Uzasadnienie
Skarga została wniesiona na decyzję Wojewody [...] utrzymującą w mocy w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję Starosty C. z dnia [...]r. nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania zlokalizowanego na parceli nr [...] w W. budynku gospodarczego na mieszkalny,. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte z wniosku J. W., właścicielki opisanej nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem gospodarczym. Do wniosku została dołączona kopia decyzji Starosty C. z dnia [...]r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany budynku gospodarczego jako obiektu tymczasowego na okres 5 lat. W punkcie [...] warunków zamieszczonych w tej decyzji nakazano rozebranie przedmiotowego budynku do dnia, w którym upłynie okres pięciu lat liczony od dnia uprawomocnienia się decyzji. Decyzja ta stała się ostateczną w dniu [...]r. Wobec takich zapisów zamieszczonych w pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu organ uznał, że nie mógł przyjąć zgłoszenia zmiany sposobu jego użytkowania i umorzył postępowanie uznając je za bezprzedmiotowe.
W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia J. W. podała, że na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalny zdecydowała się w [...]r. występując w dniu [...]r. do Burmistrza Miasta W. o ustalenie warunków zabudowy dla tej inwestycji. Wydana w oparciu o ten wniosek decyzja ustalająca te warunki uprawomocniła się w dniu [...]r. i dopiero wtedy mogła wystąpić o zmianę sposobu użytkowania budynku.
Wojewoda [...] utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wskazał, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę tymczasowego budynku gospodarczego określała nie tylko czas jego użytkowania, ale także nakładała na inwestora obowiązek jego rozbiórki, której termin upłynął [...]r. Wobec powyższego należało uznać, że prawidłowo organ I instancji orzekł o umorzeniu postępowania. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że w jego ocenie przedmiotowy obiekt został zrealizowany jako obiekt o funkcji rekreacyjnej, a nie jako tymczasowy budynek gospodarczy. Ocenę tę oparł na zdjęciach przedmiotowego budynku stanowiących załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, a także na treści odwołania, w którym odwołująca się podała, że zmiana sposobu użytkowania tego obiektu nie wymaga poważniejszych robót budowlanych.
W skardze J, W, wyjaśniła, że będący przedmiotem postępowania budynek gospodarczy został wybudowany przez jej ojca jako zaplecze dla planowanej [...]oraz z przeznaczeniem do [...]. Plany te zniweczyła długotrwała choroba ojca, która spowodowała, że zdecydował się on na przekazanie jej tej nieruchomości. Biorąc pod uwagę stan zdrowia ojca, a także zamiar kontynuowania przez nią dalszej nauki uniemożliwiający prowadzenie działalności gospodarczej postanowiła adaptować zrealizowany budynek na mieszkalny. Z treści uzasadnienia skargi wynika także, że skarżąca przyczynę odmowy zgody na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu upatruje w przewlekłości postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wniosek o ustalenie tych warunków złożyła bowiem jeszcze przed upływem terminu rozbiórki. Potwierdziła także opinię Wojewody, że budynek ten faktycznie wygląda jak obiekt rekreacyjny, ponieważ tak został zaprojektowany i wykonany.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarga nie wnosi żadnych nowych dowodów pozwalających na zmianę zaskarżonego orzeczenia. Dodatkowo organ wyjaśnił także, że przejmując od ojca zrealizowany obiekt budowlany skarżąca przejęła także warunki określone w decyzji udzielającej pozwolenia na jego budowę, a co zatem idzie także obowiązek jego rozbiórki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie mogła odnieść skutku. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, jak nakazuje art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz. 1269/, uznał, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego, a także nie narusza przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Bezspornym jest, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte w związku z dokonanym przez skarżącą zgłoszeniem zamiaru zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. nr 207, poz. 2016 ze zm./ zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi, w którym należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia /art. 71 ust. 4 cyt. ustawy/. Regulacja zawarta w zacytowanych przepisach stanowi wyraz dążenia ustawodawcy do uproszczenia i odformalizowania procesu inwestycyjnego. Regułą jest bowiem, że milczenie organu administracji architektoniczno-budowlanej w przeciągu 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego upoważnia inwestora do dokonania takiej zmiany w terminie określonym w zgłoszeniu.
Nie każdy upływ terminu, o którym w art. 71 ust. 4 ustawy Prawo budowlane daje jednak inwestorowi legitymację do realizacji zgłoszonego zamierzenia. Organ we wskazanym 30 dniowym terminie od daty doręczenia zgłoszenia zobligowany jest przede wszystkim ocenić, czy zamierzenie inwestycyjne objęte jest reglamentacją organu administracyjnego, a jeśli tak to, czy zamierzona zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Ocenić musi także czy zamierzenie to nie narusza ustaleń planu miejscowego, bądź w razie jego braku decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz czy może spowodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków, pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych i wreszcie wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.
W przypadku zaś stwierdzenia wystąpienia którejś z tych okoliczności organ jest zobligowany przepisem art. 71 ust. 5 tej ustawy do wniesienia sprzeciwu. Zauważyć należy, że hipotezą przywołanego przepisu, a także przepisu art. 71 ust. 3 in fine Prawa budowlanego, nie została objęta sytuacja mająca miejsce w kontrolowanym postępowaniu, a zatem orzekający w I instancji Starosta C. prawidłowo nie wniósł sprzeciwu do zgłoszenia dokonanego przez skarżącą.
Zastosowania w kontrolowanej sprawie nie mógł znaleźć też przepis art. 71 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym dokonanie zgłoszenia po zmianie sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części nie wywołuje skutków prawnych, bowiem zamierzona przez skarżącą zmiana sposobu użytkowania dotyczyła tymczasowego budynku gospodarczego objętego nakazem rozbiórki zamieszczonym w udzielającej pozwolenia na jego budowę decyzji Starosty C. z [...]r. Zgodnie z definicją legalną zamieszczoną w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.
W świetle art. 36 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy w decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby określa terminy rozbiórki tymczasowych obiektów budowlanych. Tym samym należy uznać, że zapisy zamieszczone w decyzji Starosty C. udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, a dotyczące zawartego w niej nakazu rozbiórki miały oparcie w obowiązujących /wówczas i aktualnie/ przepisach prawa. W literaturze i orzecznictwie podkreśla się, że zamieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę terminu rozbiórki tymczasowego obiektu, czyni w takiej sytuacji wydanie odrębnej decyzji nakazującej przymusową rozbiórkę nie tylko zbędnym ale i powoduje jej wadliwość w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności /vide: zachowujący aktualność także w obecnym stanie prawnym wyrok NSA z 4 maja 1982 r. I SA 95/82, w: ONSA 1982,
z. 1 poz. 41 i wyrok NSA z 3 lutego 1997 r. IV SA 1055/95 niepubl. oraz Z.Niewiadomski /red./ Prawo budowlane. Komentarz. Warszawa 2006, s. 432/. Nie może ulegać wątpliwości, że analizowana decyzja Starosty C. z [...]r. w przypadku, gdy nie został wykonany w terminie zawarty w niej nakaz rozbiórki, stanowi także podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu prawidłowo organ pierwszoinstancyjny przed upływem terminu 30 dni od dnia doręczenia mu zgłoszenia wydał decyzję opartą na przepisie art. 105 § 1 k.p.a. uznając dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego za bezprzedmiotowe. W sprawie wystąpiła, bowiem trwała i nieusuwalna przeszkoda do kontynuowania postępowania wszczętego zgłoszeniem dokonanym przez skarżącą.
Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./.