Uzasadnienie
W dniu 13 listopada 2017 r. Rada Miasta Zabrze przyjęła uchwałę Nr XLIX/545/17 w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu i jego parkowanie na terenie Miasta Zabrze w roku 2018.
Pismem z dnia 28 września 2018 r. Prokurator Rejonowy w Zabrzu wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą uchwałę, zarzucając jej wydanie jej z naruszeniem art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1260 ze zm.) poprzez przekroczenie przez Radę Miasta Zabrze upoważnienia ustawowego i ustalenie wysokości opłaty za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t w wysokości znacząco wyższej od rzeczywistych kosztów usunięcia tego rodzaju pojazdu z drogi, wynikających z umowy zawartej z przedsiębiorcą wykonującym tę usługę na terenie Miasta Zabrze.
W związku z tym Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w części dotyczącej ustalenia wysokości stawki opłaty za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony.
W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, iż w załączniku do tej uchwały ustalono opłaty za usunięcie pojazdów z drogi, w tym za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t - opłata wynosi 389 zł.
Dalej stwierdził, że zadania wynikające z uchwały w zakresie usuwania z drogi pojazdów na terenie Miasta Zabrze realizowane są na podstawie umowy zawartej w dniu [...] r. pomiędzy Miastem Zabrze a S. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą "A". Z umowy tej wynika, że stawki kwotowe za usuwanie z drogi pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t wynosi 250 zł brutto.
W ocenie skarżącego, uregulowania zawarte w uchwale w części dot. pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, przekraczają upoważnienie ustawowe. Ustalając w załączniku do uchwały wysokość opłaty za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony na poziomie 389,00zł, choć nie przekracza maksymalnej wysokości stawki kwotowej przewidzianej w obwieszczeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie ogłoszenia obowiązujących w 2018 r. maksymalnych stawek opłat za usunięcie pojazdu z drogi i jego parkowanie na parkingu strzeżonym, to jednak przekracza realny koszt tej usługi określony w umowie z przedsiębiorcą wykonującym zadania w tym zakresie. Umowa ustala bowiem za tę usługę opłatę w kwocie 250,00zł brutto.
Dalej Prokurator powołując się na art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym, podniósł, że podejmując uchwałę należy kierować się określonymi tam przesłankami: koniecznością sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz w zakresie ich przechowywania oraz uwzględnić koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. Ustalenie stawki opłat w maksymalnej wysokości, bez ustalenia cen za usługi usuwania i przechowywania pojazdów, narusza procedury podejmowania uchwały i stanowi przekroczenie kompetencji określonej w art. 130 ust. 6 cytowanej ustawy. Analiza wymienionej powyżej umowy w zakresie ustalania stawki za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony, prowadzi do wniosku, że Rada Miasta Zabrze, podejmując przedmiotową uchwałę, nie uwzględniła faktycznych kosztów, które miasto ponosi w związku z wykonywaniem tego zadania.
W odpowiedzi na skargę (stanowiącej załącznik nr 2 do uchwały Nr LXII/739/18 Rady Miasta Zabrze z dnia 29 października 2018 r.) wniesiono o jej oddalenie w całości. W uzasadnieniu wskazano m.in. na ogłoszenie zaproszenia do złożenia ofert na zadanie "Usuwanie pojazdów z dróg na terenie Miasta Zabrze i umieszczenie ich na wyznaczonym parkingu strzeżonym, w sytuacjach o których mowa w art. 50a i 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym", określając jednakowe wymagania dla potencjalnych oferentów. Z dotychczasowej praktyki wynika, że procentowy udział odholowanych pojazdów o masie do 3,5 tony jest największy i stanowił 60 % ceny oferty. Dlatego, waga ustalona dla każdego rodzaju pojazdu była kluczowym elementem dla określenia ceny oferty na realizację przedmiotu zamówienia.
Organ podkreślił, iż Miasto w związku z realizacją zadania wynikającego z wymienionych powyżej przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym (art. 130a i 50a) ponosi, poza kosztami związanymi z holowaniem pojazdów, również inne koszty, a mianowicie: 1/ koszty osobowe pracowników, 2/ koszty obsługi prawnej, 3/ koszty administracyjne, w tym koszty związane z utrzymaniem pomieszczeń dla pracowników (prąd, woda, CO, miejsca pracy i jego wyposażenie itp.), koszty korespondencji (koszty materiałów biurowych, przesyłek). Powyższe stanowiły przesłanki materialno-prawne konieczne do sprawnego realizowania zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi i przechowywania tych pojazdów na obszarze gminy.
Na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. Prokurator podtrzymał skargę, przy czym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, która jego zdaniem została podjęta z naruszeniem delegacji ustawowej. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby koszty, o których jest mowa w uchwale, zostały skalkulowane zgodnie z tą delegacją.
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 934/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę. W motywach tego rozstrzygnięcia Sąd odwołał się do treści art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym wskazującego wytyczne ukształtowania wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu na parkingu, a następnie stwierdził, że przed podjęciem uchwały określającej wysokość przedmiotowych opłat powinna być przeprowadzona kalkulacja, uwzględniająca rzeczywiste koszty w danym powiecie, a jej wyniki winny być szczegółowo uzasadnione i wraz z dokumentacją źródłową powinny zostać przedstawione właściwej komisji rady powiatu, przygotowującej projekt uchwały oraz samej radzie, przed głosowaniem. Jednak w ocenie Sądu można dopuścić możliwość tego rodzaju, że rzeczona kalkulacja zostanie ujawniona po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji, w której była przygotowana wcześniej, tj. przed podjęciem uchwały przez radę gminy.
Przy takim założeniu w rozpatrywanej sprawie Sąd nie mógł zaakceptować skargi Prokuratora w odniesieniu do całej uchwały, bowiem Rada Miasta Zabrze, wobec rozszerzenia skargi dopiero na etapie rozprawy sądowej, nie miała możliwości wykazania, iż kalkulacją taką dysponowała przed podjęciem uchwały. Podkreślił przy tym Sąd, że to Prokurator skarżąc uchwałę powinien wykazać brak wymaganej kalkulacji, a jeśli nie zostało to wykazane, brak jest podstaw do przyjęcia, iż Rada Miasta kalkulacją taką nie dysponowała przed podjęciem kwestionowanej uchwały.
Odnosząc się do pierwotnego zarzutu skargi, w ramach którego Prokurator wskazał na przekroczenie przez Radę Miasta Zabrze upoważnienia ustawowego i ustalenie wysokości opłaty za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t w wysokości znacząco wyższej od rzeczywistych kosztów usunięcia tego rodzaju pojazdu z drogi, wynikających z umowy zawartej z przedsiębiorcą wykonującym tę usługę na terenie Miasta Zabrze, do którego skarżony organ mógł się odnieść w odpowiedzi na skargę, Sąd stwierdził, że jest widoczna różnica między stawką ustaloną przez Radę Miasta - tj. kwotą 389 zł, a stawką wynikającą z umowy – 250 zł, jednak podstawiony zarzut, iż Rada Miasta nie wzięła pod uwagę "znacznie niższych kosztów realnego usuwania pojazdów" i tym samym naruszyła art. 130a ust. 6 omawianej ustawy jest bezpodstawny. Rada nie mogła bowiem wziąć pod uwagę kosztów usuwania pojazdów, które zostały dopiero ustalone w wyniku umowy zawartej z przedsiębiorcą wyłonionym w wyniku przetargu publicznego, który został ogłoszony i przeprowadzony dopiero po przyjęciu Uchwały.
Nie godząc z powyższym wyrokiem skargę kasacyjną złożył Prokurator Okręgowy w Gliwicach wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego- tj. art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2010 r. uchylił zaskarżony wyrok sądu pierwszej instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu przyznał, że w niniejszej sprawie nie zostało sporządzone do zaskarżonej uchwały wymagane uzasadnienie, co do zasady - stanowi istotne naruszenie prawa. Jednak Naczelny Sąd Administracyjny podzielił pogląd, że brak uzasadnienia uchwały organ może uzupełnić w odpowiedzi na skargę, zwłaszcza, gdy szczegółowo ustosunkowuje się do zarzutów i wyjaśni motywy swojego działania oraz przedstawi przesłanki podjęcia uchwały o danej treści.
Dalej zauważył jednak, że w tym konkretnym przypadku w toku postępowania skarżący rozszerzył pisemną skargę. Pierwotne żądanie skargi dotyczyło stwierdzenia nieważności jedynie niewielkiej części zaskarżonej uchwały obejmującej ustalenie wysokości stawki opłaty za usunięcie z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony. I do tego jedynie zarzutu odnosiła się odpowiedź na skargę. Rozszerzenie skargi o żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości nastąpiło dopiero na rozprawie, na której nieobecny był przedstawiciel Rady Miasta Zabrze.
