Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] roku inwestor Z. P. zwrócił się do Urzędu Miasta w C. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej jako "budowa wiaty gospodarczej do przetrzymywania maszyn rolniczych, jak ciągniki, przyczepy rolnicze, pługi, maszyny, drewno opałowe oraz inne niezbędne maszyny przy prowadzeniu gospodarstwa domowego i rolnego". We wniosku wskazano, że przewidziana do realizacji inwestycja ma być zlokalizowana w C., przy ul. [...] na działce nr "1".
Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Burmistrz Miasta C. ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Na skutek wniesionego od tej decyzji odwołania przez J. O., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: SKO), decyzją z dnia [...]r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W toku ponownie prowadzonego postępowania inwestor pismem z dnia [...]r. zmodyfikował swój wniosek w ten sposób, że przedmiot inwestycji określił jako "budowa wiaty gospodarczej do przetrzymywania maszyn rolniczych oraz innych niezbędnych maszyn przy prowadzeniu gospodarstwa domowego i rolnego w granicy z działkami nr "2" i "3", na działce nr "1" przy ul. [...] w C.".
Decyzją z dnia [...]r., Nr [...], organ pierwszej instancji ponownie ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, określając ją zgodnie ze zmodyfikowanym wnioskiem inwestora. Od tej decyzji również odwołał się J. O., a ponadto J. O., a na skutek tych odwołań SKO decyzją z dnia [...]r. ponownie uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Ponownie przeprowadzone postępowanie doprowadziło do wydania przez organ pierwszej instancji w dniu [...]r. kolejnej decyzji Nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W decyzji tej wskazano m.in., że planowana inwestycja stanowi kontynuację istniejącej na obszarze analizowanym zabudowy gospodarczej towarzyszącej funkcji mieszkaniowej. W pkt 4 decyzji określono parametry dla inwestycji takie jak: linię zabudowy, wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu (ok. [...]%), szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] (bez zmian [...] m), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej od strony ul. [...] (bez zmian [...]m), geometrię dachu – dach płaski o spadku max. [...] ([...]%) z kalenicą na wysokości ok. [...] m oraz wysokość zabudowy – I kondygnacja naziemna. W uzasadnieniu organ obszernie zrelacjonował przebieg postępowania oraz uznał, że spełnione zostały przesłanki do ustalenia warunków zabudowy określone w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.
Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.z.p. Powołał się też na sporządzoną przed wydaniem decyzji analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, której wyniki wraz z częścią graficzną stanowiły załączniki do decyzji.
Odrębne odwołania od powyższej decyzji wnieśli obecnie skarżący J. O. i J. O. J. O. wniósł o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji i zarzucił w swoim odwołaniu naruszenie art. 61 u.p.z.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie § 3, § 5 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), poprzez wykonanie wadliwej i niejasnej analizy wyznaczonego terenu wokół działki budowlanej, której dotyczył wniosek. Zarzucił też naruszenie przepisów postępowania, a to art. 107, art. 77 § 4 i art. 7 – 10 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). W obszernym uzasadnieniu skarżący zasadniczo powtórzył wszystkie te argumenty, które były przez niego formułowane już wcześniej w toku postępowania administracyjnego.
W szczególności stwierdził, iż doszło do naruszenia zasady dobrego sąsiedztwa, co prowadzi do naruszenia szeroko pojętego ładu przestrzennego. Ani inwestor nie prowadzi, ani też w sąsiedztwie nie jest prowadzona działalność rolnicza oraz nie zlokalizowano wiat o tak wielkiej powierzchni i o takim przeznaczeniu. Na terenie objętym wnioskiem inwestora jest natomiast prowadzona działalność gospodarcza (budowlana). W tej sytuacji zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących. Wskazał na prowadzone postępowanie w przedmiocie odpadów składowanych na tym terenie. Zarzucił, że o dołączeniu akt z tamtego postępowania do niniejszej sprawy nie został powiadomiony. W dalszej części uzasadnienia zawarte zostały wywody odnoszące się do pojęcia gospodarstwa rolnego oraz zarzuty pod kątem określonych w decyzji parametrów inwestycji, a także braku określenia warunków i zasad odprowadzania wód opadowych z powierzchni dachu oraz sposobu egzekwowania ochrony przed uciążliwościami. Konkludując skarżący stwierdził, iż w sprawie winna zostać wydana decyzja o odmowie ustalenia warunków zabudowy.
Skarżąca J. O. również wniosła o uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji. Zasadniczo, choć w skróconej formie, przedstawiła podobne argumenty do tych, które znalazły się w odwołaniu J. O. Podkreśliła, że teren, na którym jest planowana inwestycja leży w strefie śródmiejskiej, co dodatkowo wskazuje na sprzeczność jej funkcji z istniejącym ładem przestrzennym. Zarzuciła też, iż pomimo uznania jej za stronę postępowania, nie została ona wymieniona w decyzji organu pierwszej instancji.
Rozpoznając oba wniesione odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją uchyliło w pkt 4 decyzji organu pierwszej instancji zapisy odnoszące się do wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu, szerokości elewacji frontowej od strony ul. [...], wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od strony ul. [...] oraz geometrii dachu. W ich miejsce wprowadziło nowe zapisy określające precyzyjnie te parametry. W pozostałym zakresie SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził m.in., iż decyzja organu pierwszej instancji, po uwzględnieniu wprowadzonych zaskarżoną decyzją zmian, nie zawiera wad dających podstawę do jej uchylenia. Odnosząc się do zarzutów odwołań, SKO wskazało, że żaden przepis prawa nie daje organowi podstawy do badania w tym postępowaniu, czy wnioskodawca posiada gospodarstwo rolne, czy prowadzi takie gospodarstwo, czy projektowany obiekt będzie służył prowadzonej przez niego działalności, czy też będzie wykorzystywany przez inne osoby. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dotyczy projektowanej inwestycji i nie rozstrzyga o aktualnym sposobie wykorzystania nieruchomości. Dla ustalenia warunków zabudowy nie ma znaczenia rodzaj przechowywanych maszyn, a jedynie funkcja wiaty jako obiektu dla ich przechowywania. W dalszej części organ odwoławczy uznając za nieuzasadnione pozostałe zarzuty odwołań, wskazał przyczyny, z powodu których odmówił ich uwzględnienia.
Na powyższą decyzję skarżący wnieśli odrębne skargi do tut. Sądu. W obu skargach wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zasadniczo powtórzono zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji. Dodatkowo skarżąca J. O. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zarządzeniem z dnia 4 października 2011 r. sprawy z obu skarg zostały, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., połączone celem łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia
W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r. Sąd oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącego J. O. podtrzymała skargę oraz powołała się dodatkowo na materiał zdjęciowy nadesłany przy piśmie z dnia [...]r. Z kolei pełnomocnik uczestnika postępowania Gminy C. wniósł o oddalenie skargi przychylając się do argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skargi zasługują na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, nie są w ocenie składu orzekającego zgodne z prawem.
Na wstępie niniejszych rozważań wskazać przyjdzie, że działania procesowe organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania w sprawie administracyjnej i do podejmowania orzeczeń podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. oraz w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem (procesowym, materialnym, ustrojowym) każdej czynności organu, w tym czynności orzeczniczej podejmowanej zgodnie z normami kompetencyjnymi zawartymi w przepisach prawa.
Zawarte w normach procesowych zasady ogólne postępowania administracyjnego nakazują, aby organ administracji publicznej rozpoznający sprawę - i w efekcie wydający decyzję - prowadził postępowanie w taki sposób, aby budzić zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Winien więc działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), w toku postępowania stać na straży praworządności i podejmować wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak też wyjaśniać stronom zasadność przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy (art. 11 k.p.a.). Powinien również mieć na względzie, że zasady ogólne postępowania administracyjnego są integralną częścią przepisów regulujących to postępowanie i są dla niego wiążące na równi z innymi przepisami postępowania.
