Uzasadnienie
L. B. (dalej jako Skarżący) wnioskiem z dnia 24 stycznia 2022 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o przyznanie dodatku osłonowego.
W dniu 1 lutego 2022 r. organ w drodze informacji nr [...] przyznał Skarżącemu dodatek osłonowy w kwocie 400 zł jednorazowo na okres od 1 stycznia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r.
W dniu 21 marca 2022 r. Skarżący zwrócił się do Prezydenta z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Wskazał na brak decyzji w przedmiocie przyznania dodatku osłonowego. Wyjaśnił, że w styczniu 2022 r. złożył wniosek o przyznanie tego dodatku. Wskazał, że wnosi o wszczęcie postępowania administracyjnego w powyższej sprawie i wydanie decyzji.
Pismem z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr PS-II.8120.1.63.2022.KS Prezydent Miasta K. wyjaśnił Skarżącemu, że w dniu 1 lutego 2022 r. wydano rozstrzygnięcie o podanym wyżej numerze, przyznające dodatek osłonowy w wysokości 400 zł. W piśmie znaczono jednocześnie, że Skarżący we wniosku o przyznanie przedmiotowego dodatku nie podał adresu poczty elektronicznej. Wskazano jednocześnie, że od 18 lutego 2022 r. miał on możliwość odebrania informacji o przyznaniu świadczenia w Dziale Poradnictwa i Informacji. W piśmie zawarto także informację, że pierwsza rata dodatku została wypłacona w dniu 29 marca 2022 r. w terminie ustawowym, na wskazany we wniosku rachunek bankowy.
Pismem z dnia 19 kwietnia 2022 r. L. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na powyższą czynność Prezydenta Miasta K. z dnia 6 kwietnia 2022 r. nr PS-II.8120.1.63.2022.KS, dotyczącą dodatku osłonowego. Zarzucił w niej naruszenie art. 39 k.p.a. poprzez zaniechanie doręczenia decyzji o przyznaniu dodatku osłonowego w 2022 r. Podniósł także, że Prezydent w powyższej sprawie odmówił pełnienia nadzoru nad Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w K. W związku z tym Skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej czynności i doręczenia mu decyzji w sprawie przyznania dodatku osłonowego.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej oddalenie. Zaakcentował, że zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1 ze zm.) przyznanie dodatku osłonowego nie wymaga wydania decyzji, przy czym organ przesyła wnioskodawcy jedynie informację o przyznaniu dodatku na wskazany przez niego adres poczty elektronicznej. W przypadku zaś braku wskazania we wniosku takiego adresu organ informuje go o możliwości odebrania informacji o przyznaniu dodatku osłonowego.
Na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2022 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie zaś z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2022 r., poz. 329) dalej "p.p.s.a." do właściwości sądów administracyjnych należy orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przepisie tym jest zatem mowa o aktach lub czynnościach, które nie są decyzją lub postanowieniem, bo te są wymienione w pkt od 1 do 3, a więc są czynnościami faktycznymi (materialno-technicznymi), skierowanymi do indywidualnego podmiotu, dotyczącymi jego praw lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym czynność stanowiąca przedmiot rozpoznawanej skargi należy do kognicji sądów administracyjnych.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do tego, czy organ uznając, że Skarżący spełnia ustawowe przesłanki przyznania dodatku osłonowego prawidłowo zaniechał wydania decyzji administracyjnej przyznającej ten dodatek i ograniczył się wyłącznie do wydania informacji o przyznaniu tego dodatku. Skarżący kwestionując takie postępowanie organu domaga się wydania stosownej decyzji administracyjnej oraz jej doręczenia zgodnie z art. 39 k.p.a.
Rozstrzygając zarysowany powyżej spór wskazać należy, że dodatek osłonowy jest świadczeniem uregulowanym w ustawie z dnia 17 grudnia 2021 r. o dodatku osłonowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 1 ze zm.). W art. 2 ust. 11 tej ustawy wprost wskazano, że przyznanie przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta dodatku osłonowego nie wymaga wydania decyzji. W dalszej zaś części tego przepisu wskazano, że odmowa przyznania dodatku osłonowego, uchylenie lub zmiana prawa do tego dodatku oraz rozstrzygnięcie w sprawie nienależnie pobranego dodatku osłonowego wymagają wydania decyzji. Przytoczony tutaj przepis nie budzi żadnych wątpliwości co do tego, że organ, który po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie dodatku osłonowego stwierdzi, że wniosek ten zasługuje na uwzględnienie, nie wydaje decyzji o przyznaniu tego dodatku lecz ogranicza się do przyznania go w drodze pisma informującego o tym fakcie. Forma załatwienia wniosku w drodze decyzji administracyjnej została przez ustawodawcę przewidziana wyłącznie w sytuacji, w której organ odmawia przyznania wnioskowanego świadczenia, a także wtedy, gdy organ orzeka w sprawie nienależnie pobranego dodatku.
