Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy Mierzęcice uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Mierzęcice-Centrum, stwierdzając jego zgodność z ustaleniami studium, przyjętego uchwałą z dnia 10 października 2002 r. nr XLVII/282/2002. Uchwała ta została opublikowana w Dz. Urzęd. Woj., Śl. z dnia 20 lipca 2006 r. Nr 84, poz. 2381.
Pismem z dnia 24 lipca 2018 r. skarżący E. B. i J. B. jako współwłaściciele działki nr [...], wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając niezgodność planu z ustaleniami studium. Podnieśli, że zgodnie z obowiązującym planem miejscowym, ich działka przeznaczona jest pod zabudowę mieszkaniowo-usługową z ograniczeniami w strefie technicznej gazociągu – symbol 1 MUG – na odcinku o długości 22-28m, zaś w pozostałej, przeważającej części położona jest na terenach rolniczych – symbol planu [...]. Tymczasem zgodnie z postanowieniami studium, cała działka znajdowała się na obszarze o funkcji mieszkalno-usługowej na terenie rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług o cechach i standardach charakterystycznych dla osiedli podmiejskich – symbol MPM.
Na wezwanie Rada Gminy nie udzieliła odpowiedzi.
W tym stanie rzeczy skarżący wnieśli w dniu 29 sierpnia 2018 r., za pośrednictwem organu Gminy, skargę do sądu administracyjnego, domagając się uchylenia uchwały w przedmiocie planu miejscowego, w części obejmującej przedmiotową działkę. Skarżący ponowili zarzut niezgodności planu z ustaleniami studium oraz dodatkowo wskazali na istotne naruszenie trybu sporządzenia tego planu. Po wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu w dniach od 14 lipca do 11 sierpnia 2005 r., złożono do niego szereg uwag co do przeznaczenia poszczególnych działek oraz układu komunikacyjnego. Uwagi te w zdecydowanej większości uwzględniono, lecz poprawiony projekt planu przed jego uchwaleniem, nie został ponownie wyłożony do publicznego wglądu, mimo że zmiany wykraczały poza "terytorialny" zakres zgłoszonych indywidualnych uwag.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Mierzęcice przyznał, że ustalenia planu dla przedmiotowej działki są odmienne od postanowień studium, w którym są to tereny zabudowy mieszkaniowej i usług. Nadto, podał, że w wyniku uwzględnienia uwag, zmieniono plan w stosunku do wyłożonego do publicznego wglądu jego projektu. W dużym stopniu zmieniono przeznaczenie poszczególnych terenów. Zmianie uległ też układ komunikacyjny, m.in. kategoria drogi, miejsce włączania projektowanej drogi do istniejącej drogi publicznej. Jednak nie dokonano wymaganego ponownego uzgodnienia z zarządcą drogi zgodnie z art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu, ani też nie wyłożono nowego projektu planu do publicznego wglądu.
W tej sytuacji organ Gminy wniósł o uwzględnienie skargi.
W toku rozprawy sądowej skarżący sprecyzowali skargę w ten sposób, że wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały co do części ich działki, położonej na terenie o symbolu [...]. Nie wnieśli o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Wójt Gminy podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Podał, że naruszenie procedury planistycznej dotyczy terenu sąsiedniego, gdy idzie o układ komunikacyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Skarżący dopełnili też wymogu uprzedniego wezwania organu, który podjął zaskarżony akt, do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała została bowiem podjęta przed zmianą art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1875 ze zm.), dokonaną ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 935). Zatem z mocy art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, zastosowanie mają przepisy dotychczasowe (vide: postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 6 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 589/18). Na wezwanie skarżących organ Gminy nie udzielił odpowiedzi, a skargę wniesiono w terminie z art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.).
Skarżący jako współwłaściciele przedmiotowej działki, położonej na obszarze, objętym zaskarżonym planem miejscowym, są też legitymowani do kwestionowania postanowień tego planu, lecz jedynie w zakresie, dotyczącym ich działki. Uchwała narusza bowiem ich interes prawny w takim zakresie, jakim reguluje sposób wykonywania prawa własności do tego terenu (art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obecnie Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 – w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały).
Zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium (wg stanu prawnego z daty podjęcia zaskarżonej uchwały). Tymczasem jest poza sporem, że ustalenia planu miejscowego dla terenu, na którym położona jest działka skarżących, nie są zgodne z postanowieniami studium, wyżej powołanego. Studium przeznaczało bowiem działkę skarżących pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi. Tymczasem w planie miejscowym jedynie część nieruchomości skarżących ma takie przeznaczenie, zaś pozostała część znajduje się na terenach rolniczych o symbolu [...]. Na terenach rolniczych dopuszcza się jedynie utrzymanie istniejących i wydzielanie dróg gospodarczych transportu rolnego, prowadzenie sieci napowietrznej i podziemnej infrastruktury technicznej, lokalizację zbiorników wodnych i zalesianie gruntów rolnych (vide: fragmenty rysunku planu i studium, dołączone do skargi).
Zatem ustalenia planu dla terenu [...], nie przewidują jego zabudowy na cele mieszkaniowe i usługowe (§ 37 zaskarżonej uchwały). Brak zaś jakiejkolwiek argumentacji, przemawiającej za tak istotną, jakowościową zmianą ustaleń planu w stosunku do postanowień studium, o której mowa w § 3 ust. 2 uchwały w przedmiocie studium.
W odpowiedzi na skargę organ Gminy przyznał, że brak jest zgodności ustaleń planu i studium w tym zakresie.
Zatem zaskarżona uchwała co do terenu obejmującego działkę skarżących o symbolu [...], narusza art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 i art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu. Uchybiono bowiem wymogom w zakresie zasad sporządzania planu, rozumianych jako jego merytoryczna zawartość.
Organ Gminy przyznał też, że plan miejscowy został uchwalony z istotnym naruszeniem trybu, uregulowanego w art. 17 pkt 13 oraz art. 19 ustawy. Jednakże nie wiadomo, czy naruszenie to dotyczy także działki skarżących. Jedynie wówczas miałoby to znaczenie dla wyniku niniejszej sprawy z uwagi na ograniczenie legitymacji skargowej do własnego interesu lub uprawnienia. Wyjaśnienie tej kwestii jest jednak nieistotne, skoro skarga musiała odnieść skutek z powodu niezgodności ustaleń planu z postanowieniami studium dla terenu o symbolu [...].
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części, dotyczącej działki skarżących – co do terenu o symbolu [...]. Orzeczenie Sąd oparł na przepisie art. 147 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, upływ roku od jej podjęcia nie wyłącza stwierdzenia jej nieważności.
O kosztach postępowania nie rozstrzygnięto z braku wniosku o ich zasądzenie.
mr