Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] J.A., R.K. oraz W.K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu o zezwoleniu na usunięcie drzew.
Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 10 września 2009 r. wezwał skarżącego J.A. do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego przez W.K. upoważniającego do reprezentowania jej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Do wykonania powyższego wezwania zakreślono pełnomocnikowi siedmiodniowy termin, informując jednocześnie, iż nieuzupełnienie braku formalnego skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie.
Powyższe wezwanie zostało doręczone J.A. w dniu [...]. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu [...], brak formalny skargi nie został uzupełniony.
Zgodnie z treścią art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Obowiązek ten wynika także z art. 46 § 3 p.p.s.a., w świetle którego pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo. W przypadku, gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, wówczas należy dołączyć do niej pełnomocnictwo lub jego odpis. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. niedołączenie pełnomocnictwa do skargi stanowi natomiast brak formalny skargi, którego nieuzupełnienie w terminie skutkuje jej odrzuceniem.
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik skarżącej, mimo prawidłowego wezwania do usunięcia braku formalnego skargi, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższego, nie nadesłał wymaganego pełnomocnictwa.
Postanowieniem z dnia 24 listopada 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oddalił wniosek J.A. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowienie to doręczono skarżącemu J.A. w dniu [...] wraz z pouczeniem o prawie wniesienia sprzeciwu w terminie 7 dni. W zakreślonym terminie skarżący nie skorzystał z prawa wniesienia sprzeciwu.
Przewodniczący Wydziału II zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2009 r. wezwał skarżącego J.A. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200,00 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Zgodnie bowiem z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl z kolei art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym, w tym od skargi, pobiera się wpis. Nieuiszczenie wpisu stanowi podstawę do odrzucenia skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazane wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu J.A. w dniu [...]. Oznacza to, że wyznaczony termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu [...]. Skarżący J.A. mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższych czynności, należnej opłaty sądowej nie uiścił.
Na marginesie należy wskazać, że zawarte w pismach z dnia [...] i [...] oświadczenie J.A. o cofnięciu skargi nie mogło wywołać skutków prawnych, gdyż dopiero prawidłowo wniesiona skarga, tj. opłacona i nieobarczona brakami formalnymi uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, obliguje Sąd do podjęcia dalszych czynności, w tym badania dopuszczalności tegoż cofnięcia.
Jednocześnie należy wskazać, że Sąd rozpozna sprawę ze skargi R.K.
Uwzględniając przytoczoną argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.