żądanie kolejnej ekspertyzy w sprawie jest zbędne, skoro poprzednie ustalenia ekspertyzy nie zostały w trakcie postępowania zakwestionowane. Dostrzeżona przez organ drugiej instancji konieczność rozważenia możliwości doprowadzenia rozbudowy do stanu zgodnego z obowiązującymi przepisami (także w aspekcie odległości od granicy z sąsiednią działką) powinna być jej zdaniem rozważona przez pracowników miejscowego inspektoratu nadzoru budowlanego przy zastosowaniu posiadanej wiedzy. Dodała, że powoływany w postanowieniu przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych.
W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, potrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Przyznał, że w sprawie przedłożono opinię z dnia [...] r. sporządzoną przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, jednak opinia dotyczyła tylko kwestii bezpieczeństwa pożarowego oraz odporności ogniowej, podczas gdy żądana ekspertyza obejmowałaby przede wszystkim kwestię zgodności inwestycji z § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie.
Na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. skarżąca podtrzymała skargę oraz zawartą w niej argumentację. Podkreśliła, że żądania przedstawiania kolejnych ekspertyz powiększają tylko koszty przez nią ponoszone, a nikt nie gwarantuje jej, że złożenie kolejnej ekspertyzy przybliży legalizację.
Uczestnik postępowania – J. M. wnosząc o uwzględnienie skargi podtrzymał to, co oświadczyła małżonka.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpatrując sprawę zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Kontrolowane w niniejszej sprawie postanowienia nie są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem. Wydane one zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego, co spełnia przesłankę z art. 145 § 1 pkt.a i pkt.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013, poz. 1409 ze zm.), zgodnie z którym organy administracji architektoniczno- budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć w drodze postanowienia na osoby, o których mowa w ust. 1 (tj. uczestników procesu budowlanego – właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego) obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Przesłanką stosowania powyższego przepisu jest więc istnienie uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego, a powyższe okoliczności muszą być przez organ administracji należycie wykazane w toku prowadzonego postępowania.
W przepisie tym ustawodawca posłużył się tzw. uznaniem administracyjnym. Nie oznacza to jednak zupełnej dowolności, ale wymaga od orzekających w sprawie organów szczegółowego wykazania, iż w danej konkretnej sprawie zaistniały okoliczności wskazane w przepisie i uzasadniające nałożenie na stronę określonego obowiązku- w tym przypadku sporządzenia ekspertyzy. Rzeczą organu jest więc wykazanie i udowodnienie, że faktycznie istnieją uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych czy też stanu technicznego obiektu. Działania organów podejmowane w oparciu o powołany przepis mają na celu tylko i wyłącznie ustalenie stanu faktycznego sprawy, a wydanie postanowienie ma charakter dowodowy i podejmowane jest w ramach toczącego się postępowania głównego, w tym przypadku postępowania legalizacyjnego. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego nałożył na skarżącą G. M. i J. M. właścicieli domu jednorodzinnego w O. przy ulicy [...] obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej rozbudowanej części obiektu budowlanego, sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego oraz spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, która to ekspertyza ma zawierać: opis techniczny i rysunki przedmiotu opracowania tj. rozbudowanej części obiektu, wskazanie czy wymagania, o których mowa w § 12 ust. 5 pkt 1 i § 235 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać powinny budynki i ich usytuowanie mogą być spełnione w sposób inny niż określone w powołanym rozporządzeniu, zgodnie z § 2 ust. 2 tego rozporządzenia.
