Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2020 r. (data wypływu do Urzędu Gminy – dnia 17 kwietnia 2020 r.), reprezentowany przez pełnomocnika, A.G. wystąpił do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowanych na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie budynków inwentarskich - kurników wraz z niezbędną infrastrukturą" w miejscowości D. na działce nr 1, obręb [...]. Wnioskodawca wskazał, że realizacja inwestycji we wskazanym zakresie będzie powodowała konieczność uzyskania pozwolenia zintegrowanego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27 sierpnia 2014 r. w sprawie rodzajów instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości. Do wniosku dołączono niezbędne załączniki.
Po uchyleniu art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustawa w zakresie działań osłonowych (.....) Wójt Gminy D. działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w dniu 18 maja 2020 r. wydał obwieszczenie i zawiadomił o wszczęciu przedmiotowego postępowania oraz poinformował o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 51 lit.b oraz § 3 ust. 1 pkt 54 lit.a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przedsięwzięcia związane z chowem lub hodowlą zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP klasyfikowane są jako przedsięwzięcia mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięcia związane z zabudową przemysłową, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi lub magazynowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 0,5ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.
W sprawie realizacji przedsięwzięcia wpłynęły do organu sprzeciwy mieszkańców miejscowości D., w których wyrażono obawy związane z potencjalną jego realizacją.
Po otrzymaniu analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przygotowanej przez firmą urbanistyczno- architektoniczną organ pierwszej instancji orzekł jak na wstępie.
Po zacytowaniu obowiązujących przepisów, w szczególności art. 71, art. 73 i art. 75 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) odwołując się do treści art. 80 ust. 2 ustawy Wójt stwierdził, że organ wydaje decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podkreślił, że ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem winna być dokonywana na etapie wstępnym postępowania. Procedowanie co do meritum, w sprawie potrzeby ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, staje się bowiem bezprzedmiotowe. Odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych organ stwierdził, że w wypadku obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wtedy, gdy planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami tego planu.
Dokonując takiej analizy Wójt stwierdził, że przeznaczenie planowanej do zainwestowania działki nr 2 określa plan przyjęty uchwałą z dnia [...] r. nr [...] Rady Gminy D. Część południowa tej działki o pow. ok. 1,2500ha oznaczona jest jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami (symbol MN,U). Przeznaczenie podstawowe, dopuszczalne, wykluczania oraz zasady i warunki zagospodarowania terenu opisane zostały w § 42. W przeznaczeniu dopuszczalnym przewidziano lokalizację budynków gospodarczych, inwentarskich (do 5 DJP), a wykluczono - lokalizację nowych inwestycji związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej kwalifikowanej do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. W zasadach i warunkach zagospodarowania terenu przewidziano określone współczynniki.
Z kolei część północna tej działki (ok. 5.5300ha) posiada oznaczenie - tereny rolnicze (symbol 1R), gdzie przeznaczenie podstawowe, dopuszczalne, wykluczania oraz zasady i warunki zagospodarowania terenu określa § 58 planu. W ocenie organu analiza postanowień planu wskakuje, że planowane zamierzenie inwestycyjne wraz z niezbędną infrastrukturą jest niezgodne z zapisami obowiązującego planu na tym terenie. Nie zostały bowiem zachowane przewidziane w planie warunki i zasady zagospodarowania terenu, w zakresie parametrów tam opisanych. - tj. dot. intensywności zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni planowanej zabudowy itd. Z charakterystycznych parametrów planowanego zamierzenia inwestycyjnego wynika, że m.in. nie zostanie zachowana wymagana wielkości powierzchni biologicznie czynnej w postaci terenów zielonych.
Nadto podniesiono, że w § 58 w przeznaczeniu uzupełniającym tego terenu wskazano "budynki i urządzenia służące bezpośrednio produkcji rolniczej, hodowlanej i ogrodniczej, zatem nie wymieniono w tym zapisie "chowu" będącego istotną planowanej działalności.
Organ zwrócił też uwagę, na zapis w § 58 planu dotyczący sposobu obsługi komunikacyjnej "z istniejących i projektowanych dróg". Wskazał, iż główny wjazd i wejście na teren objęty wnioskiem zaproponowano z sąsiedniej działki, która jest przedmiotem praw przysługujących gminie i stanowi pas o szerokości 5m nie utwardzony ani nie urządzony. Zgodnie z planem miejscowym nie przewiduje się tu budowy drogi - publicznej, wewnętrznej ani nawet ciągu pieszo- jednego, który przylegałby do tego terenu, zapewniając wjazd i wejście zgodnie z propozycją zawartą we wniosku. Organ dodał, że parametry działki nr 3 - nie odpowiadają wymaganym na podstawie planu minimalnym warunkom dla dróg wewnętrznych (8m).
Zatem działka nr 3 nie spełnia wymogów, o których mowa w § 32 ust. 3 uchwały, tj. nie pozwala na prawidłowe skomunikowanie z drogą publiczną wnioskowanego do zainwestowania terenu i obiektów służących produkcji zwierzęcej. Z charakterystyki parametrów technicznych zamierzenia wynika, że inwestycja istotnie zwiększy ruch pojazdów po nieurządzonym i nieutwardzonym terenie działki nr 3 o szerokości 5 m. Taki stan rzecz (przywołany w decyzji z Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko) dowodzi w ocenie organu pierwszej instancji, że występuje niezgodność planowanych rozwiązań z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł wnioskujący, domagając się uchylenia tej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności:
- - art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieokreślenie przepisu prawa materialnego i niewyjaśnienie w sposób pełny i wyczerpujący podstawy prawnej wydania decyzji o wskazanej treści,
- - art. 6 i art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie wadliwej i wybiórczej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i tym samym niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do naruszenia zasady legalności i obowiązku stania na straży praworządności
- - art. 8 w związku z art. 11 i art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodanie podstaw prawa materialnego wydanej decyzji, niewyjaśnienie podstawy prawnej, co doprowadziło do rażącego naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa,
- - art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na wadliwym przeprowadzeniu postępowania, pominięciu przed wydaniem decyzji stanowiska skarżącego oraz oparcie zaskarżonej decyzji na niewyczerpujących ustaleniach faktycznych, przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami przewidzianymi w Kodeksie postępowania administracyjnego a także dowolnej ocenie zebranych w sprawie dowodów,
- - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego zgromadzenia oraz wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego,
- - art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu rozwinięto podniesione zarzuty podkreślając brak wskazania przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną wydanej w sprawie decyzji. Podkreślono, że całe rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie może stanowić podstawy wydanie tej decyzji. Zdaniem skarżącego organ winien przytoczyć przepis stanowiący podstawę rozstrzygnięcia.
Podkreślił też skarżący wadliwie zebrany i oceniony, przez organ pierwszej instancji, materiał dowodowy. W ocenie skarżącego szereg uchybień proceduralnych spowodowało uzasadnione wątpliwości, co do zgodności decyzji z przepisami prawa.
Rozpatrując powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W podstawie prawnej decyzji przywołano art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 71 ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 i art. 80 ust. 2 ustawy z dnia o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu organ odwoławczy najpierw zrelacjonował przebieg postępowania zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, przywołał jej uzasadnienie i treść odwołania.
Następnie stwierdził, iż materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowi art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...), zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wydanie tej decyzji następuje przez uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego itp. wydanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., co wynika z treści art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy.
Dalej organ odwoławczy stwierdził, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, iż organ właściwy do wydania decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy, dokonując w pierwszej kolejności oceny zgodności projektowanej inwestycji z postanowieniami obowiązującego planu miejscowego.
Odnosząc się do realiów rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji uznał, że planowana inwestycja jest niezgodna jest z obowiązującym planem miejscowym, opierając swe stanowisko na przygotowanej w sprawie opinii W.R. dotyczącej analizy stopnia zgodności wnioskowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Kolegium uznało za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji powołując się na treść art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wskazując, iż organ pierwszej instancji winien uwzględnić przedstawiony przez odwołującego się aneks do raportu oddziaływania na środowisko w zakresie wskazanych parametrów i ocenić, czy zmienione zapisy raportu będą miały wpływ na ocenę zgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym. Podkreślił przy tym, iż organ odwoławczy nie jest uprawniony do dokonywania takiej oceny.
Pismem z dnia 7 grudnia 2020 r. D.S. (skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach sprzeciw od decyzji organu odwoławczego, wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu organowi względnie uchylenie tej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy D. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisu § 7 ust. 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy D. przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. poprzez przyjęcie, że pomimo tego przepisu wniosek inwestora wymaga dodatkowej analizy oraz naruszenie art. 5 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej i art. 3 pkt 5 Prawa ochrony środowiska, które wyrażają zasadę zrównoważonego rozwoju, poprzez nieuwzględnienie faktu, iż inwestycja będąca przedmiotem decyzji środowiskowej planowana jest w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, iż rozpatrując sprawę Kolegium wskazało, iż organ pierwszej instancji nie wziął (choć powinien) pod uwagę aneksu przedłożonego przez inwestora do raportu oddziaływania na środowisko, jednakże takiego stanowiska nie można zaaprobować. Zgodnie bowiem z zapisem § 7 ust. 8 obowiązującego planu miejscowego działalność usługowa lub produkcyjna, która może być uciążliwa dla sąsiednich funkcji, z uwagi na wytwarzany hałas, wibracje, drażniące wonie lub światło o dużym natężeniu - winna być odseparowana pasem zieleni wielopiętrowej lub ogrodzeniem ograniczającym rozprzestrzenianie się uciążliwości do granic nieruchomości, na której jest prowadzona. Planowana inwestycja, polegająca na budowie budynków inwentarskich - kurników z całą pewnością nie jest w stanie ograniczyć uciążliwości, jakie generują takie inwestycje do granic nieruchomości stanowiącej własność inwestora.
Te uciążliwości to przede wszystkim uciążliwości zapachowe - tj. silny fetor ferm drobiu, uniemożliwiający przebywanie na powietrzu, nawet w promieniu kilku kilometrów od takiego zakładu. Nadto fermy drobiu stanowią zagrożenie sanitarno-epidemiologiczne poprzez zanieczyszczenie ujęć wody. Negatywny wpływ takich inwestycji na środowisko oraz na komfort życia sąsiadów dostrzegł także ustawodawca pracując nad ustaleniem odległości pomiędzy planowanymi inwestycjami sektora rolniczego a budynkami mieszkalnymi na nieruchomościach sąsiednich. W sytuacji ewidentnej sprzeczności planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego oraz przy uwzględnieniu zasady zrównoważonego rozwoju wydanie decyzji o uchyleniu decyzji Wójta Gminy D. nie jest uprawnione, stąd powinno zostać wyeliminowane z obrotu.
W odpowiedzi na sprzeciw organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie podtrzymując argumenty, które przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podtrzymał stanowisko, że nie był uprawniony do dokonywania oceny przedstawionego przez inwestora aneksu do raportu oddziaływania na środowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie.
Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, w zakresie określonym w art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) nakazującym ocenę jedynie przesłanek wskazanych w art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego wykazało, że rozstrzygnięcie to jest dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego wzruszenie, a tym samym przedmiotowy sprzeciw, zdaniem tut. Sądu, musiał zostać uwzględniony.
W myśl art. 138 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy w wyniku rozpoznania skutecznie wniesionego odwołania wydaje albo decyzję kończącą postępowanie w sprawie - utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, albo decyzję uchylającą zaskarżoną doń decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzekającą co do istoty sprawy, bądź uchylającą zaskarżoną decyzję i umarzającą postępowanie pierwszej instancji albo też decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze. Zasadą jest zatem, że organ drugoinstancyjny w sposób ostateczny załatwia sprawę administracyjną, która została mu przedłożona w wyniku wniesionego odwołania. Jako wyjątek traktować należy przewidziane w § 2 przywołanego artykułu prawo i jednocześnie obowiązek organu drugiej instancji nie orzekania w sposób kończący sprawę i wydania jedynie decyzji kasacyjnej uchylającej rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji.
Podjęcie takiego orzeczenia przez organ drugiej instancji ma zastosowanie jedynie w ściśle określonej sytuacji, a mianowicie gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. A contrario w sytuacji gdy materiał dowodowy został zebrany w sprawie w sposób wyczerpujący, bądź możliwy do uzupełnienia w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylenie zaskarżonej w wyniku odwołania decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi temu do ponownego rozpoznania nie jest dopuszczalne.
Należy podkreślić, że stosownie do przywołanego przepisu, organ drugiej instancji przekazując sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
W ocenie Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia powyższych wymogów. Wskazać przyjdzie, że organ odwoławczy stwierdził z uzasadnieniu, iż wobec przedłożenia w toku postępowania odwoławczego przez inwestora aneksu do przedstawionego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko nie był władny dokonać jego analizy w zakresie zmiany wskazanych parametrów i ocenić, czy zmienione zapisy będą miały wpływ na zgodność planowanej inwestycji z planem miejscowym. W ocenie tego organu byłaby to nieuprawniona ingerencja w opinię sporządzoną w sprawie. W tym zakresie Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, gdyż faktycznie przedłożony aneks do ocenianego przez organ pierwszej instancji przygotowanego w sprawie raportu oddziaływania na środowisko powinien być oceniany przez organ pierwszej instancji. W innym przypadku faktycznie można byłoby zarzucić organowi odwoławczemu naruszenie zasady dwuinstancyjności.
Jednak organ odwoławczy nie rozpoznał wnikliwie sprawy, niemal automatycznie przerzucając jej rozpatrzenie na organ pierwszej instancji. Powodem odmowy wydania decyzji środowiskowej przez organ pierwszej instancji było stwierdzenie sprzeczności planowanej inwestycji z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] r. Uwzględnić bowiem należy przyjęte w orzecznictwie stanowisko, iż zgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest w świetle art. 80 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko podstawowym kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a konsekwencją stwierdzenia sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu jest zwolnienie organu prowadzącego postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie (zob. m.in. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Gd 363/19).
Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2354/17 stwierdził, iż skutkiem braku zgodności lokalizacji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a ocena w zakresie warunku koniecznego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który to warunek stanowi zgodność przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, powinna być dokonana już na etapie wstępnym postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.
Odnosząc powyższe do realów niniejszej sprawy należy przypomnieć, że organ pierwszej instancji zwrócił uwagę na sprzeczność planowanego zamierzenia z planem przynajmniej w dwóch aspektach. Zwrócił uwagę na zapisy § 42 i § 58 planu odnoszące się do działki nr 2, na której przewidziano lokalizację planowanej inwestycji oraz § 32 tego planu dotyczącego skomunikowania działki przewidzianej do zainwestowania z drogą publiczną. W zakresie tych zapisów planu organ pierwszej instalacji wskazał na sprzeczność inwestycji z planem.
Dołączona na etapie postępowania odwoławczego zmiana w postaci aneksu do przedłożonego i ocenionego przez organ pierwszej instancji raportu odziaływania inwestycji na środowisko wprowadziła zmiany w zakresie zakwestionowanych przez organ pierwszej instancji parametrów i wskaźników zagospodarowania terenu w zakresie tylko przeznaczenia określonego w § 58 planu.
Nie dokonując analizy i oceny złożonego aneksu organ odwoławczy winien zatem dokonać wyraźnej i jednoznacznej oceny zgodności planowanej inwestycji w pozostałym zakresie. Dopiero bowiem po stwierdzeniu, że w pozostałym zakresie inwestycja zgodna jest z obowiązującym planem miejscowym, zasadne będzie analizowanie poprawionych parametrów i wskaźników przyszłej zabudowy w kontekście wymagań wskazanych w § 58.
Tak więc organ odwoławczy powinien we własnym zakresie dokonać oceny zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem - w zakresie ocenionym przez organ pierwszej instancji - tj. § 42, § 58 i § 32 ust. 3, a także podniesionym w skardze § 7 ust. 8 planu i dopiero po stwierdzeniu zgodności w tym zakresie, jeśli wypadnie ona pozytywnie, doprowadzić do przekazania sprawy organowi pierwszej instancji w celu sprawdzenia i oceny zmienionego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. W obecnym stanie wydaje się to przedwczesne, pamiętając, że organ pierwszej instancji upatrywał niezgodności planowanej inwestycji nie tylko w zakresie owych wskaźników i parametrów określonych dla terenu 1R w § 58 planu.
Tym samym wskazania organu odwoławczego zawarte w kontrolowanej decyzji nie przystają do stwierdzonych powyżej okoliczności sprawy.
Przedstawione powyżej rozważania przemawiają za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze, decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach należało uchylić na podstawie art. 145 (1 pkt. 1 lit.c ustawy z Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 cytowanej ustawy.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ orzekający będzie miał na uwadze poczynione powyżej ustalenia i dokona samodzielnej oceny planowanej inwestycji z obowiązującym planem.