Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych powołując się na trudną sytuację materialną i osobistą. Podała, że wraz z małżonkiem oraz przewlekle chorą córką zamieszkuje w lokalu o pow. 64 m2 i wartości około 120.000,00 zł. Strona podała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 5.000 zł. Strona wyjaśniła również, że wraz z małżonkiem posiadają dwie nieruchomości o pow. 19 i 12 arów, położone w Gminie M., które nie mogą być wykorzystane gospodarczo ze względu na osuwisko. Małżonek strony posiada piętnastoletni samochód marki [...]. Skarżąca z tytułu umowy o pracę osiąga dochód 2.600 zł (netto), zaś jej małżonek 3.000 zł (netto). Córka skarżącej otrzymuje zasiłek w kwocie 300 zł. Strona sporządziła zestawienie stałych, miesięcznych wydatków, z którego wynika, że za mieszkanie płaci 739 zł; za energię elektryczną 100 zł; na zakup żywności 1.500 zł; na zakup odzieży 700 zł; na zakup środków czystości 300 zł; na usługi telekomunikacyjne (internet i telefon) 120 zł; na leczenie 500 zł. Do druku formularza dołączone zostały dokumenty uprawdopodabniające w części podane przez stronę informacje.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny - art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.
Uwzględnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest uzależnione od oceny rzeczywistych możliwości finansowych strony oraz potencjalnych kosztów, jakie strona zobligowana będzie ponieść.
Na obecnym etapie postępowania koszty te sprowadzają się do wpisu od skargi, który wynosi 1337 zł – stosownie do treści § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Bieżące wydatki w rodzinie skarżących, ustalone w oparciu nadesłane dokumenty kształtują się zaś na poziomie około 1000 zł (opłaty za usługi telekomunikacyjne, czynsz za mieszkanie, opłaty za energie elektryczną). Jeżeli do tego dodać deklarowaną, lecz nieudokumentowaną kwotę wydatków na leczenie (500 zł) oraz zakup żywności 1500 zł, to w sumie potrzeby egzystencjalne rodziny wnioskodawczyni zamykają się w kwocie 3000 zł. Jednocześnie trudno uznać za wiarygodne informacje dotyczące wydatków na zakup odzieży w kwocie 700 zł miesięcznie, czy też comiesięcznego zakupu środków czystości o wartości 300 zł. W opisywanej sytuacji, nawet gdyby przyjąć, że oświadczenie strony jest w tym względzie wiarygodne, to łączne wydatki w jej rodzinie w sumie wynoszą 4.000 zł. Skoro więc dochód w rodzinie skarżącej wynosi 5900 zł netto miesięcznie, to stronę będzie stać zarówno na opłacenie wpisu od skargi jak i na poniesienie pozostałych kosztów sądowych.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.