Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 10 września 2007 r. skarżąc został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł – stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W wyznaczonym terminie wpis ten został uiszczony, nie mniej jednak Z. M. nadesłał do Sądu wypełniony druk formularza PPF, w którym zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Wniosek ów umotywował "znacznym zubożeniem" oraz brakiem znajomości przepisów prawa. Skarżący wskazał, iż prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną, zamieszkując w budynku mieszkalnym o pow. (...) m2. Wnioskodawca nie posiada żadnych oszczędności lub środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych lub lokatach, nie jest również właścicielem jakichkolwiek przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Rodzina wnioskodawcy utrzymuje się z renty Z.M. i emerytury L.M. (małżonki skarżącego) uzyskiwanych w łącznej wysokości (...) zł.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 ustawy P.p.s.a.). Z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 tej ustawy wynika z kolei, że przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym może nastąpić wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Analiza sytuacji materialnej Z.M. pozwala stwierdzić, że nie jest on osobą zasługującą na przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
Trzeba bowiem zauważyć, że skarżący i jego małżonka uzyskują dochód ze stałego źródła. Wziąwszy pod uwagę jego wysokość należy zauważyć, że pozwala on na zaspokojenie potrzeb ich rodziny. Brak jest zarazem informacji, z których wynikałoby, że dochód ten jest obciążony świadczeniami na rzecz osób trzecich. Oznacza to zatem, że przy uwzględnieniu obecnych realiów ekonomicznych nie można przyjąć, iż sytuacja materialna skarżącego jest wyjątkowo ciężka, co ewentualnie mogłoby stanowić podstawę przyznania mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Okolicznością tego rodzaju nie może być zaś nieznajomość prawa, gdyż przypomnieć wypada, że stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt. 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu.