Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. D. S. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r., nr [...] zatwierdzającą ustalone protokólarnie w toku przeprowadzonego postępowania rozgraniczeniowego granice nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna o nr [...] położonej w obrębie B., stanowiącej własność Z. i J. Z. z nieruchomością przylegającą do w/w, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka ewidencyjna nr [...] obręb B., będącej własnością skarżącej. W powołanym na wstępie piśmie zawarta została również skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych decyzji o warunkach zabudowy terenu.
Wobec wniesienia powyższych skarg z pominięciem właściwych organów administracji publicznej, zostały one w trybie art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., przekazane tymże organom celem nadania dalszego biegu.
W konsekwencji po zwrocie przedmiotowych skarg wraz z udzielonymi odpowiedziami na nie i aktami sprawy, skarga na decyzję Burmistrza Miasta S z dnia [...] r. zarejestrowana została pod sygn. akt II SA/Gl 770/08, zaś skarga na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. - pod sygn. akt II SA/Gl 746/08.
W rozpoznawanej sprawie organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Powyższe uzasadnił tym, iż jak wynika z analizy materiałów postępowania rozgraniczeniowego, strona skarżąca nie stawiła się na wezwanie graniczne, a w związku z tym nie było podstaw do umorzenia postępowania i przekazania sprawy sądowi powszechnemu. Nadto wskazał, iż zaskarżona decyzja pomimo jej awizowania nie została przez skarżącą podjęta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarga jest niedopuszczalna z braku kognicji sądu administracyjnego, bowiem należy do właściwości sądu powszechnego.
Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027), dalej zwaną ustawą, wójt, burmistrz bądź prezydent miasta wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Z kolei ust. 3 powołanego artykułu stanowi, iż strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji, przekazania sprawy sądowi. Tak więc decyzja o rozgraniczeniu nieruchomości jest przykładem spraw podlegających trybowi administracyjnemu dla której przewidziana została droga sądowa.
Należy podkreślić, że choć przedmiotem rozpoznawanej skargi jest akt z zakresu administracji publicznej, powyższe unormowanie (podobnie jak treść art. 34 ust. 2 powołanej ustawy) jednoznacznie określa sposób zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości. Niedopuszczalność odwoływania się od przedmiotowej decyzji na ogólnych zasadach, a w następstwie możliwość jej zaskarżenia do sądu administracyjnego wynika wprost z regulacji ustawowej. Przepis art. 33 ust. 3 powołanej ustawy, jako przepis szczególny nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości.
Niezależnie jednak od powyższego, wymaga zaznaczenia, iż sąd powszechny jest właściwy we wszystkich sporach o własność, a więc także i o granice będącej przedmiotem własności nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 1998 r.,. II SA 497/98, LEX nr 41762). Zatem przyznanie stronie uprawnienia do żądania przekazania sprawy o rozgraniczenie nieruchomości sądowi powszechnemu wyłącza możliwość wniesienia odwołania w trybie postępowania administracyjnego, a także ewentualnego złożenia skargi do wojewódzkiego sadu administracyjnego. Bowiem wobec takiego unormowania nie jest dopuszczalne stosowanie innych sposobów zakończenia postępowania o rozgraniczenie nieruchomości, niż te które przewiduje ustawa.
Wskazać należy również, iż w zaskarżonym akcie zawarte zostało pouczenie o możliwości przekazania sprawy sądowi powszechnemu w zakreślonym terminie, jednakże z powyższego skarżąca nie skorzystała.
Odnosząc poczynione wyżej spostrzeżenia do poddanej kontroli Sądu skargi stwierdzić należy, że jest ona niedopuszczalna i podlega odrzuceniu z mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.