Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Gl 810/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę T. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w C. z dnia [...] r., nr [...] ustalające opłatę legalizacyjną z tytułu legalizacji budowy budynku gospodarczego.
Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 20 czerwca 2017 r.
Pismem z dnia 24 lipca 2017 r. skarżący wniósł o wykładnię ww. wyroku w zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 10 oraz art. 24 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek T. W. w tym przedmiocie okazał się niezasadny.
Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zatem zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Wykładnia wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia poprzedniego orzeczenia. Wątpliwości co do uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku nie może mieć na celu udzielenia odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (postanowienia NSA z 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04, z 5 kwietnia 2005 r., OZ 1226/04, z dnia 16 stycznia 2008 r., I OZ 1011/77).
Skarżący domagał się we wniosku wykładni wyroku poprzez wyjaśnienie, na podstawie jakie przepisu Sąd stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie jedynie do pracowników organu drugiej instancji oraz na podstawie jakiego przepisu Sąd miał prawo sankcjonować uniemożliwienie stronom postępowania udziału w nim.
Należy wskazać, że Sąd wyrokiem z dnia 22 marca 2017 r. oddalił skargę skarżącego na postanowienie organu drugiej instancji, co oznacza, że zaskarżone postanowienie zostało uznane za zgodne z prawem. Uzasadnienie wyroku zawiera jednoznaczne omówienie i wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii faktycznych i prawnych.
W ocenie Sądu żądanie skarżącego wykracza poza ramy dopuszczalnej wykładni wyroku, zaś sformułowania zawarte zarówno w wyroku oraz jego uzasadnieniu są jednoznaczne i nie wywołują wątpliwości co do ich wpływu na ocenę stwierdzonego stanu faktycznego i prawnego, na kwestię wykonania wyroku, czy też ustalenia zakresu powagi rzeczy osądzonej. Wszystkie zaś przywołane przez stronę okoliczności stanowią w istocie polemikę z poglądami Sądu i zmierzają do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia, tego rodzaju okoliczności mogą być natomiast podnoszone w drodze skargi kasacyjnej od wyroku, nie zaś wniosku o jego wykładnię.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 158 P.p.s.a. orzekł jak w