Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., nr [...] o ustaleniu na rzecz "A" w Siewierzu reprezentowanej przez "B" w S., odszkodowania w wysokości 2 422 700,00 zł za nieruchomości położone w S., oznaczone jako działki nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], przejęte z mocy prawa przez Gminę S. pod budowę drogi zbiorczej w S. w celu aktywizacji terenów inwestycyjnych oraz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na [...]. Do zapłaty ustalonego odszkodowania zobowiązano Burmistrza Miasta S. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna.
Pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. Gmina S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą decyzję Wojewody [...].
W skardze tej zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 30 marca 2015 r. Wojewoda [...] wszczął na wniosek skarżącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności części decyzji lokalizacyjnej, a zatem unieważnienie tej decyzji będzie miało bezpośredni skutek na decyzję o odszkodowaniu. Dalej podano, że wykonanie w całości zaskarżonej decyzji, w sytuacji braku pewności co do prawidłowości decyzji lokalizacyjnej, stanowi dla skarżącej poważne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody w budżecie gminy, a nadto może wywołać trudne do odwrócenia skutki związane z odzyskaniem ewentualnie nienależnie wypłaconego odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wskazać przede wszystkim należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, to oznacza, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189).
Zdaniem Sądu wniosek skarżącej Gminy o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przybliżyła też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Mimo ciążącego na niej obowiązku nie przedstawiła żadnych dokumentów mogących świadczyć o jej trudnej sytuacji finansowej. W tym miejscu należy zauważyć, że konieczność wypłacenia przez stronę skarżącą odszkodowania sama w sobie nie przesądza o wystąpieniu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek wypłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem Gminy, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na okoliczność, iż wypłata odszkodowania w określonej wysokości spowoduje uszczuplenie majątku w takim stopniu, iż w konsekwencji dojdzie do wystąpienia nieodwracalnych skutków lub powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.
Wskazać również trzeba, że kwestie wypłaty odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne reguluje przepis art. 132 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 782 ze zm.) przewidując, że zapłata odszkodowania następuje w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna. Stąd też w tych sprawach nie ma zastosowania reguła z art. 9 tej ustawy, dotycząca obligatoryjnego wstrzymania wykonania decyzji w razie wniesienia skargi do sądu na mocy postanowienia organu (vide: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt III SA/Po 1052/06, LEX nr 423855). W konsekwencji ustawodawca przewidział też obowiązek zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania w razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji, co zabezpiecza dostatecznie interes podmiotu zobowiązanego do jego wypłaty.
Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.