Tym samym Rada nie miała żadnej realnej możliwości odniesienia się do tego żądania, gdyż na tej właśnie rozprawie zapadł zaskarżony wyrok. Zatem późniejsze bardzo istotne rozszerzenie skargi uniemożliwiło organowi odniesienie się do rozszerzonego żądania. Rada Miasta Zabrze pozbawiona więc została, wskutek rozszerzenia skargi dopiero na rozprawie i to pod nieobecność jej przedstawiciela, przedstawienia swojego stanowiska, w tym wykazania, że Rada Miasta dysponowała kalkulacją kosztów przed podjęciem przedmiotowej uchwały. Sąd pierwszej instancji nie dał Radzie Miasta Zabrze możliwości złożenia kalkulacji i odniesienia się do zarzutów rozszerzonej skargi, bowiem bezpośrednio po jej rozszerzeniu, wydał zaskarżony wyrok. Stąd w ocenie Sądu drugiej instancji wymagała wyjaśnienia kwestia czy w rzeczywistości przed uchwaleniem przedmiotowej uchwały sporządzona była omawiana kalkulacja.
Odnosząc się do pierwotnego zarzutu Sąd drugiej instancji podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, że widoczna jest znaczna różnica między stawką opłaty za usuniecie pojazdu z drogi o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t ustaloną przez Radę Miasta w uchwale - tj. kwotą 389 zł, a stawką tej opłaty wynikającą z umowy – 250 zł, lecz Rada nie mogła brać pod uwagę kosztów usuwania pojazdów, które zostaną dopiero ustalone w przyszłości w wyniku umowy zawartej z przedsiębiorcą, który zostanie wyłoniony w wyniku przetargu publicznego. Przetargu, który zostanie ogłoszony i przeprowadzony dopiero po przyjęciu uchwały. Trudno dopatrywać się w tak postawionym zarzucie jakiegokolwiek naruszenia prawa, a tym bardziej naruszenia o charakterze istotnym. Rada Miasta odpowiadając na skargę miała na celu wyjaśnienie przyczyn, z jakich taka właśnie różnica się pojawiła.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie ustalił jednak, czy Rada Miasta uchwaliła stawki opłat określone w zaskarżonej uchwale po przeprowadzeniu kalkulacji uzasadniającej ich ustalenie. W zaistniałej bowiem sytuacji - wobec rozszerzenia skargi, Sąd pierwszej instancji winien odroczyć rozprawę i zobowiązać Radę Miasta Zabrze do zajęcia stanowiska wobec rozszerzonej skarg, a także do złożenia w zakreślonym terminie kalkulacji wraz z dokumentacją dotyczącą. Tym samym rozpatrywana sprawa nie została wyjaśniona. Za niezasadny uznano natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego- art. 130a ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej polegający na przyjęciu, że Rada Miasta Zabrze, ustanawiając sporne stawki opłat, działała w granicach upoważnienia ustawowego w sytuacji, gdy zaskarżona uchwała przyjęta została bez uwzględnienia materialnoprawnej przesłanki w postaci rzeczywistych kosztów holowania i parkowania pojazdów na terenie powiatu, a więc ustaliła stawki opłat w sposób dowolny.
Po powrocie akt sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismem z dnia 25 czerwca 2020 r. wezwano Prezydenta Miasta Zabrze do ustosunkowania się do zarzutów rozszerzonej skargi Prokuratora w Zabrzu oraz do złożenia kalkulacji stawek ustalonych w zaskarżonej uchwale wraz z dokumentację jej dotyczącą
Pismem z dnia 13 lipca, działający w imieniu Rady Miasta Zabrze pełnomocnik podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi oraz złożył kalkulację stawek ustalonych zaskarżoną uchwałą.
Na rozprawie w dniu 31 lipca 2020 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Gliwicach podtrzymał skargę i stanowisko zaprezentowane podczas rozprawy w dniu 6 lutego 2019 r. Podkreślił, że przyjmując uchwałę Rada nie wzięła pod uwagę rzeczywistych kosztów usług, nie ma uzasadnieni do uchwał a z protokołu obrad Rady nie wynika była jakakolwiek dyskusja. Odnosząc się do pisma procesowego Rady stwierdził, iż w piśmie zestawiono w tabeli koszty do projektu uchwały za 2018r., a zaskarżona uchwala jest z dnia 13 listopada 2017 r. Nadto w jego ocenie przedstawione koszty nie mają wpływu na ustalenie przedmiotowych opłaty.