Żadna z tych dwóch sytuacji nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem organu, że w zaskarżonej czynności z dnia 6 kwietnia 2022 r. organ prawidłowo wskazał na brak wymogu wydania decyzji przyznającej Skarżącemu dodatek i wskazał, że przyznanie wnioskowanego świadczenia nastąpiło w drodze informacji z dnia 1 lutego 2022 r. Zauważyć przy tym należy, że w ocenie Sądu kwota przyznanego świadczenia została w tej informacji wskazana przez organ w sposób prawidłowy. Jak bowiem wynika z art. 2 ust. 5 ustawy o dodatku osłonowym dodatek ten wynosi 400 zł dla jednoosobowego gospodarstwa domowego, a w świetle treści znajdującego się w aktach sprawy wniosku właśnie takie gospodarstwo domowe prowadzi Skarżący (karta 5 akt organu).
W rozpoznawanej sprawie spór dotyczy nie tylko formy przyznania wnioskowanego przez Skarżącego świadczenia ale także kwestii dotyczącej sposobu przekazania informacji o jego przyznaniu. Skarżący wskazuje w tym zakresie na art. 39 k.p.a., domagając się jego respektowania przez organ. Jednak wskazać należy, że w ustawie o dodatku osłonowym ustawodawca wprowadził uregulowania szczególne dotyczące doręczenia informacji przyznającej dodatek osłonowy. Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy wójt, burmistrz lub prezydent miasta przesyła wnioskodawcy informację o przyznaniu dodatku osłonowego na wskazany przez niego adres poczty elektronicznej - o ile wnioskodawca wskazał adres poczty elektronicznej we wniosku o wypłatę dodatku osłonowego. W przypadku gdy wnioskodawca nie wskazał adresu poczty elektronicznej we wniosku o wypłatę dodatku osłonowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, odbierając ten wniosek od wnioskodawcy, informuje go o możliwości odebrania od tego organu informacji o przyznaniu dodatku osłonowego.
Przytoczony przepis ustawy wprowadza inne niż wskazane w art. 39 k.p.a. zasady doręczenia, wyłączając tym samym stosowanie tego przepisu k.p.a. Wynika z nich, że doręczenie informacji o przyznaniu dodatku osłonowego powinno nastąpić na adres mailowy wskazany przez wnioskodawcę. W realiach rozpoznawanej sprawy Skarżący we wniosku z dnia 24 stycznia 2022 r. nie wskazał adresu poczty elektronicznej. W przewidzianej na wskazanie tego adresu rubryce formularza wniosku zamiast adresu poczty elektronicznej wpisano bowiem adnotację: "nie dotyczy". Oznacza to, że w takiej sytuacji należało Skarżącego poinformować o możliwości odebrania od tego organu informacji o przyznaniu dodatku osłonowego. W aktach sprawy brak adnotacji o tym, że taką informację przekazano Skarżącemu w momencie odbierania złożonego przez niego wniosku. Jednak w zaskarżonym obecnie piśmie z dnia 6 kwietnia 2022 r., skierowanym do Skarżącego, wskazano na możliwość odebrania tej informacji o przyznaniu świadczenia osobiście w Dziale Poradnictwa i Informacji.
W konsekwencji należy uznać, że ostatecznie organ wskazał Skarżącemu na to, że pismo zawierające informacje o przyznaniu dodatku osłonowego może on odebrać bezpośrednio w organie. W tym stanie rzeczy, wbrew stanowisku Skarżącego, nie było podstaw do tego, aby organ stosował w sprawie art. 39 k.p.a. Nadto nie sposób nie dostrzec, że pismo z dnia 6 kwietnia 2022 r. zostało Skarżącemu doręczone z zachowaniem wymogów statuowanych przez art. 39 k.p.a. Jako że z treści tego pisma również jednoznacznie wynika, że skarżącemu przyznano dodatek osłonowy w wysokości 400 zł, to przyjąć należy, że ostatecznie organ doręczył tę informację, respektując w istocie wymogi wynikające z art. 39 k.p.a. Stało się to pomimo, że w świetle wskazanego powyżej art. 2 ust. 2 ustawy o dodatku osłonowym organ nie był do tego zobligowany.
Reasumując dotychczasowe rozważania stwierdzić należy, że w zaskarżonej czynności organ prawidłowo przyjął, że przyznanie przedmiotowego dodatku nastąpiło we właściwej formie i wobec braku podstaw do zastosowania w tym zakresie formy decyzji, jak i wobec braku podstaw do jej odrębnego doręczenia, organ nie stwierdził podstaw do uwzględnienia żądania Skarżącego domagającego się wydania decyzji administracyjnej i jej doręczenia w trybie art. 39 k.p.a.
Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.