Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Starosty [...]z dnia [...]r., nr [...] udzielającą "A". z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu "[...]" na działce nr [...]w miejscowości Rudy i umorzył postępowanie w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji w związku z jej zrealizowaniem. Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. udzielił pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej.
W skardze sformułowany został także wniosek o wstrzymanie wykonania objętego nią rozstrzygnięcia. W ocenie pełnomocnika wnioskodawcy zaskarżona decyzja może stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie rozbiórki spornej inwestycji co spowoduje znaczące i trudne do odwrócenia skutki oraz znacznych rozmiarów szkodę, w tym niemajątkową. Podniósł także, iż skarżąca Spółka jako operator sieci komórkowej świadczy usługi telekomunikacje z zakresu łączności publicznej na rzecz abonentów sieci telefonii komórkowej w oparciu o stacje bazowe telefonii komórkowej. Pełnomocnik wskazał, że wyłączenie stacji bazowej spowoduję utratę dostępu do sieci na obszarze objętym jej zasięgiem. Konsekwencją powyższego będzie niemożność wykonywania połączeń telefonicznych oraz brak zasięgu bezprzewodowego Internetu, co utrudni funkcjonowanie zarówno klientów indywidualnych, jak i przedsiębiorców, czy służb publicznych.
Zwrócił przy tym uwagę, że na obszarze objętym zasięgiem stacji bazowej [...] znajduje się zakład opieki zdrowotnej i szkoła podstawowa. Nadmienił, że stacja bazowa została zgłoszona właściwemu organowi ochrony środowiska, który nie wniósł sprzeciwu. Skarżąca na bieżąco wykonuje pomiary pola elektromagnetycznego wokół stacji, z których wynika, że nie emituje ona pól elektromagnetycznych przekraczających wartości dopuszczalne, a zatem dalsza eksploatacja stacji jest bezpieczna dla życia i zdrowia ludzi oraz nie pogarsza stanu środowiska.
Organ ustosunkowując się w odpowiedzi na skargę do przedmiotowego wniosku o wstrzymanie wykonania podniósł, że nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Z kolei uczestnicy postępowania nie odnieśli się do niego w ogóle.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek, zważył:
W świetle art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony przed skutkami o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy zatem rozważyć jakie skutki prawne i faktyczne może wywołać objęta wnioskiem o wstrzymanie decyzja.
Nadto zaznaczyć wypada, że instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09 – dostępne, tak jak i inne orzeczenia powołane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10).
W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że akty administracyjne uchylające, jak również umarzające postępowanie administracyjne - ze względu na brak przedmiotu wykonania, nie kwalifikują się do zastosowania wobec nich instytucji wstrzymania wykonania. W zawisłej sprawie wnioskiem objęta jest decyzja kasatoryjna, umarzająca w tym samym zakresie postępowanie jako bezprzedmiotowe. Zatem zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja, ze swej istoty nie podlega wykonaniu i nie wymaga wykonania, gdyż nie jest źródłem żadnych obowiązków, nakazów czy zakazów. Nie wywołuje ona żadnych skutków materialnoprawnych i nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej strony skarżącej. W tej sytuacji brak jest podstaw do uznania, by jej wykonanie stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków.
Także przywołana w uzasadnieniu wniosku argumentacja nie mogła przemawiać za jego uwzględnieniem. Obawy związane postępowaniem dotyczącym ewentualnej rozbiórki spornej inwestycji - jako przedwczesne, nie mogły być brane pod uwagę. Wskazać przyjdzie, że postępowanie w przedmiocie rozbiórki, przy uwzględnieniu jego dwuinstancyjnego charakteru, nie zamyka stronie skarżącej drogi sądowej.
Nadto zwrócić należy uwagę, że w postępowaniu wpadkowym jakim jest ocena zasadności wstrzymania wykonania, kwestia zarzutów prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowić będzie przedmiot postępowania sądowego w sprawie. Z tego względu postanowienie w przedmiocie wstrzymania nie może prowadzić w istocie do rozpoznania sprawy.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
- - ---------------------- 3