Zgodnie zatem z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organ prowadzący postępowanie ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym odczytywać również należy w ten sposób, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz winien gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Dopiero całokształt zebranego materiału dowodowego może stanowić podstawę oceny, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
Wykonanie wymogów wynikających z przywołanych przepisów jest konieczne dla prawidłowego ustalenia normy prawnej znajdującej zastosowanie w danej sprawie, a w konsekwencji, ustalenia sytuacji prawnej stron postępowania, zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Jednym z podstawowych warunków prawidłowego zastosowania normy prawnej jest ustalenie rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i skonfrontowanie go ze stanem faktycznym opisanym w danej normie w celu ustalenia ich zgodności. Stanowisko organu prowadzącego postępowanie winno zaś znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, skonstruowanym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. i z zachowaniem zasady zawartej w art. 11 k.p.a.
Przywołane zasady na mocy art. 140 k.p.a., znajdują też odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym. Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym (art. 15 k.p.a.), co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem pierwszej instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem drugiej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest zatem ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, do czego ustawodawca wyposażył ten organ w środki prawne wskazane w art. 138, art. 136 i art. 140 k.p.a. Decyzja organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji.
Wniesienie odwołania powoduje więc w myśl powyższego, przeniesienie kompetencji do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy przez organ drugiej instancji. Ocenie organu odwoławczego podlega całe postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie przed organem pierwszej instancji, a zwłaszcza materiał dowodowy zebrany i przeanalizowany przez ten organ.
Powyższe rozważania były o tyle konieczne, że to właśnie naruszenie omówionych zasad przesądza o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego kontrolowanych decyzji. W szczególności wskazać przyjdzie, że naruszenie to doprowadziło do nieuzasadnionego i przedwczesnego przyjęcia przez organy obu instancji, że w sprawie spełnione zostały wszystkie warunki wymienione w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy czym głównie chodzi o warunek wymieniony w pkt 1 tego przepisu.
W sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że wobec braku planu miejscowego dla terenu objętego wnioskowaną inwestycją, koniecznym było wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy po myśli art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie bowiem z treścią powołanego przepisu zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Z kolei art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków. Wynika z tego, że niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W takim stanie prawnym obowiązkiem właściwego organu administracji jest przeprowadzenie analizy, na podstawie której w sposób jednoznaczny stwierdzić będzie można, czy zostały spełnione te przesłanki, czy też nie, co w konsekwencji doprowadzi do wydania właściwej decyzji.
Wskazania co do zakresu i sposobu przeprowadzenia takiej analizy wynikają z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Treść powołanego przepisu nie pozostawia w ocenie Sądu wątpliwości co do tego, że analiza, o której mowa w § 3 powołanego wyżej rozporządzenia musi się odnosić do porównania objętej wnioskiem inwestycji w stosunku do zagospodarowania innych nieruchomości położonych w obszarze analizowanym.
Po sprecyzowaniu wniosku przez inwestora, celem postępowania było m.in. ustalenie, czy w stosunku do inwestycji określonej jako "budowa wiaty gospodarczej do przetrzymywania maszyn rolniczych oraz innych niezbędnych maszyn przy prowadzeniu gospodarstwa domowego i rolnego w granicy z działkami nr "2" i "3", na działce nr "1" przy ul. [...] w C," możliwe jest określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.
Wskazać przy tym przyjdzie, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem prowadzonym wyłącznie na wniosek strony, co skutkuje związaniem organu treścią tego wniosku. Z treści analizy sporządzonej przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji wynika, że działki sąsiednie są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, budynkami mieszkalnymi wielorodzinnymi i mieszkalno – usługowymi wraz z towarzyszącą im zabudową garażową i gospodarczą. Autor analizy powołując się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) wskazał, że w decyzji rodzaj zabudowy zapisuje się stosując m.in. nazewnictwo "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna".
Dalej autor przyjął, że za zabudowę jednorodzinną uznaje się budynki mieszkalne jednorodzinne lub zespół takich budynków wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi, co wynika z § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Z kolei w § 3 ust. 8 tego ostatnio wymienionego rozporządzenia zawarta jest definicja budynku gospodarczego. Z powołanych przepisów autor analizy wyciągnął wniosek, że projektowana wiata stanowi kontynuację istniejącej na obszarze analizowanym zabudowy gospodarczej towarzyszącej funkcji mieszkaniowej. Taki wniosek analizy uznać należy za błędny. W szczególności umknęło autorowi analizy, a później organom orzekającym, że sposób zapisywania ustaleń decyzji określony § 2 pkt 1 rozporządzenia odnosi się jedynie do nazewnictwa wymienionych w tym przepisie rodzajów zabudowy.
