Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta C. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt.2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 oraz art. 105 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018, poz. 2096) orzekł o uchyleniu decyzji dotychczasowej z dnia [...] r. nr [...] o przywróceniu G.T. uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B1, B, C1, C, D1, D. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 27 listopada 2018 r. skarżący dostarczył orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnię dla kierowców w S. Orzeczenie to stwierdzało brak u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1 +E.
W związku z tym decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ przywrócił skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii AM, B, B1, C1, C, D1, D. Natomiast w dniu 15 stycznia 2019 r. do organu I instancji wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] r. wystawione przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnię dla kierowców w S. Tym razem orzeczenie to stwierdzało u skarżącego przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E. Organ zwrócił się o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji. W odpowiedzi Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy (dalej: "WOMP") poinformował, że przy wydaniu orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] r. doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, a właściwym orzeczeniem jest to, które stwierdza u skarżącego przeciwskazania do kierowania pojazdami.
Organ I instancji uznał, że na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi w dniu wydania decyzji i w dniu [...] r. wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przywrócenia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kategorii AM, B1, B, C1, C, D1, D. Jednocześnie organ I instancji uznał u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami przyjmując przy tym, że wcześniejsze orzeczenie stwierdzające brak przeciwskazań zdrowotnych zostało wydane na skutek oczywistej omyłki pisarskiej, co wynika z wyjaśnień WOMP, zaaprobowanych i potwierdzonych przez Urząd Marszałkowski Województwa [...]. W związku z wnioskami dowodowymi pełnomocnika skarżącego organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do powoływania w sprawie kolejnych biegłych oraz przesłuchiwania lekarza, który wydał orzeczenie dotyczące skarżącego. Zaakcentował przy tym, że nie jest uprawniony do merytorycznej oceny orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnionego lekarza w przewidzianej prawem formie.
Odwołanie w imieniu skarżącego od powyższej decyzji wniósł jego pełnomocnik będący adwokatem. Zarzucił naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami poprzez błędne uchylenie decyzji przywracającej skarżącemu uprawnienia do kierowania i umarzającej postępowanie, podczas gdy skarżący dysponuje prawomocnym orzeczeniem lekarskim o braku przeciwskazań do kierowania pojazdami, a ponadto naruszenie szeregu przepisów k.p.a. poprzez niewyznaczenie skarżącemu terminu do zapoznania się z aktami sprawy, zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego dowodu z opinii biegło lub lekarza i w rezultacie wydanie decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. Pełnomocnik zawarł w odwołaniu wnioski dowodowe wnosząc o przeprowadzenie dodatkowych badań przez uprawnionego lekarza oraz przesłuchanie w charakterze świadka lekarza, który w stosunku do skarżącego wydał sporne orzeczenie lekarskie. Ponadto przedstawił argumentację zmierzającą do podważenia możliwości sprostowania orzeczenia lekarskiego polegającego na zmianie treści tego orzeczenia.
Jednak zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania oraz omówiło zagadnienie wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.
Stan faktyczny sprawy Kolegium ustaliło w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji, a także dodatkowo przesłuchało w charakterze świadka uprawnionego lekarza, który wydał sporne orzeczenie lekarskie. Świadek ten zeznał, że pierwsze z orzeczeń o braku przeciwskazań zostało omyłkowo wydrukowane z błędem mającym charakter omyłki pisarskiej, a następnie zostało przez niego podpisane w związku z podpisywaniem wielu orzeczeń. Jednocześnie świadek przedstawił okoliczności dotyczące wykrycia wskazanego powyżej błędu. Świadek nie ma wątpliwości, że właściwe jest orzeczenie o istnieniu przeciwskazań, co wynika z dokumentacji zawierającej opis stanu zdrowia skarżącego.
Ponadto Kolegium ustaliło, że orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwskazań zdrowotnych zostało mu doręczone w dniu 22 stycznia 2019 r., co wynika z dokumentów nadesłanych przez WOMP
W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Kolegium stwierdziło, że wystąpiła przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. tj. że przy wystawieniu przedłożonego przez stronę w dniu 27 listopada 2018 r. orzeczenia lekarskiego nr [...] popełniono błąd polegający na tym, że w treści tego orzeczenia omyłkowo stwierdzono brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, pomimo że w rzeczywistości lekarz przeprowadzający badanie skarżącego stwierdził u niego istnienie takich przeciwskazań zdrowotnych. Natomiast orzeczenie o prawidłowej treści zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 stycznia 2020 r. i nie zostało od niego wniesione odwołanie.
