Uzasadnienie
Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 z późn. zm. – dalej u.k.p.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej k.p.a.) skierował K. W. na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii.
W uzasadnieniu podano m. in., że podstawą jest tu stwierdzone kierowanie pojazdem pod wpływem alkoholu.
W odwołaniu od ww. decyzji K.W. zarzucił, że organ powołał się na wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] r., a w tej dacie żaden wyrok w jego sprawie nie zapadł. Wyrok z tej daty nie mógł dotyczyć jego, bowiem jest osobą przytomną, w żaden sposób nie uzależnioną od alkoholu ani też narkotyków.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej SKO) decyzją z dnia [...] r., znak Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu podano m. in., że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niewątpliwie uzasadnia skierowanie strony na ww. kurs. Przesłanką wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie i wydania rozstrzygnięcia był odpis wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] r., sygn. akt [...], zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w C. z dnia [...] r., sygn. akt [...], przesłany przez Sąd Rejonowy w L.. Mocą ww. wyroku strona została uznana za winną popełnienia występku określonego w art. 178a §1 Kodeksu karnego, tj. prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Organ I instancji popełnił omyłkę pisarską w uzasadnieniu swojej decyzji i zamiast daty wyroku [...] r. oznaczył datę [...]r. Omyłka ta nie ma znaczenia w sprawie, bowiem prawidłowo została przywołana sygnatura tego wyroku. Jego kopia została zamieszczona w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że ten wyrok dotyczy odwołującego się.
Skargę na powyższą decyzję złożył K. W., zaskarżając ją w całości. Zarzucił naruszenie prawa procesowego i zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), polegające na dowolnym oraz oderwanym od stanu faktycznego ustaleniu, że wyrok karny w zakresie orzeczonego w nim zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych nie został wykonany, a wina skarżącego w rozmiarze uzasadniającym warunkowe umorzenie postępowania wymagała poddania go reedukacji przeciwalkoholowej. Wskazując na powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu podano m. in., że nie bez powodu Sąd Okręgowy w C. zmienił wyrok Sądu Rejonowego umarzając warunkowo postępowanie, bowiem skarżący wsiadł za kierownicę w stanie wyższej konieczności, będąc świadomy swojej sprawności oraz dobrej kondycji psychofizycznej.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego.
Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.
Zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na kurs reedukacyjny w zakresie problematyki przeciwalkoholowej i przeciwdziałania narkomanii, jeżeli dana osoba kierowała pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Przesłanka ta powinna być oceniana zgodnie z celem ustawy, którym jest zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, powodowanym przez osoby, które kierowały pojazdami pod wpływem alkoholu. Wydanie decyzji jest obligatoryjne, po spełnieniu przewidzianych w ustawie przesłanek.
Jeżeli do organu wpłynie przesłany przez sąd odpis wyroku, z którego wynika, że kierowca został uznany za winnego prowadzenia pojazdu m. in. w stanie nietrzeźwości, starosta (prezydent miasta) nie ma żadnego luzu decyzyjnego (nie dysponuje w jakimkolwiek zakresie uznaniem administracyjnym), będąc wprost zobligowany do wydania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p.
Skład orzekający stwierdza, że ustalenia dokonane w sprawie przez organy administracji są prawidłowe. Wyrok ustalający winę za jazdę pojazdem w stanie nietrzeźwości jest prawomocny. Omyłka popełniona przez organ I instancji co do daty wyroku nie wpływa na ogólną ocenę prawną sytuacji skarżącego. Nadto, organ i Sąd administracyjny nie mogą czynić ustaleń merytorycznych, które podlegają ocenie w oparciu o przepisy karne przez sąd powszechny.
Dlatego organy prawidłowo oceniły stan faktyczny i trafnie uznały, iż zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Celem tego rozwiązania jest bowiem zwiększenie świadomości prawnej kierowcy, w celu uniknięcia podobnych zdarzeń w przyszłości i w celu wykluczenia mogących pojawiać się zagrożeń w ruchu drogowym.
Niezależnie od tego skład orzekający uznaje, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji i nie naruszono zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.).
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji SKO odnosiło się do ustalonego stanu faktycznego i oceny prawnej, a także zarzutów zawartych w odwołaniu. Treść skargi stanowi w istocie polemikę strony niezadowolonej z rozstrzygnięcia z zebranymi materiałami postępowania, które zostały ocenione przez organy w sposób uprawniony.
Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 77 §1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 99 ust. 1 pkt 5 u.k.p., ani też innych przepisów uzasadniających uwzględnienie skargi.
Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.)