Uzasadnienie
Decyzją z dnia 9 lutego 2023 r. znak [...] wydaną z upoważnienia Wójta Gminy P. (dalej: "organ pierwszej instancji") na podstawie art. 104, art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") i art. 2, art. 3 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 141 z późn. zm.), odmówiono B. J. (dalej: "Strona", "Skarżąca") przyznania prawa do dodatku węglowego.
W uzasadnieniu organ podał, iż sprawa rozpoznawana jest w związku z wnioskiem Strony złożonym w dniu 14 listopada 2022 r. Organ przywołał podstawę prawną rozstrzygnięcia, a następnie ustalił, że na adres G. ul. [...] został przyznany dodatek węglowy informacją z dnia 7 października 2022 r. Z przeprowadzonego wywiadu wynika, że Strona prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe na parterze budynku, w budynku miesza również siostra Strony z mężem. Do budynku prowadzą wspólne drzwi wejściowe oraz ganek. Strona posiada własną kuchnię połączoną z pokojem oraz łazienkę. Rodziny korzystają ze wspólnego przedpokoju. Ustalił także, że w wydzielonej Stronie pokoju znajduje się koza zasilana węglem, ponadto Strona posiada oddzielny licznik energii elektrycznej. Organ wyjaśnił, iż odmowa przyznana świadczenia związana jest z ustaleniem, że w budynku nie ma możliwości wyodrębnienia zajmowanego przez Stronę lokalu.
Decyzja została doręczona w dniu 17 lutego 2023 r.
Strona w dniu 23 lutego 2023 r. złożyła odwołanie od opisanej wyżej decyzji podając, że zamieszkuje pod ww. adresem w odrębnym lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 3c-3d ustawy o dodatku węglowym, zatem spełnia przesłanki otrzymania wnioskowanego dodatku. Wniosła także o ponowne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 12 kwietnia 2023 r. nr SKO.PSW/41.5/1912/2023/6334, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r., poz. 540), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczas przeprowadzone w sprawie czynności, przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia, a następnie wskazał na wyniki wywiadu środowiskowego, w tym ustalenie, że Strona korzysta z oddzielnego źródła ciepła. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż w przypadku Strony nie jest spełniona przesłanka zamieszkiwania w odrębnym lokalu. Dalej wyjaśnił, że art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym uzależnia przyznanie dodatku w trybie art. 2 ust. 3d ustawy od podjęcia przez stronę dodatkowych czynności związanych z ustaleniem odrębnego miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym samym adresem w odrębnych lokalach. Zdaniem organu odwoławczego obowiązkiem Strony było zatem podjęcie sformalizowanych działań mających na celu ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla zajmowanego lokalu, a bezczynność strony w tym zakresie nie może być utożsamiana z brakiem możliwości dokonania prawem wymaganej czynności w ustawowo określonym terminie. W ocenie Kolegium wywiad środowiskowy nie potwierdza zamieszkiwania pod jednym adresem w odrębnych lokalach dwóch gospodarstw domowych, co uzasadniało utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji.
Decyzja została doręczona dnia 18 kwietnia 2023 r.
Z rozstrzygnięciem nie zgodziła się Skarżąca wnosząc w dniu 25 kwietnia 2023 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wyrażając niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Ponownie podkreśliła, że prowadzi odrębne jednoosobowe gospodarstwo domowe. M. S. z małżonkiem ogrzewa swoje pomieszczenia kotłem węglowym, natomiast Skarżąca tzw. kozą. Każde gospodarstwo posiada odrębne umowy na wszystkie media, w tym doprowadzenie wody, energie elektryczną, wywóz śmieci, a także odrębne faktury związane z opłatami z nieruchomości i odrębne wpisy do Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków. Wskazała również na wysokość swojego dochodu 1.500 zł miesięcznie oraz trudności z zakupem 1 tony węgla, który wymagałoby rezygnacji z zakupu lekarstw, dokonywania opłat oraz zakupu wyżywienia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Wskazana kontrola nie oznacza jednak przejęcia przez sąd sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.
Przeprowadzona w sprawie kontrola sądowoadministracyjna doprowadziła do stwierdzenia naruszenia prawa uzasadniającego zastosowanie kompetencji kasatoryjnych.
Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 12 kwietnia 2023 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji – Wójta Gminy P. z dnia 9 lutego 2023 r. w przedmiocie odmowy przyznania dodatku węglowego.
Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym. Stosownie do treści art. 2 ust. 1 tej ustawy dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy.
Przez gospodarstwo domowe rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe), (art. 2 ust. 2), natomiast przez paliwa stałe rozumie się węgiel kamienny, brykiet lub pelet zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego (art. 2 ust. 3).
Ustawodawca mocą art. 50 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 15 września 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie niektórych źródeł ciepła w związku z sytuacją na rynku paliw (Dz. U. z 2022 r., poz. 1967, obowiązującego od 20 września 2022 r.) w ustawie o dodatku węglowym wprowadził w art. 2 regulację odnoszącą się do sytuacji zamieszkiwania pod jednym adresem więcej niż jednego gospodarstwa domowego. Zgodnie z brzmieniem dodanego ust. 3a i 3b - w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe, jeden dodatek węglowy przysługuje dla wszystkich gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem (ust. 3a), w przypadku gdy wniosek o wypłatę dodatku węglowego złożono dla więcej niż jednego gospodarstwa domowego mających ten sam adres miejsca zamieszkania, to dodatek ten jest wypłacany wnioskodawcy, który złożył wniosek jako pierwszy. Pozostałe wnioski pozostawia się bez rozpoznania (ust. 3b).
Kolejną nowelizacją, obowiązującą od 3 listopada 2022 r., na podstawie art. 26 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 października 2022 r. o zakupie preferencyjnym paliwa stałego dla gospodarstw domowych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2236) rozszerzono ww. regulację o kolejne zapisy. Mianowicie w myśl art. 2 ust. 3c w przypadku, gdy pod jednym adresem miejsca zamieszkania zamieszkuje więcej niż jedno gospodarstwo domowe i w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. nie jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych zamieszkujących pod tym adresem w odrębnych lokalach, nie stosuje się ust. 3a i 3b do gospodarstwa domowego, którego źródłem ogrzewania jest oddzielne lub współdzielone źródło ciepła. W tym przypadku gospodarstwu domowemu, które zajmuje lokal, dla którego nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu, wójt, burmistrz albo prezydent miasta przyznaje dodatek węglowy w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego organ ten ustalił zamieszkiwanie pod jednym adresem w odrębnych lokalach kilku gospodarstw domowych oraz wykorzystywanie przez te gospodarstwa oddzielnego lub współdzielonego źródła ogrzewania. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego sporządza się notatkę służbową (art. 2 ust. 3d zd. 1 i 2).
Stosownie natomiast do treści art. 2 ust. 9 ustawy o dodatku węglowym wniosek o wypłatę dodatku węglowego składa się w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. Wnioski o wypłatę dodatku węglowego złożone po dniu 30 listopada 2022 r. pozostawia się bez rozpoznania (ust. 10). Skarżąca w dniu 14 listopada 2022 r. złożyła wniosek o wypłatę dodatku węglowego (karta nr 9 akt administracyjnych), zatem wniosek ten winien zostać rozpoznany.
Odnotowania również wymaga, iż kolejne nowelizacje ustawy o dodatku węglowym jasno wskazują, że ich ratio legis sprowadza się do objęcia wsparciem w formie tego świadczenia jak największej liczby gospodarstw domowych, poprzez odformalizowanie procedury przy jednoczesnym zobowiązaniu organów administracji publicznej do dokładnego i wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych dotyczących osoby ubiegającej się o to świadczenie (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 5 maja 2023 r. sygn. II SA/Gl 210/23). Cel tych przepisów polega niewątpliwie na zapewnieniu jak najszerszego dostępu do przedmiotowego świadczenia gospodarstwom domowym, w których stosowane źródło ciepła lub źródło spalania paliw spełnia warunki ustawowe.
Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, że deklaracja dotycząca źródeł ciepła i źródeł spalania paliw dla przedmiotowego budynku została złożona przez M. S. w dniu 28 kwietnia 2022 r., ze wskazaniem, iż deklaracja dotyczy wybranych lokali mieszkalnych w budynku, z wyszczególnieniem zainstalowanych oraz eksploatowanych w budynku źródeł ciepła: ogrzewanie elektryczne /bojler elektryczny (funkcja c.w.u.) oraz kocioł na paliwo stałe z ręcznym podawaniem paliwa /zasypowy (funkcja c.o. i c.w.u.) (karta nr 17 akt administracyjnych). W aktach sprawy brak natomiast deklaracji złożonej przez Skarżącą, pomimo takiego twierdzenia skargi oraz informacji w treści wywiadu środowiskowego (pkt 9, karta nr 28 akt administracyjnych). W świetle art. 2 ust. 15g powyższe nie stanowi jednak przeszkody do przyznania wnioskowanego dodatku, w sytuacji spełnienia warunków jego przyznania wynikających z ustawy.
