Uzasadnienie
W skardze z dnia [...] r. Z. R. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Następnie, na wezwanie Sądu wniosek ów został złożony na druku urzędowego formularza (druku PPF). Z jego treści wynika, że wnioskodawca przebywa obecnie w placówce penitencjarnej (Zakładzie Karnym w Z.), gdzie nie pracuje ani nie uzyskuje żadnego wynagrodzenia. Oprócz tego Z. R. podkreślił swój zły stan zdrowia (zapalenie stawów oraz uszkodzenie szyjki kości udowej). Wnioskodawca podniósł również, że ciąży na nim obowiązek alimentacyjny w wysokości 600 zł miesięcznie. W skład jego majątku wchodzi udział w prawie własności gruntu rolnego o pow. 2,7 ha, oraz budynku mieszkalnego o pow. 140 m2.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
Skarżący przebywając w zakładzie karnym jest ograniczony w możliwości znalezienia zatrudnienia. W tego rodzaju sytuacji w grę wchodzi w zasadzie wyłącznie zatrudnienie w przedsiębiorstwie prowadzonym przez placówkę penitencjarną, jednakże nie każdy zakład karny prowadzi tego rodzaju przedsiębiorstwo. Wnioskodawca nie może również liczyć na wsparcie rodziny w zakresie wygospodarowania środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego, sam zaś nie ma możliwości ich zdobycia. Jest co prawda współwłaścicielem budynku mieszkalnego oraz nieruchomości rolnej, jednakże przebywając w zakładzie karnym posiada ograniczone możliwości zarządzania tym majątkiem zwłaszcza, że dysponuje tylko udziałem. W tej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałaby zamknięcie skarżącemu drogi do sądu.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.