Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 21 marca 2011 roku (data wpływu do organu) D. G., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "X" D. G. zwrócił się do organu I instancji (konkretnie Urzędu Gminy O.) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozpoznaniu i eksploatacji kruszywa naturalnego z projektowanego złoża "A" w miejscowości O., na działce o nr ew. [...], obręb O. Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 roku nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej powoływana jako u.i.o.ś.), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą rozpoznanie i eksploatacja kruszywa naturalnego z projektowanego złoża "A".
D. G. zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 71 u.i.o.ś,, podano także, że tylko część terenu objętego wnioskiem znajduje się w obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod tereny leśne. Zdaniem odwołującego się, w przypadku pozytywnych uzgodnień organ I instancji byłby zobowiązany do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, bez względu na treść zapisów planu miejscowego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] roku, nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na ustaleniu, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując na zapisy tego planu dla terenów objętych wnioskiem (uchwała Rady Gminy O. z dnia [...] roku – ogłoszona w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] roku). Takie ustalenie w ocenie organu czyni zbędnym przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 63 i nast. u.i.o.ś. W przypadku bowiem niezgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem wynik postępowania jest z góry znany, co zwalnia organ od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami.
Podstawę prawną do wydania decyzji odmownej stanowi art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Fakt, że teren oznaczony symbolem ZL w planie obejmuje jedynie część terenu którego dotyczył wniosek nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż wymóg zgodności inwestycji z planem dotyczy niepodzielnie całego terenu objętego wnioskiem.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, określonej jako "odwołanie" D. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. przez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie musi być zgodne z miejscowym planem, choć skarżący wskazał, iż przedmiotem jego przedsięwzięcia będzie "rozpoznanie i eksploatacja kruszywa", a także na naruszenie art. 72 u.i.o.ś. przez przyjęcie, iż przeszkodą do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia jest odmienne przeznaczenie części terenu objętego wnioskiem (to jest z przeznaczeniem podstawowym na las). Na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 roku skarżący wskazał nadto na brak oceny organu odnośnie wniosku w zakresie art. 80 ust. 2 zdanie 2 u.i.o.ś.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniosek skarżącego z dnia 21 marca 2011 roku dotyczył wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "rozpoznaniu i eksploatacji" kruszywa naturalnego z projektowanego złoża "A" w miejscowości O., na działce o nr [...].
Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że projektowany obszar złoża w całości leży na gruntach leśnych, a eksploatacja kruszywa naturalnego w postaci piasku będzie wykonywana metodą odkrywkową. Teren działki [...] w znacznej części w obowiązującym planie miejscowym oznaczony jest symbolem ZL – lasy (wypis i wyrys z planu, karta mapy 9, a także karta informacyjna przedsięwzięcia).
Zgodnie z § 92 planu miejscowego dla terenu określonego symbolem ZL ustalono przeznaczenie podstawowe: las, dopuszczalne dojazdy nie wydzielone, urządzenia i obiekty towarzyszące funkcji podstawowej, lokalizacja sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.
Zgodnie z art. 70 ust. 2 w zw. z art. 71 i.o.u.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane m. innymi dla przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.
Następnie § 3 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową bez względu na powierzchnię obszaru górniczego m. innymi na terenie gruntów leśnych lub w odległości nie większej niż 100 m od nich.
W świetle wyżej przywołanych regulacji zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że wnioskowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. i jest dla niego wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 70 ust. 2 i.o.u.ś.).
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony.
Z regulacji tej wynika wprost, że w przypadku obowiązywania na danym obszarze planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy dane przedsięwzięcie jest zgodne z planem.
Jeżeli więc przedsięwzięcie narusza ustalenia planu miejscowego, organ administracji publicznej jest zobowiązany do odmowy wydania wnioskowanej inwestycji. Ocena zgodności inwestycji z planem miejscowym należy do organu wydającego decyzję i winna być dokonana już na etapie wstępnym postępowania. Procesowanie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określania konkretnych warunków w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest bezprzedmiotowe. Następująca w drodze decyzji odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowań z uwagi na niezgodność z planem nie wymaga zatem ani wyczerpania trybu wstępnego (art. 61 – 65 ustawy), ani sporządzenia raportu oraz dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na zasadach określonych w art. 77-79 ustawy.
Wyjątek od powyższej zasady wynika z art. 80 ust. 2 zdanie drugie ustawy, które stanowi, że w wypadku obowiązywania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane stwierdzenie przez organ właściwy zgodności przedsięwzięcia z tym planem przy wydawaniu decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań m. innymi dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złóż kopalin.
Wyjątek ten jednak nie ma znaczenia w niniejszej sprawie bowiem wniosek skarżącego dotyczył przedsięwzięcia polegającego na rozpoznaniu i eksploatacji kopaliny (kruszywa naturalnego) a nie przedsięwzięcia polegającego na poszukiwaniu i rozpoznaniu złóż kopalin.
Skoro zatem w sprawie jest niekwestionowane, a także nie budzi zastrzeżeń Sądu ustalenie, że działka objęta wnioskiem znajduje się na terenie na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z zapisami tego planu to zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Nadto należy podkreślić, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań bez względu na jego przebieg, kończy się wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Nawet gdyby w wstępnym etapie doszło do wydania postanowienia nie stwierdzającego potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, to i tak postępowanie kończy się decyzją, o której mowa w art. 84 ust. 1 u.i.o.ś.
Taka decyzja również mogłaby być wydana jedynie po uprzednim stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu w trybie art. 80 ust. 2 ustawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.
su.