Pełnomocnik m Gminy stwierdził, że rozszerzenie skargi przez Prokuratora nie ma wpływu na stanowisko Rady Miasta w Zabrzu, wnosząc o jej oddalenie. Podkreślił, ze w chwili podejmowania uchwały nie można zarzucić jej nieważności z przepisem, a trudno mówić o "potencjalnej nieważności" w przypadku późniejszego zawarcia mowy z podmiotem wykonującym zadanie.
Rozpatrując ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że niniejsza sprawa rozpatrywana jest ponownie w wyniku uchylenia poprzedniego wyroku tutejszego Sądu - tj. wyroku z dnia 6 lutego 2029 r. sygn. akt II SA/Gl 934/18 wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1658/19. Zgodnie zatem z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zatem rozpoznając ponownie sprawę organy administracyjne a także sąd administracyjny zobowiązane zostały do jej rozpatrzenia z uwzględnieniem uwag i argumentów wyrażonych w wymienionym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem w tym zakresie skład orzekający związany jest oceną prawną zaprezentowaną przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie zatem ze wskazaniami i uwagami Naczelnego Sądu Administracyjnego pismem z dnia 25 czerwca 2020 r. wezwano organ do zajęcia stanowiska w kwestii rozszerzenia pisemnej skargi Prokuratora oraz wykazania, poprzez złożenie dokumentów, poprzedzenia ustalenia w kwestionowanej uchwale przedmiotowych stawek opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów na parkingu, przygotowaną kalkulacją stawek ustalonych następnie w zaskarżonej uchwale. Pełnomocnik organu pismem z dnia 13 lipca 2020 r. podtrzymał dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi oraz dołączył zestawienie kosztów z 2017 r. do projektu przedmiotowej uchwały.
Rozpoznając zatem ponownie skargę Prokuratora na uchwałę Nr XLIX/545/17 Rady Miasta Zabrze z dnia 13 listopada 2017 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie pojazdu i jego parkowanie na terenie Miasta Zabrze w roku 2018 Sąd nie znalazł podstawy do jej uwzględnienia.
Przedmiotowa uchwała jest aktem prawa miejscowego, którego materialnoprawną podstawę stanowi art. 130a ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1990). Zgodnie z treścią powyższego przepisu, przesłankami materialnoprawnymi kształtującymi treść powyższej uchwały są konieczność sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z dróg oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu. W uchwale tej rada powiatu ustala corocznie wysokość opłat za usuwanie pojazdów z dróg i ich przechowywanie na parkingu oraz wysokość kosztów w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu.
Przepis upoważniający zawiera zatem dwie kumulatywne wytyczne dotyczące treści uchwały rady powiatu, a mianowicie uchwała powinna zapewnić sprawną realizację zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi oraz uchwała musi uwzględniać koszty usunięcia i przechowywania pojazdu na obszarze danego powiatu. Pierwsza wytyczna pozwala na takie ukształtowanie wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu na parkingu by czynności te były wykonywane profesjonalnie, w sposób prawidłowy i skuteczny. Nie wyznacza ona mierników wysokości opłat, a jedynie cel, jaki ma być osiągnięty ich ustanowieniem. Druga wytyczna stwarza wprawdzie implikację wysokości kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów w postaci relatywizacji do kosztów stosowanych na obszarze powiatu, ale też nie wskazuje kryteriów oceny takich kosztów na obszarze powiatu. Nie jest konkretnie wiadome, jakie parametry i jakie podmioty należy uwzględnić przy przeprowadzaniu takiej analizy.
Należy przyjąć, co wynika już z poprzedniego wyroku tut. Sądu oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, że kalkulacja, uwzględniająca rzeczywiste koszty w danym powiecie, powinna być dokonana i to na etapie poprzedzającym prace nad uchwałą, a jej wyniki szczegółowo uzasadnione wraz z dokumentacją źródłową powinny zostać przedstawione właściwej komisji rady powiatu, przygotowującej projekt uchwały oraz samej radzie, przed głosowaniem. Co do zasady należy także zgodzić się z twierdzeniem, że przedmiotowa uchwała powinna zostać opatrzona uzasadnieniem. Jednak należy podzielić twierdzenia sądów obu instancji, że braki uzasadnienia uchwały można uzupełnić w odpowiedzi na skargę, wskazując na okoliczności, które legły u podstaw przyjęcia przedmiotowej uchwały o takiej właśnie treści. Wraz z odpowiedzią na skargę można także przekazać sądowi dokumentację potwierdzającą przeprowadzeni kalkulacji kosztów.
