Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...]. T. K. zwrócił się do prezydenta Miasta G. o przywrócenie terminu i uznanie decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...]. o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych, za wydaną z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu wniosku powołał się na treść wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia [...]r., sygn. akt [...], uznający go za osobę zdolną do wykonywania zawodu mechanika kierowcy, a który to wyrok w jego ocenie stanowi nowe okoliczności w sprawie.
Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Prezydent Miasta G. na podstawie art.149 § 3 w zw. z art.145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego, odmówił T. K. wznowienia postępowania zakończonego wydaną w dniu [...]r. decyzją o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B i C., jednocześnie wskazując, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek wznowienia postępowania określonych w treści art. 145 k.p.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie T. K. domagał się jego uchylenia, wskazując, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi została wydana w czasie, gdy odbywał karę pozbawienia wolności i w związku z tym nie mógł poddać się badaniom w wyznaczonym terminie. Zakwestionował również fakt prawidłowego doręczenia decyzji ostatecznej w tej sprawie. Wskazując jednocześnie, że spełnione zostały przesłanki wznowieniowe z art.145 § pkt 4 i 6 k.p.a.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] na podstawie art.138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i umorzyło postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że decyzja ostateczna ma charakter trwały, a co za tym idzie jej weryfikacja może nastąpić w ramach postępowania wznowieniowego określonego w art.145 k.p.a. Wydanie decyzji w tym trybie musi być poprzedzone właściwym postępowaniem administracyjnym. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji dopuścił się istotnego naruszenia prawa procesowego w zakresie właściwości organów, bowiem nie zauważył, że ostateczną decyzję w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami T. K. wydało SKO w K., tym samym zgodnie z art.150 §1 k.p.a. było ono właściwym organem do wznowienia postępowania.
Z postanowieniem SKO w K. nie zgodził się T. K. i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa administracyjnego polegające na tym, że organ II instancji wydając zaskarżone postanowienie nie wziął pod uwagę okoliczności, które skarżący wskazał zarówno w treści wniosku jak i w zażaleniu. Ponownie przytoczył okoliczności dotyczące faktu przebywania w Areszcie Śledczym w okresie gdy został zobowiązany do poddania się badaniom. Nadto powołał się na treść wyroku Sądu Okręgowego w G. oraz wydaną na potrzeby tego postępowania opinię sądowo-psychiatryczną.
W odpowiedzi na skargę SKO w K. podtrzymało swoje stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu, jednocześnie wniosło o oddalenie skargi.
W toku rozprawy sądowej pełnomocnik skarżącego z urzędu podtrzymał skargę, oświadczając, że SKO w K. postanowieniem z dnia [...]r. wznowiło postępowanie w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Na wstępie wskazać należy, że art.144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r.,poz. 267, dalej "k.p.a.") zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących odwołań również w sprawach zażaleń. Z kolei przepis art.138 k.p.a. zawiera zamknięty katalog decyzji organu odwoławczego. Oznacza to, że organ odwoławczy nie jest uprawniony do wydania decyzji o sentencji innej niż wymienione w komentowanym przepisie. Organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy postępowanie wyjaśniające lub tylko sama ocena zaskarżonej decyzji wykazały, że narusza ona przepisy prawa materialnego albo jest niezasadna, niecelowa, niesłuszna (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1993 r., SA/Wr 1384/92, ONSA 1994, nr 1, poz. 32, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Gd 980/10.
LEX nr 821537). Niewątpliwie w niniejszej sprawie organ II instancji umorzył postępowanie w sytuacji, w której ustalił, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczy decyzji ostatecznej wydanej przez SKO w K., a został rozpoznany przez organ I instancji, tym samym doszło do naruszenia prawa, które musiało skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że dalsze postępowanie w tej sytuacji przed organem I instancji jest bezprzedmiotowe. Sąd w pełni podziela to stanowisko wskazując, że umorzenie postępowania może nastąpić tylko wtedy, gdy organ działając w trybie odwoławczym nie ma wątpliwości co do stanu faktycznego w sprawie i nie stwierdził potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, a jednocześnie uzna, że prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe. (patrz; wyrok NSA z dnia 22 września 1981r., sygn. akt II SA 400/81, ONSA 1981, nr 2, poz.88) W związku z tym należy wskazać, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie przed organem pierwszej instancji, jeżeli postępowanie to było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji, czyli istniały podstawy jego umorzenia przez organ pierwszej instancji.