Przedmiotowa ekspertyza dla swej skuteczności musi być uzgodniona ze [...] Wojewódzkim Komendantem Straży Pożarnej oraz powinna wskazywać ewentualne roboty budowlane, które należy wykonać aby doprowadzić obiekt do stanu spełniającego wymagania podstawowe zawarte w art. 5 Prawa budowlanego. Nadto organ pierwszej dodał, że ekspertyza ta winna zawierać inwentaryzację geodezyjną wskazującą, w jakiej dokładnie odległości od granicy znajduje się przedmiotowa rozbudowa. Wymienione przez organ w wymienionym postanowieniu obowiązki nie mieszczą się w zakresie oceny technicznej lub ekspertyzy w rozumieniu art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Stąd też postanowienie organu pierwszej instancji zapadło z naruszeniem tego przepisu, co miało oczywisty wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić trzeba, że z treści decyzji organu pierwszej instancji nie wynika, jakie to wątpliwości organ ten powziął co do aktualnego stanu technicznego obiektu budowlanego czy też jakości wyrobów budowlanych względnie robót budowlanych ani też czy wątpliwości te były uzasadnione. Organ drugiej instancji wprawdzie uchylił powyższe postanowienie w zakresie obowiązku przedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej, ale w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu jednak, dalej nie wyjaśnił jakie uzasadnione wątpliwości w zakresie aktualnego stanu technicznego obiektu budowlanego czy też jakości wyrobów budowlanych względnie robót budowlanych były podstawą takiego działania.
Wskazać przy tym należy, że nakładając ten obowiązek organy odwołały się do treści § 2 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, podnosząc, że w myśl tego przepisu wymagania, o których mowa w § 1 rozporządzenia, czyli warunki wskazane w rozporządzeniu, mogą być spełnione w sposób inny niż w nim określone, stosowanie do wskazań ekspertyzy jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Jednocześnie jednak, co należy podkreślić, jako podstawowy problem do wyjaśnienia w wymaganej ekspertyzie organ uznał "wskazanie czy wymagania, o których mowa w § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzania, mogą być spełnione w sposób inny niż określone w tym rozporządzeniu". Wymieniony przepis stanowi "odległość od granicy z sąsiednią działką budowalną nie może być mniejsza niż: pkt. 1/ 1,5 m od okapu, gzymsu, balkonu lub daszku na wejściem, a także do takich części budynku, jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa".
Przepisy rozporządzenia w tym zakresie są bezwzględnie obowiązujące i "nie mogą być spełnione w inny sposób". Dlatego też trudno uznać by wymagana przez organ ekspertyza mogła być uzasadniona i miała podstawę w przywołanym w zaskarżonym postanowieniu art. 81c Prawa budowlanego. Inne rozwiązania, o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia, mogłyby niewątpliwie dotyczyć zagadnień związanych z wymogami ochrony przeciwpożarowej, ale w tym zakresie, co trzeba podkreślić i co przyznają orzekające w sprawie organy, skarżąca przedłożyła w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w M. w dniu [...] r. opinię sporządzoną przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych B. B., która odnosiła się do kwestii spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na działce nr 2 w O. przy ulicy [...]. W trakcie tego postępowania ustalono też, co potwierdzają zawarte w aktach sprawy protokoły oględzin nieruchomości, że na działce o szerokości 14,8 m znajdował się budynek jednorodzinny, a przedmiotowa rozbudowa posadowiona została w granicy działki (zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] r., na mocy uzyskanego postanowienia tego Urzędu z dnia [...] r., które to rozstrzygnięcia następnie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach – tj. z dnia 23 lipca 1998 r. Sygn. akt II SA/Ka 1314/96 oraz z dnia 13 listopada 1998 r. sygn. akt II SA/Ka 347/07).
Przedłożona w sprawie wymieniona powyżej opinia przygotowana przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych B. B., w punkcie 5 "Podsumowanie i wnioski" udzieliła odpowiedzi na stawiane ponownie pytania w zakresie przepisu § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i wskazała niezbędne w tym zakresie działania, a w stosunku do wymogów określonych w § 12 ust. 5 pkt 1 tego rozporządzenia organ nadzoru powinien przy użyciu posiadanej wiedzy i środków samodzielnie rozstrzygnąć powstałe wątpliwości i podjąć stosowne w takiej sytuacji rozstrzygnięcie prowadzące do doprowadzenia przedmiotowej rozbudowy do stanu zgodnego z prawem.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji za naruszające przepis art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, a naruszenia te w ocenie Sądu miały wpływ na wynik sprawy. To z kolei powoduje konieczność uchylenia tych postanowień na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy, a o kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 200 powołanej ustawy.
W przypadku ponownego postępowania, organy powinny uwzględnić wyrażone powyżej stanowisko i doprowadzić do wydania orzeczenia zgodnego z przywołanymi powyżej przepisami.