Można także dopuścić możliwość tego rodzaju, że rzeczona kalkulacja zostanie ujawniona dopiero po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji, w której była przygotowana wcześniej, tj. przed podjęciem uchwały przez radę gminy. W przedmiotowej sprawie Rada Miasta Zabrze wykazała na etapie rozprawy sądowej, iż kalkulacją taką dysponowała przed podjęciem przedmiotowej uchwały. Z przedstawionego przez Radę zestawienia kosztów poniesionych w 2017 r., Rada zwróciła uwagę na dodatkowe koszty uwzględnione w kalkulacji dla celu jakim jest zapewnienie sprawnej realizacji zadań w zakresie usuwania pojazdów z drogi.
Nie można zatem podzielić twierdzenia skarżącego, że Rada Miasta nie dysponowała kalkulacja uzasadniającą przyjęcie stawki 389zł za usunięcie pojazdów do 3,5t., a tym samym uznania uchwały za istotnie naruszającą prawo w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, czy art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym.
Odnosząc się z kolei do zarzutu przekroczenia przez Radę Miasta Zabrze upoważnienia ustawowego i ustalenie wysokości opłaty za usunięcia z drogi pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t w wysokości znacząco wyższej od rzeczywistych kosztów usunięcia tego rodzaju pojazdu z drogi, wynikających z umowy zawartej z przedsiębiorcą wykonującym tę usługę na terenie Miasta Zabrze, należy podzielić stanowisko wyrażone w tym zakresie przez sąd pierwszej i sąd drugiej instancji w wydanych w sprawie wyrokach. Widoczna różnica między stawką ustaloną przez Radę Miasta w uchwale wynoszącą 389zł, a stawką wynikającą z umowy – 250zł, doprowadziła Prokuratora do konkluzji, iż Rada Miasta nie wzięła pod uwagę "znacznie niższych kosztów realnego usuwania pojazdów" i w tym Prokurator upatrywał naruszenia art. 130a ust. 6 Prawa o ruchu drogowym. Jednak z wnioskowaniem Prokuratora nie można się zgodzić.
Zasadnie podniesiono bowiem, że Rada nie mogła uwzględnić kosztów usuwania pojazdów, które zostaną dopiero ustalone w wyniku umowy zawartej z przedsiębiorcą wyłonionym w publicznym przetargu, ogłoszonym dopiero po przyjęciu uchwały. Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, że gdyby Rada w uchwale ustaliła stawkę zbyt niską, to po ogłoszeniu przetargu, po złożeniu ofert przez przedsiębiorców mogłoby się okazać, że wszystkie te oferty są za wysokie w stosunku do ustalonej przez Radę lub przedsiębiorcy nie złożyliby żadnej oferty. Dynamiczna sytuacja na rynku pracy, zmieniające się stawki podatków, które pociągają za sobą wzrost cen różnych towarów i usług powodują, że w tego typu uchwałach oprócz kalkulacji uzasadniającej ustalenie konkretnej stawki za usunięcie pojazdów należy przyjąć bufor kwotowy, który umożliwi funkcjonowanie uchwały w dłuższym okresie czasie.
Nie będzie wymagało to w razie nagłego wzrostu jakichś kosztów, by rada procedowała ponownie uchwałę o zmianie ustalonych kosztów. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł w tym miejscu, że Rada Miasta, jako organ kolegialny pracuje w określonym trybie (wypowiada się w formie uchwał, zazwyczaj sesje odbywają się raz w miesiącu) a to uniemożliwia natychmiastową reakcję na niektóre wydarzenia. W niniejszej sprawie - określenie w uchwale stawki 389zł przy jednoczesnym zawarciu umowy z przedsiębiorcą na kwotę niższą 250zł, nie stanowi naruszenia prawa, a tym bardziej istotnego naruszenia prawa, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności uchwały. Inaczej sprawa wyglądałaby, gdyby umowa została zawarta na kwotę wyższą niż ta określona w uchwale. Wtedy można byłoby dopatrywać się braku odpowiedniej kalkulacji i nieuwzględnienia rzeczywistych kosztów holowania i parkowania pojazdów.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.