Komentowany przepis art. 138 k.p.a. nie określa przesłanek wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji. Należy zatem uznać, że kwestia umorzenia przez organ odwoławczy postępowania przed organem pierwszej instancji nie została uregulowana w komentowanym przepisie, i przyjąć, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji (art. 140 k.p.a.), czyli przepis art. 105 k.p.a. W tym kierunku zmierza również piśmiennictwo i orzecznictwo sądowoadministracyjne, które zgodnie przyjmuje, że organ odwoławczy może wydać taką decyzję tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe (W. Dawidowicz, Zarys procesu, 1989, s. 167; B. Adamiak (w:) Komentarz, 1996, s. 590), przy czym idzie tu o tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego o której mowa w art.105 § 1 k.p.a. (patrz: wyrok NSA z dnia 9 stycznia 1985 r., III SA 1105/84, RNGA 1986, nr 2, s. 37; GAP 1987, nr 5, s. 43, w którym stwierdzono, że: "art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie precyzuje wyraźnie przyczyn umorzenia w postępowaniu odwoławczym postępowania pierwszej instancji.
Wydaje się jednak oczywiste, że umarzając postępowanie organu I instancji, organ odwoławczy kieruje się przesłankami określonymi w art. 105 § 1 k.p.a., czyli spowodowaną jakimikolwiek przyczynami - bezprzedmiotowością postępowania.") Zatem gdy postępowanie administracyjne z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Jeżeli okoliczność taka zostanie stwierdzona na etapie postępowania odwoławczego przez organ II instancji, organ ten uchyla zaskarżoną decyzję i umarza postępowanie pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 sierpnia 2011r., sygn. akt II SA/Po 555/11, Lex nr 1086559)
W orzecznictwie sądowoadministarcyjnym przyjmuje się również, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia m.in. w przypadku, gdy brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2012r., sygn. akt II SA/Po 753/10, LEX nr 754527). Przesłanka bezprzedmiotowości występuje również wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania danej sprawy w ogóle, bądź nie ma podstaw do rozpoznania jej w drodze postępowania administracyjnego, czy też tylko w drodze postępowania administracyjnego prowadzonego przed tym organem I instancji (patrz: wyrok WSA w Krakowie z dnia 14 grudnia 2010r., sygn. akt II SA/Kr 1170/10, LEX nr 753445)
W niniejszej sprawie postępowanie przed organem I instancji stało się bezprzedmiotowe w chwili gdy ustalono, że ostateczną decyzję w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi wydało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. W tej sytuacji niedopuszczalne było rozpoznanie wniosku w przedmiocie wznowienia postępowania przez organ I instancji. Wniosek, który wpłynął do tego organu powinien był być przekazany według właściwości do SKO w K. Zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. organem administracji publicznej właściwym w sprawach wznowienia postępowania, jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. W niniejszej sprawie organem tym było SKO w K. Dlatego też wydanie postanowienia w tym zakresie przez Prezydenta Miasta G. stanowiło naruszenie przepisu art.150 § 1 k.p.a. i było podstawą do uchylenia tego postanowienia.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, że wynikają one z niezrozumienia treści zaskarżonego postanowienia, na co wskazują akcentowane przez skarżącego w uzasadnieniu skargi okoliczności dotyczące istnienia podstaw do wznowienia postępowania. Wydanie zaskarżonego postanowienia nie zamykało bowiem skarżącemu drogi do wznowienia postępowania, a jedynie stwierdzało, że nie może ono toczyć się przed organem pierwszej instancji, z uwagi na naruszenie przepisów procesowych dotyczące właściwości.
Na marginesie sprawy należy wskazać, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...]r. wznowiło postępowanie na wniosek skarżącego.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) oddalił skargę.