Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie J. pozwolenia na przebudowę wraz z rozbudową budynku łaźni górniczych kopalni [...] w celu zaadaptowania obiektu centrum dziedzictwa postindustrialnego "[...]" wraz z zagospodarowaniem terenu wokół tego budynku przy ul. [...] w J. na działkach nr: 1, 2, 3, 4, 5, 6 i 7.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik [A] SA w J. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowa inwestycja nie ma dostępu do drogi publicznej, przez to decyzja jest wydana z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślił, że kwestia ta będzie przedmiotem oceny Sądu, wobec tego realizacja inwestycji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. Pełnomocnik zwrócił uwagę, że przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego będzie wymagało środków finansowych oraz wiąże się z koniecznością wszczęcia odrębnego postępowania.
Nadto, wyjaśnił, że wszelkie pojazdy, przy pomocy których będzie realizowana inwestycja będą mogły przemieszczać się po działce nr 5 stanowiącej parking. W ocenie pełnomocnika taka sytuacja zwiększy niebezpieczeństwo wypadków na tej nieruchomości oraz wiąże się ze zniszczeniem jej nawierzchni. Zdaniem pełnomocnika wybudowanie przedmiotowego obiektu dodatkowo narazi mieszkańców pobliskich ulic na uciążliwości związane z jego funkcjonowaniem.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podniósł, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki. Również pełnomocnik inwestora wniósł o oddalenie tego wniosku. Wskazał na brak należytego uzasadnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto, zwrócił uwagę, że dojazd do inwestycji odbywa się na podstawie zawartej pomiędzy skarżącą a inwestorem umowy służebności drogowej.
Rozpatrując wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył:
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej w skrócie Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa.
Przechodząc do oceny rozpatrywanego wniosku wyjaśnić trzeba, że sam fakt realizacji inwestycji, na którą inwestor uzyskał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, nie świadczy jeszcze o możliwości wystąpienia niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. O ile, bowiem realizacja takiego zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom stron. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków.
O ile, zatem można przyjąć zawarte we wniosku uwagi, że realizacja inwestycji będzie się wiązać z pewnymi niedogodnościami, tj. zwiększonych ruchem na działce nr 5, tym przejazdem pojazdów ciężarowych i maszyn budowalnych, o tyle nie można uznać, że okoliczności te same w sobie mają charakter wymagany przez art. 61 § 3 Ppsa. W istocie, istnieje ewentualność uszkodzenia nawierzchni działki, lecz skutek taki jest możliwy do odwrócenia, a stronie skarżącej przysługuje roszczenie o odszkodowanie na drodze cywilnoprawnej. Samo pogorszenie sytuacji strony skarżącej nie może natomiast uzasadniać wstrzymania procesu inwestycyjnego. Owszem, istnieje ryzyko, że w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi może dojść do powstania znacznej szkody, ale nie po stronie skarżącej, a po stronie inwestora, albowiem to na nim spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego. Jednakże inwestor prowadzając roboty przed rozpoznaniem skargi przez sąd, czyni to na własne ryzyko.
W świetle wskazanych okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.