Kolegium podało także, że przyczyną cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami było stwierdzenie istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, B1 B, C1, C, D1, D. Wynika to z decyzji Kolegium z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. o cofnięciu uprawnień.
Kolegium wyjaśniło również, że wobec wynikającego z przeprowadzonych dowodów stanu faktycznego przeprowadzanie dalszych dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego nie jest zasadne. W postępowaniu administracyjnym dotyczącym cofnięcia uprawnień na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami organy administracji publicznej nie dokonują samodzielnej oceny stanu zdrowia kierujących pojazdami i nie przeprowadzają dodatkowych dowodów na tę okoliczność, opierając się na ostatecznych orzeczeniach lekarskich wydanych przez uprawnione podmioty.
W skardze na decyzję Kolegium pełnomocnik skarżącego będący adwokatem zarzucił mające wpływ na wynik sprawy naruszenia:
- 1. art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnej decyzji organu I instancji, w miejsce jej uchylenia lub uchylenia i przekazania do ponownego rozpoznania organowi I instancji, gdyż decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na jej treść, a w sprawie istniała konieczność uzupełnienia materiału dowodowego;
- 2. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie podstawy materialnoprawnej decyzji, co uniemożliwia kontrolę jej istnienia;
- 3. art. 76 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wydania orzeczenia lekarskiego, podczas gdy w sytuacji kwestionowania jego treści, możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści tego dokumentu na podstawie w/w przepisu;
- 4. art. 80 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania, rozpatrzenia i oceny materiału dowodowego i bezkrytyczne oparcie się na orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] r., w wersji przekazanej organowi I instancji w styczniu 2019 r. pomimo iż skarżący kwestionował to orzeczenie w trybie art. 76 § 3 k.p.a.
- 5. art. 136 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1, 75 § 1 i 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z dodatkowych badań wykonanych przez lekarza uprawnionego w rozumieniu art. 77 ustawy o kierujących pojazdami na okoliczność wyjaśnienia na jakiej podstawie wydane zostało orzeczenie danej treści i jakie badania wykonano skarżącemu celem wydania orzeczenia;
- 6. art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., 78 § 1 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i 136 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;
- 7. art. 76 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wydania orzeczenia lekarskiego, podczas gdy w zastanej sprawie zaistniały nadzwyczajne okoliczności, w których uprawniony lekarz wydał dwa sprzeczne ze sobą orzeczenia, twierdząc, że zmiana orzeczenia wynikała z "oczywistej omyłki pisarskiej" podczas, gdy zgodnie z art. 350 § 1 k.p.c. sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, zaś zgodnie z 113 k.p.a. Organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach, przy czym w każdym z tych reżimów sprostowanie nie może dotyczyć istotnych dla sprawy okoliczności i wykluczyć należy wprowadzanie zmian merytorycznych do decyzji administracyjnej w drodze jej sprostowania.
Ponadto pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 103 ust. 1 pkt. 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami i art. 104 § 1 k.p.a. poprzez wydanie błędnej decyzji w przedmiocie uchylenia decyzji przywracającej i umorzenia postępowania, podczas gdy odwołujący dysponuje prawomocnym orzeczeniem lekarskim, z którego wynika brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii AM, D1, D, C, C1, B, B1.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Natomiast pismem z dnia 29 maja 2020 r. Kolegium wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a pełnomocnik skarżącego, po doręczeniu mu odpisu tego wniosku nie sprzeciwił się w terminie 14 dni od daty doręczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych powyżej kryteriów, ocena legalności decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. W konsekwencji Sąd uznał, że żaden z zarzutów skargi nie okazał się zasadny, przez co nie zasługiwała ona na uwzględnienie.
