Uzasadnienie
Prezydent Miasta B. w dniu [...] r. działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 roku, nr 108, poz. 908 ze zmianami) w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. 2003 roku, nr 177, poz. 1729) – po rozpatrzeniu wniosku firmy "A" o zatwierdzenie projektu docelowej organizacji ruchu na ul. [...] zatwierdził w/w projekt pod warunkami określonymi w tym akcie.
Pismem z dnia 29 kwietnia 2015 roku, wpływ do organu 15 maja 2015 roku, A. K. i A. K. zamieszkali przy ul. [...] w B., wezwali w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 594 ze zm.) Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa zawartego w akcie tego organu – dokumencie z dnia [...] roku w sprawie zatwierdzenia organizacji ruchu na ulicy [...] w B. W tym wezwaniu skarżący przede wszystkim twierdzili, że zmiana organizacji ruchu spowodowała dla nich (oraz pozostałych mieszkańców ul. [...]), których nieruchomości znalazły się w obrębie strefy zamieszkania (wg zatwierdzonego projektu 123 metry) istotne konsekwencje, bowiem stracili możliwość parkowania swoich pojazdów na poboczu ulicy (art. 29 ust. 2 pkt 4 Prawo o ruchu drogowym). Prezydent B. udzielił negatywnej odpowiedzi na to wezwanie – pismem z dnia 11 czerwca 2015 roku. W dniu 9 lipca 2015 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga A. K. i A. K. na akt Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku.
Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności aktu Prezydenta Miasta B. z dnia [...] roku, zarzucając, że został on wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa, a mianowicie art. 2 pkt 16 w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. p.r.d. (prawo o ruchu drogowym) poprzez wprowadzenie strefy zamieszkania jedynie na części ul. [...]; art. 2 pkt 16 w zw. z art. 10 ust. 6 ustawy p.r.d. poprzez wprowadzenie strefy zamieszkania w celu zapewnienia płynności ruchu pojazdów wielotonażowych; art. 10 ust. 12 p.r.d. w zw. z § 8 ust. 5 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 roku w sprawie szczegółowych warunków zarządzania (...) poprzez zatwierdzenie zamiany organizacji ruchu, która zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; art. 10 ust. 12 p.r.d. w związku z § 4 ust.1 i 3 oraz § 11 pkt 1 – 6 rozporządzenia z dnia 23 września 2003 roku poprzez przedłożenie do zatwierdzenia projektu zmiany organizacji ruchy przez inwestora prywatnego, naruszenie art. 20 pkt 3 w zw. z art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez to, iż Prezydent Miasta B. nie pełnił funkcji inwestora inwestycji związanej ze zmianą organizacji ruchu.
Nadto skarżący wnosili o zasądzenie na ich rzecz od organu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skarżący wskazali, że są właścicielami zabudowanej domem jednorodzinnym nieruchomości przy ul. [...], oznaczonej nr [...].
Dla ul. [...] nie został ustalony plan miejscowy, a zabudowa przy tej ulicy składa się z budynków jednorodzinnych, z wyjątkiem działki nr [...], na której (poza funkcja mieszkalną) jest prowadzony warsztat samochodowy. Nowo zatwierdzony projekt dotyczący zmiany organizacji ruchu na ul. [...] wprowadził strefę zamieszkania oraz nowe oznakowanie przedmiotowej drogi.
Wprowadzona strefa zamieszkania ma długość 123 metrów, a jezdnia na tym odcinku została poszerzona i próg zwalniający został przesunięty za ten odcinek.
Na pozostałym odcinku ul. [...] aż do ulicy [...] została utrzymana dotychczasowa organizacja ruchu to jest strefa o ograniczonej prędkości do 40 km/h.
Zdaniem skarżących zmiana organizacji ruchu spowodowała dla nich istotne konsekwencje. Ich działka znalazła się bowiem w obrębie strefy zamieszkania.
