Uzasadnienie
Uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków Spółki [...] w R. z dnia [...] r. nr [...] zmieniono statut Spółki dodając doń nowy § 161 szczegółowo określający zasady ustalania stawek należności za dostarczanie wody i odprowadzanie oraz oczyszczanie ścieków, a także regulujący kwestie opłat abonamentowych za przyłącza wodne i wysokości opłat za techniczne zabezpieczenie możliwości przyłączenia do kanalizacji.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Starosta M. zatwierdził zmiany w statucie Spółki [...] uchwalone wskazaną wyżej uchwałą. W uzasadnieniu organ wskazał, iż zmiany są zgodne z art. 166 ustawy "Prawo Wodne".
W trakcie badania, na wniosek Burmistrza Miasta i Gminy K., akt sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. stwierdziło, że zachodzi prawdopodobieństwo, iż decyzja z dnia [...] r. dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej k.p.a.). W konsekwencji zawiadomieniem z dnia [...] r. poinformowało strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
W wyniku przeprowadzonego postępowania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. numer [...] stwierdziło nieważność decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] r. nr [...] zatwierdzającej zmiany w statucie Spółki [...]. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż statut spółki wodnej powinien określać zasady ustalania należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków, w przypadku prowadzenia działalności, o której mowa w art. 164 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z późn. zm.). Starosta właściwy miejscowo dla siedziby spółki wodnej zatwierdza statut spółki (również zmiany do statutu) w drodze decyzji, a w przypadku niezgodności statutu z prawem starosta wzywa do usunięcia niezgodności statutu z prawem w określonym terminie, a jeżeli niezgodności nie zostaną usunięte - odmawia, w drodze decyzji, jego zatwierdzenia (art. 165 ust. 3 w zw. z ust. 6 ustawy).
Prawo wodne nie precyzuje zasad ustalania należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Uprawnienie to, zgodnie z art. 173 ust. 1 należy do walnego zgromadzenia członków spółki. Jednak regulacja taka może odnosić się jedynie do członków spółki. Akt statutowy nie może bowiem działać na "zewnątrz", kształtując prawa i obowiązki podmiotów nie będących członkami Spółki. Nadto spółka nie dysponuje właściwym umocowaniem do realizacji zadania własnego Gminy dotyczącego kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków, a tym samym podstawy do ustalania opłat związanych z realizacją tego zadania.
Również brak jest umocowania Spółki do eksploatacji gminnych wodociągów i realizacji zadania gminy w zakresie zaopatrzenia w wodę. Wprawdzie bowiem w dniu [...] r. pomiędzy Gminą K. a Spółką zawarto umowę o oddaniu w eksploatację wodociągu, urządzeń wodnych oraz innych obiektów, oraz o przekazaniu zadania jednak wyrokiem Sądu Okręgowego w C. Wydział I Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt. [...], Spółka została zobowiązana do wydania wszystkich urządzeń wodociągowych przejętych od Gminy. Sąd przyjął, iż umowa ta była zawarta w celu obejścia prawa o zamówieniach publicznych, co powoduje jej nieważność.
Sąd Apelacyjny w K. wyrokiem z dn. [...] r. syg. akt [...] oddalił apelacje obu stron od tego orzeczenia, w uzasadnieniu podzielając pogląd Sądu Okręgowego o nieważności umowy z [...] r. Tym samym, zważywszy na bezwzględny charakter sankcji nieważności umowy z art. 58 k.c. (dla wywołania nieważności umowy nie jest potrzebne jej stwierdzenie przez sąd czy inny organ) oraz jej skutki (nieważność istnieje od momentu zawarcia umowy) przyjąć trzeba, iż Spółka w wyniku zawarcia umowy w [...] r. nie uzyskała od niej również umocowania do wykonywania zadania publicznego polegającego na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie wreszcie z ustawą o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001 r. (Dz. U. Nr 72, poz. 747 z późn. zm. zwaną dalej: ustawą z 2001 r.) ceny i opłaty określane są w taryfie, przygotowywanej przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne, podlegającej zatwierdzeniu przez radę gminy.
