Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. działając na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, wstrzymał roboty budowlane i nałożył na Burmistrza Gminy i Miasta K. obowiązek przedłożenia dokumentacji w terminie 30 dni.
W skardze do sądu administracyjnego Gmina K. domagała się uchylenia powyższego postanowienia.
W odpowiedzi na skargę organ I instancji wyjaśnił, iż na wydane postanowienie nie przysługuje zażalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zaskarżone postanowienie zostało bowiem wydane w toku postępowania i nie ma charakteru kończącego postępowanie. Stąd też zgodnie z art. 141 § 1 kpa, na tego rodzaju orzeczenie służy zażalenie jedynie wówczas, gdy ustawa tak stanowi. Tymczasem jak prawidłowo podniósł organ I instancji, na postanowienie, wydane w trybie art. 49b ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia. W konsekwencji, postanowienie to może być kwestionowane dopiero na etapie odwołania od decyzji, kończącej postępowanie, co z kolei skutkuje niedopuszczalnością wniesienia skargi zgodnie z zakresem właściwości sądu administracyjnego, określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 946/06 (niepubl.).
W tej sytuacji skarga podlegała odrzuceniu po myśli art. 58 § 1 pkt 6 cyt. ustawy. Wydanie orzeczenia na posiedzeniu niejawnym uzasadnia przepis art. 58 § 2 tej ustawy.