Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. skarżący L. S. i M. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] uchylające postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wznowienia robót budowlanych.
W treści powyższej skargi skarżący zawarli także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu opracowania planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosku tego nie uzasadnili.
Pismem z dnia [...] r. wniosek skarżących poparli, także nie wskazując żadnej argumentacji, uczestnicy postępowania K. D. i R. D. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z powołanych powyżej przesłanek.
W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, że zaskarżone rozstrzygnięcie powinno być wykonane. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może bowiem nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną przemawiające za tym, wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a., szczególne okoliczności. Także zresztą wtedy orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności może, lecz nie musi, być wydane, stanowi ono bowiem rozstrzygnięcie o charakterze uznaniowym.
Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu bądź czynności winien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie wystąpienia, przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Konieczność uprawdopodobnienia jednak okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności spoczywa na wnioskodawcy. To na nim ciąży bowiem obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały wyliczone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki.
Sąd stwierdza, iż w rozpatrywanej sprawie nie można się dopatrzyć ewentualnych zagrożeń uzasadniających dopuszczalność wstrzymania zaskarżonego postanowienia. Złożony przez skarżących wniosek nie wskazuje bowiem żadnych informacji bądź argumentów, odnoszących się do określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, mogących wykazać bądź przynajmniej uprawdopodobnić, iż wykonanie aktu zrodzi niebezpieczeństwo wywołania po stronie skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania postanowienia nie może także stanowić przekonanie skarżących o wadliwości aktu, ta bowiem kwestia będzie przedmiotem rozważania dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznania skargi.
Wskazać nadto należy, że ewentualnemu wstrzymaniu podlegać mogą jedynie te akty, które posiadają przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć bowiem spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracji dotyczy zatem jedynie aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. np. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Krzysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz. Warszawa 2005, s. 295-296). Zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie uchylające postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego nie podlega tak rozumianemu wykonaniu. W swej istocie ogranicza się ono bowiem do kwestii proceduralnej, nakazując organowi I instancji kontynuowanie dalszych czynności w prowadzonym postępowaniu administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze Sąd nie uwzględnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a to wobec braku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.