W tym przypadku, uprawnienia należące do organu stanowiącego gminy zostały bezprawnie "przejęte" przez Spółkę. W konsekwencji decyzja Starosty Powiatu M. zatwierdzająca zmiany w statucie Spółki [...] w sytuacji, kiedy Spółka bezprawnie przejęła od Gminy K. zadanie publiczne polegające dostarczaniu wody i odbiorze ścieków oraz związany z wykonywaniem tego zadania majątek i tym samym bezprawnie przyjęła zasady ustalenia cen i opłat § 161 statutu - została podjęta z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Kolegium, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą przesłanki negatywne, które uniemożliwiają stwierdzenie nieważności badanej decyzji Starosty. Od dnia doręczenia decyzji nie upłynęło dziesięć lat, nie wywołała ona również nieodwracalnych skutków prawnych.
Pismem z dnia [...] r. Spółka [...] złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, domagając się nadto wstrzymania wykonania decyzji oraz wyznaczenia posiedzenia. W obszernym uzasadnieniu wskazała m.in. iż w świetle unormowań Prawa wodnego Kolegium błędnie uznało, że spółka wodna nie może ustalać, w stosunku do osób innych niż członkowie, należności za usługi związane z dostarczaniem wody i odprowadzaniem ścieków. Błędnie też Kolegium uznało, że w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków podczas gdy w rzeczywistości ustawa ta w ogóle nie odnosi się do spółek wodnych.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy, jako prawidłową, swoją decyzję z dnia [...] r. wskazując w uzasadnieniu, oprócz przytoczenia argumentów podnoszonych już poprzednio, iż zadanie publiczne może realizować sama gmina albo podmiot, któremu gmina go "powierza". Spółka byłaby uprawniona do jego realizacji dysponując stosowanym upoważnieniem wynikającym z czynności powierzenia. Wyrok sądu cywilnego, nakazujący Spółce zwrot urządzeń wodociągowych, opiera się na tezie o bezwzględnej nieważności umowy zawartej między Gminą a Spółką w roku [...] r. Tym samym bezprawne jest wykonywanie tego zadania przez Spółkę, jak i dysponowanie urządzeniami wodociągowymi. Jeśli zatem Spółka nie wykonuje przedmiotowego zadania publicznego, to nie może określać zasad ustalania cen i opłat z tym związanych. Kolegium wskazało także, iż na wniosek Spółki [...] w R., podczas ponownego rozpatrywania sprawy zwołało na dzień [...] r. rozprawę administracyjną.
Podczas rozprawy pełnomocnik Spółki [...] przedstawił min. stenogram z posiedzenia sejmowej Komisji Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia [...] r. na którym to posiedzeniu omawiano poprawki do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo wodne. Zarówno przedstawiciele Spółki [...] jak i przedstawiciele Gminy K. oraz Starostwa Powiatowego w M. podtrzymali swoje argumenty prezentowane podczas całego postępowania oraz złożyli analogiczne wnioski jak do czasu rozprawy.
Pismem z dnia [...] r. Spółka [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję SKO w C., domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skarżąca ponowiła argumenty podnoszone we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zarzucając nadto Kolegium, iż nie odniosło się do wskazanych wówczas kwestii, nie wzięło pod uwagę wyjaśnień i nadal uparcie twierdzi, że w sprawie znajduje zastosowanie ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę podczas gdy zdaniem skarżącej Spółka działa wyłącznie na podstawie ustawy Prawo wodne. Skarżąca ponownie podkreśliła też, iż zarzut braku kompetencji Spółki Wodnej do ustalania cen i opłat w statucie jest bezpodstawny. W statucie Spółki [...] nie ustalono bowiem cen i opłat, a jedynie zasady ustalania należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Obowiązujące przepisy prawne - Ustawa Prawo Wodne, przyznają bowiem spółkom wodnym kompetencje do ustalania wysokości należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków.
Skarga została wniesiona w terminie.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.
Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. W pierwszej kolejności wskazać w tym miejscu należy, iż zaskarżona decyzja, wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu M. z dnia [...] r., podjęta została przez skład orzekający po części tożsamy ze składem orzekającym, który uprzednio wydał rozstrzygnięcie podlegające kontroli organu. Jak wynika z akt sprawy jeden z członków Kolegium uczestniczył bowiem zarówno w podjęciu w dniu [...] r. rozstrzygnięcia nr SKO [...] stwierdzającego nieważności wskazanej wyżej decyzji Starosty Powiatu M., jak też w ponownym rozpoznaniu tej samej sprawy na skutek wniesionego przez strony na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. wniosku.
Wskazać należy zatem w tym miejscu, iż stosownie do art. art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. To czy przepis ów należy odnieść także do sytuacji gdy w wyniku złożonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powtórnie orzeka w sprawie samorządowe kolegium odwoławcze od lat budziło wątpliwości, a orzecznictwo sądowe było w tym zakresie niejednolite. Aktualnie kwestię tę przesądził jednak Naczelny Sąd Administracyjny, który w dniu 22 lutego 2007 r. podjął w składzie siedmiu sędziów uchwałę o sygn. II GPS 2/06 stwierdzającą, iż artykuł 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 zdanie pierwsze k.p.a. ma zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Zdaniem bowiem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawsze tam, gdzie dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ, trzeba bezwzględnie rozważyć czy nie zaszły przesłanki określone w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. Dokonując tego, należy przez pracownika rozumieć osoby zatrudnione w urzędzie organu na podstawie stosunku pracy, umocowane do wydawania decyzji z upoważnieniem indywidualnym bądź z mocy prawa.
Te same przepisy o wyłączeniu pracownika i pracownika organu kolegialnego mają także zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego, który wcześniej brał udział w wydaniu kontrolowanej decyzji. Mają one, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, także zastosowanie do pozaetatowego członka kolegium, który - poza brakiem możliwości przewodniczenia składowi orzekającemu - ma w zakresie orzekania takie same uprawnienia i obowiązki jak członek etatowy.
W konsekwencji powyższych uwag zaskarżona decyzja, jako wydana w niewłaściwym składzie, musiała zostać wyeliminowana z obrotu prawnego.
Notabene wskazać w tym miejscu należy, że nawet gdyby powyższe uchybienie nie miało miejsca wniesiona skarga i tak musiałaby odnieść skutek, choć głównie z przyczyn w niej nie podniesionych. Zdaniem tut. Sądu stanowiąca przedmiot zaskarżenia decyzja Kolegium wydana została bowiem bez wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, a w konsekwencji podjęte rozstrzygnięcie uznać należy za przedwczesne. Przypomnieć w tym miejscu należy, iż realizacja ustanowionej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści – por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99, LEX 53964.
Zdaniem Sądu Kolegium wskazanych wyżej wymogów nie dochowało w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a przedłożone Sądowi akta sprawy zawierają luki uniemożliwiające pełną, merytoryczną ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Podkreślić w tym miejscu należy, iż Sąd podziela wyrażony przez Kolegium pogląd o wadliwości decyzji Starosty Powiatu M. w tej części, w której zatwierdza ona zmiany w Statucie Spółki [...] dotyczące zasad ustalania należności za dostarczanie wody. Wskazać bowiem należy, iż w myśl art. 166 ust. 1 pkt 3a ustawy Prawo wodne statut spółki wodnej określać winien m.in. zasady ustalania należności za dostarczanie wody oraz odprowadzanie i oczyszczanie ścieków. Jednocześnie jednak przywołany przepis podkreśla, iż statut winien zawierać wskazane postanowienia jedynie wówczas gdy spółka prowadzi działalność, o której mowa w art. 164 ust. 2 ustawy, t.j. działalność umożliwiającą osiągnięcie zysku netto.
Tym samym nie prowadzenie działalności, o której mowa w przywołanym przepisie, wyłącza dopuszczalność ustanawiania w statucie zasad ustalania należności. W konsekwencji nie prowadzenie w celu osiągnięcia zysku wymienionych w art. 164 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy usług polegających na zapewnieniu wody dla ludności, jej uzdatniania i dostarczania, a także odprowadzania i oczyszczania ścieków powoduje, iż umieszczenie w statucie postanowień regulujących zasady odpłatności jest niedopuszczalne. Dodać jeszcze należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego podnoszącego, że działalność spółki wodnej jest regulowana jedynie przepisami Prawa wodnego w myśl art. 164 ust. 4 ustawy do prowadzenia działalności polegającej na zapewnieniu wody dla ludności i ochrony wód przed zanieczyszczeniami stosuje się odpowiednio art. 8-10 oraz przepisy wydane na podstawie art. 11 i 13 cytowanej wyżej ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.
Jak podkreśla się w doktrynie obie ustawy zarówno Prawo wodne jak i ostatnio przywołana ustawa z 2001 r. nie są wobec siebie konkurencyjne. Mają bowiem wprawdzie wspólne zakresy dotyczące wymagań ochrony środowiska, jednak poza tym wspólnym zakresem każda z nich ma swój własny odrębny zakres przedmiotowy i własny, samodzielny cel, z wyłączeniem możliwości powstania kolizji w stosowaniu przepisów obu ustaw. Art. 164 ust. 4 Prawa wodnego podkreśla tym samym odrębności uregulowań ustawowych, gdyż powołana ustawa z 2001 r. zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz odprowadzanie ścieków bytowych określa jako zadania własne gmin wykonywane za pomocą komunalnych przedsiębiorstw wodno-kanalizacyjnych. Z tego względu działalność ta nie może stanowić statutowej działalności spółek wodnych – J. Szachułowicz: Prawo wodne. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2006, s. 348. Spółka wodna może zatem działalność tę prowadzić jedynie wskutek skutecznego powierzenia jej takich zadań przez gminę.
Niewątpliwym natomiast w sprawie jest, iż takie skuteczne powierzenie nie nastąpiło. Jak już bowiem powyżej wskazano pomiędzy Spółką a Gminą K. doszło wprawdzie do zawarcia w dniu [...] r. umowy o oddaniu w eksploatację wodociągu, urządzeń wodnych oraz innych obiektów oraz przekazaniu zadania jednak prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w C. Wydział I Cywilny z dnia [...] r., sygn. akt. [...], Spółka została zobowiązana do wydania (zwrotu) wszystkich urządzeń wodociągowych (sieci wodociągowej) przejętych od Gminy. Sąd przyjął bowiem, iż umowa ta była zawarta w celu obejścia prawa o zamówieniach publicznych (pominięcie procedury przetargowej) co, jak szeroko umotywowano w uzasadnieniu, oznacza jej nieważność.
Tym samym, jak trafnie wskazuje Kolegium, Spółka w wyniku zawarcia w [...] r. nieważnej umowy nie nabyła prawa do dysponowania urządzeniami wodociągowymi (siecią wodociągową) od Gminy i nie uzyskała od niej również umocowania do wykonywania zadania publicznego polegającego na zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. W konsekwencji Spółka nie miała umocowania do prowadzenia w imieniu gminy działalności dotyczącej zaopatrzenia mieszkańców w wodę, a tym samym także do umieszczenia w statucie postanowień o zasadach ustalania za usługę tę należności.
W konsekwencji naruszało prawo zatwierdzenie w tej części przez Starostę Powiatu M. wprowadzonych przez Spółkę zmian statutu. Podzielić należy także odnoszące się do zbiorowego zaopatrywania w wodę uwagi Kolegium dotyczące trybu ustalania taryf oraz udzielania zezwoleń.
Odmiennie jednak, znacznie mniej klarownie, jawi się natomiast kwestia prowadzenia przez Spółkę działalności polegającej na odprowadzaniu ścieków, a w konsekwencji dopuszczalności ustanowienia w statucie (tą samą zmieniającą statut uchwałą, zatwierdzoną przez Starostę Powiatu M.) zasad ustalania z tegoż tytułu należności. Jak bowiem wynika ze złożonego na rozprawie w dniu 10 lipca 2008 r. oświadczenia pełnomocnika Spółki skarżąca posiada własną oczyszczalnię ścieków i w tym zakresie świadczy usługi. Okoliczność ta z przedłożonych Sądowi akt sprawy nie wynika, nieznany jest tym samym zakres świadczonych przez Spółkę usług i krąg ich adresatów. Kwestia ta nie została przez Kolegium zbadana, a tym samym niejasnym jest czy może ona mieć wpływ na ewentualną dopuszczalność umieszczenia w statucie tej części nowo wprowadzonych uchwałą postanowień, które odnoszą się nie do zaopatrywania w wodę lecz odprowadzania ścieków, i w konsekwencji czy może mieć wpływ na ocenę stanowiącej przedmiot rozstrzygnięć Kolegium decyzji Starosty Powiatu M. W ramach ponownego rozpoznania sprawy rozważenia wymaga zatem czy Spółka istotnie prowadziła w dacie podjęcia zmieniającej statut uchwały wykraczającą poza pojęcie zbiorowego odprowadzania ścieków i tym samym nie objętą umową z [...] r. działalność usługową w zakresie ich oczyszczania i czy w konsekwencji w tej części stwierdzenie nieważności decyzji Starosty M. było prawidłowe.
W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzec jak w sentencji. Nadto w myśl art. 152 p.p.s.a. określono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącej na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 2 pkt c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2002, Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).