Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...] r., nr [...] o umorzeniu postępowania w sprawie legalności budowy wolnostojącej ubikacji zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] położonej w Z. i nakazał przymusową rozbiórkę przedmiotowego obiektu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję, E. K. wniosła o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że została ona wydana z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Nadto podała, że w toku postępowania nie zebrano dowodów potwierdzających realizację obiektu budowlanego bez decyzji o pozwoleniu na budowę.
W piśmie z dnia 3 października 2016 r. uczestnik postępowania J. P. wskazał, że stan prawny wynikający z przepisów budowlanych wyraźnie mówiących o odległościach szamb od granic sąsiednich działek czy budowli, jest wystarczającym argumentem do oddalenia skargi. Dalej podkreślił, że istotą sprawy nie jest problem legalności wolnostojącej, drewnianej konstrukcji, lecz fakt bezpośrednio zlokalizowanego pod nią szamba i przesiąknięcia fekalii z tegoż szamba przez fundamenty jego budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wynika z powyższej regulacji podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A zatem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
Zdaniem Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody lub, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Kwestia naruszenia przepisów prawa będzie natomiast przedmiotem rozpoznania dopiero na rozprawie.
Wskazać również należy, że wykonanie rozbiórki z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Pogląd ten jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 456/14). Strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem jej znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie natomiast ani we wniosku skarżącej, ani w aktach sprawy nie ma stosownych argumentów czy dokumentów wskazujących na grożące jej konsekwencje przekraczające normalne następstwa wykonania zaskarżonego aktu.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.