Uzasadnienie
Skarżąca, po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W treści formularza skarżąca wskazała, że aktualnie mieszka i pracuje w K., gdzie utrzymuje się z dochodów za pracę w wysokości 3495 zł brutto miesięcznie (około 2500 zł netto miesięcznie). Znakomitą część jej dochodu pochłaniają koszty związane z utrzymaniem się w tym czynsz za wynajmowane mieszkanie (1200 zł), opłaty za użytkowanie wspomnianego lokalu (czynsz – 260 zł, Internet – 70 zł, RTV 21,5 zł, energia elektryczna – 64 zł) oraz wydatki na telefon (35 zł) i dojazd do pracy (94 zł). Skarżąca nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekracza 3.000 zł. Posiada natomiast udział w spadku (11/48)w gruntach rolnych o pow. 3,19 ha.
Na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała szereg dokumentów obrazujących poziom uzyskiwanych dochodów oraz wysokość ponoszonych wydatków.
Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:
Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy.
W realiach rozpoznawanej sprawy powołane przez stronę okoliczności pozwoliły stwierdzić, że jej sytuacja materialna uzasadnia zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych.
Do powyższej konstatacji prowadzi przede wszystkim porównanie wysokości dochodów strony z wydatkami, jakie ponosi w związku z utrzymaniem się. Nie budzi zastrzeżeń ani wysokość ani też struktura tych wydatków. Opłacenie czynszu za wynajmowany lokal mieszkalny, ponoszenie kosztów utrzymania tego lokalu, podróży do pracy czy tez usług telekomunikacyjnych traktować trzeba jako bieżące wydatki o charakterze koniecznym, z których nawet czasowa rezygnacja w zasadzie nie wchodzi w rachubę. Uzyskiwany przez skarżącą dochód w niemal 2/3 pochłaniają wspomniane koszty, co oznacza, że do jej dyspozycji pozostaje około 1000 zł miesięcznie. Jeśli pod uwagę weźmie się, że środki te są uszczuplane o wydatki na media (telefon komórkowy) oraz dojazdy do miejsca pracy, pozostała do dyspozycji skarżącej kwota pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Oczekiwanie w tej sytuacji, że strona będzie w stanie uiścić wpis od skargi jak również ponieść pozostałe koszty sądowe mogłoby doprowadzić do konieczności rezygnacji z prowadzenia postępowania sądowego na rzecz zaspokojenia podstawowych potrzeb egzystencjalnych.
Zarazem zaznaczyć trzeba, że skarżąca nie dysponuje składnikami majątku, których zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść jej dodatkowe środki, a zarazem nie może liczyć na wsparcie bliskich, co również zostało uprawdopodobnione.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.