Uzasadnienie
Zaskarżoną uchwałą podjętą w dniu [...] r. Rada Gminy L. działając na podstawie art. 24 ust. 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2015 r., poz. 139) oraz art. 219 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), ustaliła na okres od [...] r. do [...] r. dopłatę do usług zbiorowego zaopatrzenia w wodę dla grupy taryfowej gospodarstwa domowe i jednostki użyteczności publicznej, przez które należy rozumieć właścicieli i zarządców budynków posiadających stałe zameldowanie na terenie gminy lub tymczasowe zameldowanie i rozliczający podatek od dochodów osób fizycznych w Urzędzie Skarbowym w Z..
Powyższa uchwała została doręczona organowi nadzoru w dniu [...] r., zaś skargą wniesioną w dniu [...] r. Wojewoda [...] domagał się stwierdzenia jej nieważności jako niezgodnej z art. 24 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu... (Dz. U. z 2015 r., poz. 139) w zw. z art. 32 Konstytucji RP.
W uzasadnieniu Wojewoda wyjaśnił, że uchwała Rady Gminy z dnia [...] r. w sprawie zatwierdzenia taryf została unieważniona w trybie nadzorczym, z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do jej podjęcia, zaś opisana w zaskarżonym akcie grupa taryfowa odpowiada pierwszej grupie określonej w załączniku Nr 1 do unieważnionej ustawy.
Jednakże zdaniem organu nadzoru, różnicując odbiorców wody ze względu na zameldowanie i rozliczanie podatku dochodowego w Urzędzie Skarbowym w Z., Rada Gminy naruszyła wyrażoną w art. 32 Konstytucji zasadę równości wobec prawa, dyskryminując pozostałych mieszkańców tej samej gminy oraz inne podmioty, wykorzystujące wodę do celów spożycia lub socjalno-bytowych, np. właścicieli domów letniskowych, ujętych w czwartej grupie taryfowej, a więc znajdujących się w podobnej sytuacji prawnej.
Dla poparcia stanowiska Wojewoda przywołał wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2002 r. sygn. akt II SA/Ka 269/02 oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 listopada 1997 r. sygn. akt K 22/97 i z dnia 12 października 2000 r. sygn. akt
K 1/00.
W odpowiedzi na skargę Gmina L. wniosła o oddalenie skargi, bowiem zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie i w granicach delegacji ustawowej z art. 24 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu... Powołując się na stanowisko WSA w Warszawie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 876/12 i WSA w Gliwicach z dnia 1 marca 2013 r. sygn. akt IV SA/Gl 611/12, Gmina wywiodła, że cechą relewantną w określonych przypadkach może być przynależność do wspólnoty, jaką tworzą mieszkańcy gminy.
Zadania z zakresu wodociągów i zaopatrzenia w wodę oraz kanalizacji, należą zaś do zadań własnych gminy i ich realizacja odbywa się ze środków gminy. Oznacza to, że cechą relewantną jest zamieszkiwanie na terenie gminy, bowiem z faktu tego wynikają nie tylko prawa, ale i obowiązki.
W toku rozprawy sądowej pełnomocnik Gminy podał nadto, że jej kondycja finansowa pozwala na przyznanie dopłat jedynie niektórym podmiotom.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona.
Sądowa kontrola aktów administracyjnych sprawowana jest na podstawie stanu faktycznego i prawnego z daty ich podjęcia. Zaskarżona uchwała została podjęta równocześnie z uchwałą w sprawie zatwierdzenia taryf dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę, a zatem późniejsze jej wyeliminowanie z obrotu prawnego w drodze prawomocnego rozstrzygnięcia nadzorczego, nie ma wpływu na wynik niniejszej sprawy, a w szczególności nie oznacza bezprzedmiotowości tego postępowania sądowego. Mimo stwierdzenia nieważności uchwały o zatwierdzeniu taryf z uwagi na przekroczenie przez organ gminny ustawowego terminu do podjęcia uchwały, taryfy weszły zaś w życie po upływie 70 dni od dnia złożenia wniosku przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne.
Zdaniem sądu administracyjnego, trafnie w odpowiedzi na skargę Gmina powołała się na ustawowo przyznane jej przez ustawodawcę uprawnienia do przyznania dopłat dla jednej, wybranej taryfowej grupy odbiorców usług, wynikające wprost z treści art. 24 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę..., wyżej powołanej.
Zaskarżony akt podjęty został zatem na podstawie i w ramach delegacji ustawowej. Skład orzekający nie podzielił też zarzutu organu nadzoru, że przedmiotowa uchwała narusza wyrażoną w art. 32 Konstytucji zasadę równości wobec prawa.
W szczególności, przyznanie dopłat jednej, wybranej grupie taryfowej odbiorców wody, zaliczonych do pierwszej grupy taryfowej jako osób zameldowanych i rozliczających podatek dochodowy na terenie gminy, nie może być zakwalifikowane jako bezpodstawne faworyzowanie określonej grupy w porównaniu z innymi podmiotami, wykorzystującymi wodę do spożycia lub na cele socjalno-bytowe, zaliczonych do czwartej grupy taryfowej. W tym wypadku nie chodzi bowiem o zróżnicowanie sytuacji prawnej osób, charakteryzujących się w równym stopniu daną cechą istotną, o czym mowa jest w przywołanym w skardze wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 października 2000 r. sygn. akt K 1/00.
Cechy w postaci zameldowania i rozliczania podatku dochodowego, mają znaczenie dla sytuacji finansowej i dochodów jednostki samorządu terytorialnego, która z kolei realizuje zadania własne z zakresu wodociągów, zaopatrzenia w wodę oraz kanalizacji zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy i może partycypować w ponoszonych przez odbiorców wody wydatkach jedynie w granicach posiadanych środków finansowych.
W żaden sposób nie można uznać za dyskryminujący określonych osób fakt nawiązania do instytucji zameldowania jako klauzuli porządku publicznego. Obowiązek meldunkowy jest bowiem realizacją wymogów, nałożonych aktem prawa powszechnie obowiązującego, z którym łączy się również obowiązek podatkowy (art. 24 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r., poz. 388). O ile zatem określona grupa odbiorców wody (mieszkańcy gminy), przyczynia się do dochodów gminy, w większym stopniu niż inne osoby, będące odbiorcami wody, może liczyć na uprzywilejowanie w formie dopłaty do pobranej wody. Spełnione zatem zostały kryteria odstępstwa od równego traktowania odbiorców wody, o których mowa w przywołanym wyroku TK, a więc, relewantność, proporcjonalność i związek z inną wartością. W żadnym też wypadku nie może wchodzić w rachubę dyskryminowanie innych odbiorców wody, np. właścicieli domków letniskowych, korzystających sporadycznie z wody i nie będących obciążonych znacznymi wydatkami na ten cel w porównaniu z mieszkańcami gminy.
Wszak zgodnie z art. 2 pkt 13 ustawy, taryfowa grupa to odbiorcy usług wyodrębnieni na podstawie charakterystyki zużycia wody i sposobu rozliczeń za usługi.
Nie ma też miejsca dowolność działania gminy z powodu zróżnicowania sytuacji prawnej wg statusu przynależności do wspólnoty, jaką tworzą mieszkańcy gminy, dopełniający obowiązku meldunkowego i partycypujący w dochodach gminy z racji ponoszonych obciążeń podatkowych.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdzając naruszenia art. 24 ust. 6 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę... i art. 32 Konstytucji RP, skargę oddalił jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
ec