Przez wprowadzanie strefy zamieszkania utracili oni możliwość postoju swoich pojazdów na poboczu drogi, bowiem zgodnie z art. 29 ust 2 pkt 4 p.r.d. (powinno być art. 49 ust 2 pkt 4) w strefach zamieszkania obowiązuje zakaz postoju pojazdów w innych miejscach niż do tego wyznaczonych przy czym we wprowadzonej strefie zamieszkania takowych miejsc nie wprowadzono.
Na skutek wprowadzenia strefy zamieszkania skarżący naruszają przepisy p.r.d., a konkretnie normy zawartej w art. 49 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 2 pkt 30 ustawy. Podkreślali, że strefa zamieszkania została wprowadzona jedynie w celu umożliwienia transportu pojazdów wielotonażowych na teren warsztatu usytuowanego przy ul. [...] (działka nr [...]).
Stwierdzili również, że skarżony akt w sposób oczywisty narusza ich interes prawny.
Organ – Prezydent Miasta B. wzniósł o oddalenie skargi. Zdaniem organu zatwierdzony projekt organizacji ruchu jest zgodny z przepisami, a w szczególności nie pozbawia mieszkańców możliwości postoju, bowiem takiej możliwości nie było także przed zmianą oznakowania – zbyt mała szerokość jezdni (około 3,5 metra) postój wykluczała, a pobocze – bezprawnie wykorzystywane do parkowania – przeznaczone było zgodnie z art. 11 ust 1 p.r.d. dla ruchu pieszego. Organ stwierdził także, że zasadne jest wprowadzenie korekty oznakowania polegającej na rozszerzeniu strefy zamieszkania na całą ulice [...], co zostało wprowadzone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie mogła zostać uwzględniona – bowiem w ocenie sądu skarżący nie legitymują się interesem prawnym (naruszeniem) w celu zaskarżenia aktu Prezydenta Miasta B. Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarga była dopuszczalna.
NSA w uchwale 7 sędziów z dnia 26 czerwca 2014 r. – I OPS 14/13 stwierdził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4,5,6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – p.r.d. jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ppsa.
Oznacza to, że można wnieść skargę do sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa. Takie wezwanie w sprawie zostało dokonane, a sama skarga złożona w terminie przewidzianym przepisami prawa.
Skarga została oparta na art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Niezbędne jest jednak wykazanie przez stronę skarżącą interesu prawnego w zaskarżeniu takiego aktu (naruszenie interesu prawnego).
W doktrynie i orzecznictwie przez pojęcie "posiada interes prawny" należy rozumieć interes oparty na prawie lub chroniony przez prawo, oparty na konkretnym przepisie prawa materialnego. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny, a także konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić i aktualny. Postępowanie dotyczy interesu prawnego danego podmiotu w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania zostaje podjęte rozstrzygniecie w przedmiocie praw i obowiązków takiego podmiotu. W orzecznictwie podkreśla się także, iż stwierdzenie interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między konkretną normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacja prawna konkretnego podmiotu prawa polegająca na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawna tego podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej. Jeżeli natomiast akt stosowania danej normy prawnej nie wywiera wpływu na sferę sytuacji danego podmiotu, to nie można mówić o interesie prawnym strony, a co za tym idzie – o statucie strony w postępowaniu, w którym dochodzi do konkretyzacji danej normy prawnej.
Podkreślenia wymaga dodatkowo fakt, że w przypadku skargi składanej w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym strona musi wykazać nie tylko fakt posiadania interesu prawnego ale jego naruszenie.
W ocenie Sądu skarżący nie wykazali posiadania interesu prawnego i jego naruszenia. Posiadają oni najwyżej interes faktyczny, którego upatrują w niemożności parkowania samochodu w strefie zamieszkania. Nie wskazali skarżący na żaden przepis prawa materialnego, który uprawniałby ich do kierowania skargi na akt Prezydenta Miasta B., a który został naruszony z tych względów Sąd na podstawie art. 151 ppsa (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.
ec