Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r., nr [...] w sprawie skierowania A. H. posiadającego uprawnienia do kierowania w zakresie prawa jazdy kategorii A,B na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku istnienia przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję wniósł A. H. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata. Pismem z dnia 15 września 2018 r. wystąpił natomiast z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez poddanie się badaniu lekarskiemu przez skarżącego spowoduje, że postępowanie sądowe stanie się bezprzedmiotowe. Nadto podkreślono, że skarżącemu zostało zwrócone prawo jazdy, wobec czego uzasadnione jest wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozpoznania sprawy przez Sąd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zatem Sąd przyjął, że wnioskiem objęta jest jedynie decyzja organu drugiej instancji.
Dokonując oceny wniosku skarżącego pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd uznał, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpatrywanej sprawie skarżący nie wskazał bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przybliżył też żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., tzn. nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia mu znacznej szkody lub, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia.
Dodatkowo wyjaśnić należy, że nałożony na skarżącego obowiązek – poddanie się badaniom lekarskim – ma na celu stwierdzenie istnienia bądź nieistnienia przeciwwskazań lekarskich do kierowania pojazdami, a zatem ma jedynie wyjaśnić wątpliwości co do stanu zdrowia skierowanego, co leży w interesie także innych użytkowników dróg. Chodzi bowiem o ich bezpieczeństwo. Dlatego też samodzielnej przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji nie może stanowić okoliczność, że z chwilą poddania się wynikającemu z zaskarżonej decyzji obowiązkowi ewentualne wykonanie tej decyzji stanie się bezprzedmiotowe. Wbrew stanowisku skarżącego z tego powodu nie stałoby się też bezprzedmiotowe postępowanie sądowe. Nie ma też znaczenia, że skarżącemu zwrócono prawo jazdy. Przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją jest bowiem ewentualne ustalenie, czy z uwagi na stan zdrowia skarżącego zachodzą przeciwskazania do kierowania przez niego pojazdami.
Kontrolowana decyzja sama w sobie nie oznacza pozbawienia skarżącego uprawnienia do kierowania pojazdami. Wykonanie tej decyzji, czyli sam fakt poddania się badaniom lekarskim, nie rodzi niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu czy jego bliskim znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ewentualną konsekwencją poddania się badaniom w sytuacji stwierdzenia, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem jest decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, wydawana przez starostę na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 978 ze zm.), jednak sprawa w tym przedmiocie podlega załatwieniu w odrębnym postępowaniu, w którym będą przysługiwały środki zaskarżenia na zasadach ogólnych.
Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.