Uzasadnienie
Dnia 29 maja 2014 r. Rada Miasta Wisła (dalej: organ) podjęła uchwałę nr XXXVIII/598/2014 w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Miasta Wisły.
W dniu 8 lutego 2018 r. K. G. (dalej: skarżąca), w oparciu o art. 101 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym wezwała organ do usunięcia naruszeń prawa polegających na podjęciu wskazanej wyżej uchwały.
Uchwałą z dnia 29 marca 2018 r. Rada Miasta Wisła udzieliła skarżącej odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zmianę uchwały z dnia 29 maja 2014 r. i odpowiedź została doręczona skarżącej dnia 12 kwietnia 2018r.
W piśmie z dnia 16 kwietnia 2019 r., nadanym w placówce pocztowej dnia 17 kwietnia 2019 r., K. G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą uchwałę z dnia 29 maja 2014 r. domagając się stwierdzenia jej nieważności.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na uchybienie terminu do jej wniesienia, względnie o oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
W rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona została na uchwałę w sprawie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, a zatem akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), stanowiącym, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Możliwość wniesienia skargi na taki akt przewidziana została w przepisie szczególnym, tj. art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), z którego wynika, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia interesu prawnego - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Powołane wyżej brzmienie przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. - obowiązujące do dnia 1 czerwca 2017 r. - ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r. Przepis ten stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (tj. P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
W związku z tym, termin do wniesienia skargi na uchwały podjęte przed 1 czerwca 2017 r., zgodnie z art. art. 53 § 2 P.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, wynosi trzydzieści dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie to w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W sytuacji udzielenia przez organ odpowiedzi na wezwanie, od dnia doręczenia wzywającemu tej odpowiedzi rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni do złożenia skargi wskazany w art. 53 § 2 P.p.s.a.
Z akt zgromadzonych w sprawie wynika, że skarżąca kwestionując zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałę wystosowała do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a odpowiedź organu została podjęta uchwałą z dnia 29 marca 2018 r., którą doręczono skarżącej dnia 12 kwietnia 2018 r.
Termin do wniesienia skargi na przedmiotową uchwałę upłynął po 30 dniach od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zatem skarga złożona w dniu 17 kwietnia 2019 r., została wniesiona po upływie terminu, o którym mowa w art. 53 § 2 P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skargę należało odrzucić. Podstawę orzeczenia o zwrocie wpisu stanowił art. 232 § 1 P.p.s.a.