Z przeprowadzonego w dniu 11 stycznia 2023 r. wywiadu środowiskowego wynika natomiast, że Skarżąca jest współwłaścicielem budynku, "w części wydzielonej na pokój jest piec typu koza zasilana węglem, obok pieca jest skrzynia drewniana, w której przechowywany jest opał, węgiel i drewno", Strona "kupuje obecnie węgiel na worki", "ma odrębny licznik zużycia energii elektrycznej", siostra Strony "ma oddzielne ogrzewanie kotłem na paliwo stałe", "rodziny korzystają ze wspólnego przedpokoju w celu wejścia do swoich pomieszczeń" (karta nr 27-29 akt administracyjnych). Strona w dniu 11 stycznia 2023 r. oświadczyła, że nie miała możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania "z powodu skomplikowanej procedury administracyjnej związanej z wyodrębnieniem lokalu mieszkalnego oraz braku środków finansowych" (karta nr 31 akt administracyjnych).
W sprawie nie było sporne, że wniosek o wypłatę dodatku węglowego został złożony w terminie, głównym źródłem ogrzewania pomieszczeń Skarżącej, które nie jest współdzielone z innym lokalem mieszkalnym, jest koza, a stosowanym rodzajem paliwa jest węgiel (wywiad z dnia 11 stycznia 2023 r., pkt 10, karta nr 12 akt administracyjnych).
Wobec podniesionego przez Stronę zamieszkiwania pod jednym adresem więcej niż jednego gospodarstwa domowego, na organie spoczywał obowiązek ustalenia, czy w sprawie zaistniały okoliczności będące warunkiem zastosowania wyjątku od zasady określonej w art. 2 ust. 3b analizowanej ustawy. Mowa tutaj o ustaleniach zarówno w zakresie ilości gospodarstw domowych zamieszkujących pod danym adresem, jak również braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych.
W odniesieniu do pierwszej kwestii, tj. czy w sprawie można mówić o kilku gospodarstwach domowych zamieszkałych pod jednym adresem w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym, zauważenia wymaga, iż organ dokonując ustaleń w tym przedmiocie oparł się wyłącznie o treść notatki służbowej z wywiadu środowiskowego, z którego wynika m.in. korzystanie przez Skarżącą z odrębnych pomieszczeń: pokoju połączonego z kuchnią oraz łazienki, posiadanie przez Skarżącą odrębnego źródła ogrzewania zasilanego węglem oraz odrębnego licznika energii elektrycznej.
W aktach brak jakichkolwiek innych dokumentów potwierdzających ww. okoliczności. Zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala także na potwierdzenie twierdzeń Skarżącej o odrębnym rozliczaniu wszelkich opłat mieszkaniowych. Ustalenia dotyczące wskazanego zagadnienia wydają się, w ocenie Sądu, niepełne.
Ustalenie zamieszkiwania pod jednym adresem miejsca zamieszkania więcej niż jednego gospodarstwa domowego implikuje zastosowanie w sprawie przywołanego wyżej art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym. Rozstrzygnięcie wniosku Skarżącej zależy zatem m.in. od należytego i niebudzącego wątpliwości ustalenia, z iloma gospodarstwami domowymi, w rozumieniu ustawy o dodatku węglowym, mamy w tym przypadku do czynienia, co w ocenie Sądu, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, winno wynikać z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Zauważyć przy tym należy, iż treść art. 2 ust. 15a ustawy o dodatku węglowym przewiduje źródła informacji, które właściwy organ dokonując weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego zobowiązany jest uwzględnić. Wymienione źródła informacji nie stanowią ponadto katalogu zamkniętego. Na gruncie przedmiotowej sprawy brak jednak jakichkolwiek ustaleń w ww. zakresie, pomimo wyraźnego obowiązku wynikającego z treści przywołanego przepisu.
Zasygnalizowania wymaga również, iż akta administracyjne przedłożone do sprawy uniemożliwiają zweryfikowania ustaleń organu w odniesieniu do przyznania dodatku węglowego w dniu 7 października 2022 r. dla ww. adresu.