Istota sporu sprowadza się do tego, czy w rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Według Kolegium o zaistnieniu tej przesłanki świadczy to, że przy wystawieniu przez WOMP orzeczenia lekarskiego nr [...] popełniono błąd. Polegał on na tym, że w treści tego orzeczenia omyłkowo stwierdzono u skarżącego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, gdy w rzeczywistości lekarz przeprowadzający badanie skarżącego stwierdził u niego istnienie takich przeciwskazań zdrowotnych.
W ocenie Sądu materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, a następnie uzupełniony przez Kolegium, nie pozostawia wątpliwości co do tego, że orzeczenie lekarskie według pierwotnej jego treści błędnie stwierdzało brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami, dla których wymagane są wskazane w treści tego orzeczenia kategorie prawa jazdy. Dowodem zaistnienia takiego błędu są złożone w charakterze świadka zeznania lekarza, który przeprowadził sporne badanie skarżącego. Są one spójne, logiczne i przekonujące. Ponadto korespondują one z działaniami WOMP, podjętymi po wykryciu błędnej treści pierwotnie wystawionego orzeczenia, w tym przede wszystkim z tym, że skarżącemu powtórnie doręczono orzeczenie lekarskie, tym razem nie zawierające błędu i stwierdzające istnienie przeciwskazań zdrowotnych, a o zaistniałym błędzie poinformowano organ I instancji. Prawidłowo zatem Kolegium ustaliło, że w wyniku przeprowadzonego w dniu 27 listopada 2018 r. w WOMP badania lekarskiego stwierdzono u skarżącego przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami jednak w tej samej dacie błędnie wystawiono orzeczenie o braku takich przeciwskazań.
Aby powyższe ustalenia uznać za podstawę do uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, przywracającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami, koniecznym jest ich odniesienie do wymogów, jakie stawia art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. Według tego przepisu nowe okoliczności: po pierwsze, musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej; po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał; i - po trzecie - są istotne dla sprawy.
W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone przez organy wykazało spełnienie wszystkich powyższych wymogów, wynikających z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.
Po pierwsze, błąd polegający na tym, że pomimo, iż w świetle wyników przeprowadzonego badania zachodziły przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, w treści orzeczenia stwierdzono brak takich przeciwskazań, istniał w dacie wydania dotychczasowej decyzji ostatecznej.
Po drugie, o błędzie w orzeczeniu lekarskim nie wiedział organ wydający decyzję o przywróceniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Organ ten wydając decyzję o przywróceniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami działał w oparciu o pierwotną treść orzeczenia lekarskiego, według której u skarżącego nie stwierdzono przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie oznaczonych w tym orzeczeniu kategorii prawa jazdy. Zatem organ ten nie wiedział, że wbrew treści orzeczenia lekarskiego w wyniku przeprowadzonego badania stwierdzono jednak u skarżącego przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami.
Po trzecie, powyższe nowe i wcześniej nieznane organowi okoliczności faktyczne są istotne dla sprawy. Rozstrzygające znaczenie w tym zakresie ma treść normy materialnoprawnej stanowiącej podstawę wydania dotychczasowej decyzji ostatecznej. W realiach rozpoznawanej sprawy norma ta wynika z przepisu art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (obecnie: t.j. Dz. U. z 2020, poz. 1268), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie, oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. Wydanie decyzji o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami zostało powiązane z ustaniem przyczyn, które uprzednio doprowadziły do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. W odniesieniu do skarżącego przyczyną utraty uprawnień do kierowani pojazdami było istnienie u niego przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Wynika to ze znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji z dnia [...] r. nr [...] o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii AM, D1, D, C, C1, B, B1 (załącznik nr 4 w aktach administracyjnych organu I instancji). Decyzja ta została wydana na podstawie orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] r. stwierdzającego u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Została ona następnie utrzymana w mocy decyzją Kolegium z dnia [...] r. nr [...] (złącznik nr 7 w aktach administracyjnych organu I instancji).