W żaden sposób przepis ten nie definiuje, jak należy rozumieć wymienione w nim pojęcia. Byłoby to zresztą sprzeczne z zakresem delegacji ustawowej do wydania tego rozporządzenia zawartej w art. 67 ust. 3 u.p.z.p. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie jest też możliwe skorzystanie z definicji zawartych w § 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Przepisów tego rozporządzenia nie stosuje się bowiem w tym postępowaniu. Zakres stosowania warunków technicznych został określony w § 2 rozporządzenia i brak jest podstaw do jego rozszerzenia dla innych celów.
Dodatkowo wskazać przyjdzie na pogląd w zakresie stosowania definicji legalnych zawartych w aktach rangi podustawowej, jaki został wyrażony w wyroku NSA z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 691/09. W wyroku tym zwrócono uwagę, że wykładnia przepisów prawa powszechnie obowiązującego powinna uwzględniać powszechnie uznane reguły postępowania legislacyjnego. Zgodnie natomiast z § 149 Zasad Techniki Prawodawczej zawartych w załączniku do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad Techniki Prawodawczej" (Dz.U. Nr 100, poz. 908), w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych.
Organom umknęło również, że w rozporządzeniu w sprawie oznaczeń i nazewnictwa, w § 2 pkt 2 zapisano, że ustalenia dotyczące funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu zapisuje się poprzez określenie sposobu użytkowania obiektów budowlanych i sposobu zagospodarowania terenu. Oznacza to z jednej strony, że prawidłowo w decyzji organ pierwszej instancji określił funkcję planowanej zabudowy (pkt 3, tiret 3 decyzji). Z drugiej strony przesądza to o braku analizy w zakresie lokalizacji w obszarze analizowanym obiektów o podobnej funkcji. Stąd też stwierdzić przyjdzie, że nie wykazano w toku postępowania administracyjnego, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Niewyjaśnienie sprawy w tym zakresie rozciąga się również na parametry dotyczące wielkości przedmiotowej wiaty. Odnieść je bowiem należało do obiektów podobnych, nie zaś do wszystkich znajdujących się w obszarze analizowanym.
Wspominając o parametrach inwestycji zwrócić też przyjdzie uwagę, że z uwagi na jej rodzaj i planowaną lokalizację brak było podstaw do określania w decyzji ustalającej warunki zabudowy szerokości i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej od strony ul. [...]. O tych parametrach stanowią § 6 i § 7 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań (...), z których wynika, że chodzi o elewację znajdującą się od strony frontu działki. Co rozumieć pod pojęciem frontu działki wynika natomiast z § 2 pkt 5 tego rozporządzenia. W tej sytuacji stwierdzić należy, że planowana wiata w ogóle nie posiada elewacji frontowej w rozumieniu powołanych przepisów, co czyni bezprzedmiotowym określanie tych parametrów w decyzji.
Niezależnie od powyższego zwrócić przyjdzie uwagę, że zgodnie z § 9 ust. 1 powołanego ostatnio rozporządzenia warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Z kolei § 9 ust. 2 stanowi, że wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Dalej przepis odsyła do art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., który określa wymagania odnośnie mapy, na której analiza ta ma być dokonana. Załącznikami do decyzji organu pierwszej instancji były mapy bez określenia ich tytułu oraz skali.
Z kolei na mapce stanowiącej załącznik graficzny do analizy (kserokopii mapy) brak jest potwierdzenia zgodności oraz skali. Trudno też uznać, aby była ona sporządzona w czytelnej technice graficznej. Taka mapa nie może zatem zostać uznana za mapę, o której mowa w art. 52 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w związku z § 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia.
Mając wszystko powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania - na zasadzie art. 200 p.p.s.a., a na ich wysokość składa się uiszczony solidarnie przez skarżących wpis sądowy, wynagrodzenie radcy prawnego według stawki określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (...) (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz kwota 17,00 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
Rozpoznając sprawę ponownie organy będą miały na uwadze poczynione wyżej ustalenia, z których wprost wynikają wskazówki co do dalszego postępowania.
Wskazać jeszcze przyjdzie, że treść powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego dostępna jest w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl