Uzasadnienie
Skarżący, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści formularza wynika, że wraz z żoną zamieszkuje w lokalu o pow. 52,5 m2. Wnioskodawca zadeklarował, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro, poza pojazdem marki [...] z [...]r. Źródłem utrzymania się jego rodziny jest świadczenie emerytalne wnioskodawcy w wysokości 3160 zł brutto miesięcznie, dochody z prowadzonej przezeń działalności gospodarczej w wysokości 1170 zł brutto miesięcznie oraz świadczenie emerytalne małżonki strony w wysokości 728 zł brutto miesięcznie.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy powołane przez stronę okoliczności nie dają podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku.
W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w niniejszej sprawie sięgnięto do dokumentacji znajdującej się w sprawie zarejestrowanej pod sygn. akt II SA/Gl 955/14. W oparciu o nie ustalono, że miesięczny dochód w rodzinie J. B. – pochodzący ze świadczeń emerytalnych wynosi 3896 zł netto miesięcznie. Bieżące wydatki, do których zaliczono czynsz za zajmowany lokal mieszkalny, koszty zakupu gazu oraz energii elektrycznej wynoszą około 1400 zł. Do tego doliczyć trzeba składki na ubezpieczenie w wysokości 360 zł. Po odliczeniu wspomnianych wydatków do dyspozycji strony pozostaje wiec kwota pozwalająca na opłacenie kosztów sądowych, nawet przy uwzględnieniu konieczności zakupu drogich medykamentów.
Zauważyć przy tym przyjdzie, że wpis od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie wynosi 100 zł – zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm.), a więc jest to kwota leżąca w zasięgu możliwości finansowych skarżącego. Trzeba również przypomnieć, że fakt spłaty zaciągniętych zobowiązań kredytowych nie może sam przez się uzasadniać zwolnienia od kosztów sądowych o ile strona nie wykaże, że uzyskane tą droga środki nie posłużyły na zaspokojenie jej żywotnych potrzeb egzystencjalnych (np. zakupu sprzętu rehabilitacyjnego, opłacenia zabiegów medycznych, diagnostyki itp.). W tej sytuacji do bieżących kosztów utrzymania nie zaliczono kosztów spłaty zaciągniętych kredytów jak również opłat za TV kablową. Nadmienić również trzeba, że skarżący, pomimo wezwania w tamtej sprawie nie udokumentował w żaden sposób wysokości swoich dochodów osiąganych z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.
Jest rzeczą oczywistą, że w tego typu sytuacji winien przedłożyć kopie dokumentacji księgowej będącej wiarygodnym źródłem informacji w tym przedmiocie, nie zaś ogólnikowe, sporządzone osobiście zestawienia – tak jak miało to miejsce w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 955/14.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.