Zatem błąd w orzeczeniu lekarskim, polegający na stwierdzeniu w jego treści braku przeciwskazań zdrowotnych, pomimo istnienia takich przeciwskazań, jest z punktu widzenia art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. okolicznością istotną, gdyż gdyby organ posiadał wiedzę o tych okolicznościach w dacie wydania dotychczasowej decyzji to nie miałby podstaw do przywrócenia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
W utrzymanej przez Kolegium decyzji organ I instancji uchylił decyzję dotychczasową, posiadającą przymiot ostateczności, oraz orzekł o umorzeniu w całości postępowania w sprawie. W ramach kontroli decyzji Kolegium stwierdzić należy, że po wznowieniu postępowania organ przeprowadza ponownie merytoryczne badanie sprawy i na podstawie art. 151 § 1 k.p.a. wydaje decyzję kończącą postępowanie, w której:
- 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo
- 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.
W doktrynie i orzecznictwie dopuszcza się jednak również rozstrzygnięcie, które sprowadza się do uchylenia dotychczasowej decyzji i umorzenia postępowania. Jest ono traktowane jak rodzaj decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Ustawodawca, używając sformułowania, iż organ "wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy", chciał zaznaczyć, że po uchyleniu decyzji dotychczasowej sprawa zostanie rozstrzygnięta inaczej, niż w tej uchylonej decyzji. (zob. Chróścielewski Wojciech (red.), Kmieciak Zbigniew (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2019, Lex, komentarz do art. 151).
Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego, a więc gdy jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne, pozytywne, czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. I OSK 967/05; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2003 r., sygn. II SA 428/01). Na gruncie art. 103 ust. 3 ustawy o kierujących bezprzedmiotowość zachodzić będzie wtedy, gdy w dalszym ciągu istnieją przyczyny cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Dopiero bowiem ustanie tych przyczyn obliguje organ do wydania decyzji o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami.
Skoro w realiach rozpoznawanej sprawy po wznowieniu postępowania organ ustalił, że przyczyny cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami nie ustały, to uchylając decyzję dotychczasową i umarzając postępowanie dotyczące przywrócenia uprawnień wydał rozstrzygnięcie mieszczące się w dyspozycji normy prawnej wynikającej z art 151 § 1 pkt. 2 k.p.a.
Nie mogły odnieść skutku zarzuty pełnomocnika skarżącego, sprowadzające się do niedopuszczalności sprostowania pierwotnie wydanego orzeczenia lekarskiego w zakresie rozstrzygnięcia dotyczącego istnienia lub przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Orzeczenie lekarskie, którego wzór określa załącznik nr 9 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców nie stanowi decyzji administracyjnej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1659). W związku z tym nie znajduje do niego zastosowania art. 113 § 1 k.p.a., dotyczący sprostowania decyzji, ani tym bardziej art. 350 § 1 k.p.c., który dotyczy wyroków wydawanych przez sądy powszechne.
Jednocześnie materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozostawiał, zdaniem Sądu, wątpliwości co do tego, że w dacie spornego badania u skarżącego istniały przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami, czemu uprawniony lekarz dał ostateczny wyraz podpisując, po wykryciu wcześniejszego błędu, orzeczenie stwierdzające istnienie takich przeciwskazań, doprowadzając do zgodności treści orzeczenia z wynikiem faktycznie przeprowadzonego badania. W tym stanie rzeczy nie można było już dłużej wywodzić jakichkolwiek skutków prawnych z wcześniejszej treści orzeczenia podpisanego przez tego lekarza.
Nie można więc zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że skarżący nadal dysponuje orzeczeniem stwierdzającym brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania przez skarżącego pojazdami. Prowadzenie zaś postępowania dowodowego mającego na celu zweryfikowanie, czy prawidłowo lekarz uprawniony stwierdził istnienie przeciwskazań zdrowotnych było niedopuszczalne, gdyż organ właściwy do przywrócenia uprawnień do kierowania pojazdami, podobnie jak przy cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, jest związany stanowiskiem uprawnionego lekarza, który zgodnie z obowiązującą w tym zakresie regulacją prawną przeprowadził badanie kierowcy, pod kątem istnienia lub braku przeciwskazań do kierowania pojazdami. Za rozstrzygające o tym stanowisku uznać należy to orzeczenie, które doręczono skarżącemu po wykryciu błędu w pierwotnej treści orzeczenia.
W tej sytuacji Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, co skutkowało – na podstawie art. 151 p.p.s.a. - jej oddaleniem. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym uzasadniał przepis art. 119 pkt 2 p.p.s.a.