Z kolei co do przesłanki braku możliwości ustalenia odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw domowych, Sąd zważył, iż ustawodawca nie wprowadził wymogu, aby wskazana okoliczność "braku możliwości ustalenia odrębnego adresu" mogła być ustalona wyłącznie na skutek podjęcia formalnych kroków prowadzących do wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu, złożenia wniosku o nadanie numeru porządkowego bądź też wymagane było potwierdzenie wskazanej okoliczności konkretnym dowodem.
Wprowadzona regulacja nie wymaga wszczęcia procedury o wydzielenie odrębnego lokalu. Uwzględniając dokumentację niezbędną dla zainicjowania tego rodzaju postępowania, poważne wątpliwości budziłoby dokonanie powyższego w terminie do dnia 30 listopada 2022 r. w sytuacji, gdy wspomniana nowelizacja weszła w życie w dniu 3 listopada 2022 r. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 31 maja 2023 r. sygn. II SA/Gl 474/23, z dnia 29 czerwca 2023 r. sygn. II SA/Gl 391/23).
Zwraca uwagę stanowisko sądów administracyjnych, w ramach którego podkreśla się, iż przepisy ustawy o dodatku węglowym nie wprowadzają "obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań" mających na celu ustalenie odrębnego adresu, a wykazanie, iż przesłanka została spełniona może nastąpić poprzez złożenie oświadczenia, że do 30 listopada 2022 r. nie było możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla lokalu zajmowanego przez gospodarstwo domowe strony (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z dnia 11 maja 2023 r. sygn. II SA/Gl 355/23, z dnia 8 maja 2023 r. sygn. II SAB/Gl 24/23, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 maja 2023 r. sygn. I SA/Łd 299/23), a następnie dokonanie oceny oświadczenia w kontekście zaistnienia warunków zastosowania art. 2 ust. 3d w zw. z art. 2 ust. 3c ustawy o dodatku węglowym.
Jak zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, prezentując pogląd, iż ustawodawca nie uzależnia udzielania wsparcia od złożenia wniosku o nadanie dodatkowego numeru porządkowego, a brak złożenia tego wniosku pozostaje bez wpływu na prawo do uzyskania dodatku węglowego - organy z urzędu posiadają wiedzę czy dla danej nieruchomości jest możliwe ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania dla poszczególnych gospodarstw. Tym samym nie ma potrzeby, aby strona składała wniosek o nadanie nowego numeru porządkowego, wystarczy samo oświadczenie strony albo zaświadczenie z urzędu (wyrok z dnia 23 maja 2023 r. sygn. I SA/Łd 299/23, złożenie oświadczenia w tym przedmiocie przez stronę dopuścił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 11 maja 2023 r. sygn. III SA/Gd 69/23). W tym kontekście, analizy wymagałby również § 2 pkt 8-10 oraz § 6 ust. 5 i 8 Rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. z 2021 r. 1368).
Odmienne stanowisko organów, dotyczące obowiązku podjęcia przez stronę sformalizowanych działań mających na celu ustalenie odrębnego adresu miejsca zamieszkania, należy odczytywać jako usankcjonowanie nałożenia na Skarżącą obowiązku, który nie wynika z ustawy. Pozbawione podstaw prawnych pozostaje zatem uzależnienie przyznania Skarżącej wsparcia w postaci dodatku węglowego od przesłanki, która nie została wyartykułowana przez ustawodawcę. Na tym tle słusznie tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 lipca 2023 r. sygn. II SA/Gl 633/23 dopatrzył się naruszenia wynikającej z art. 7 Konstytucji RP zasady praworządności, powtórzonej w art. 6 k.p.a. jako jednej z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego.
Sprawując kontrolę sądowoadministracyjną Sąd doszedł do przekonania, iż z uwagi na błędną wykładnię art. 2 ust. 3c i 3d ustawy o dodatku węglowym oraz naruszenie przepisów procedury administracyjnej art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie, konieczne stało się zastosowanie kompetencji kasatoryjnych.
Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. organ ponownie rozpoznając sprawę uwzględni wskazania wynikające wprost z niniejszego uzasadnienia, a rozpoznając wniosek Skarżącej o przyznanie dodatku węglowego uwzględni dokonaną przez Sąd wykładnię art. 2 ust. 3c i 3d ustawy o dodatku węglowym, zważając by nie naruszono przepisów procedury administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.