Uzasadnienie
Wraz ze skargą na ww. postanowienie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że strona została błędnie pouczona o przysługującym jej środku zaskarżenia. Z pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu wynika,, że stronie przysługiwał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zamiast skarga do sadu administracyjnego. Strona stosując się do tego błędnego pouczenia wyczerpała tryb administracyjny a następnie złożyła skargę do sądu administracyjnego. Strona o tym, że była źle pouczona dowiedziała się z treści wyroku z dnia 25 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 150/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Biorąc pod uwagę powyższą regulację stwierdzić należy, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W niniejszej sprawie strona wniosła o przywrócenie terminu z zachowaniem siedmiodniowego terminu oraz dokonała czynności, której wcześniej nie dokonała w terminie.
Odnosząc się do uzasadnienia wniosku to zasługuje on na uwzględnienie. Strona uchybiła terminowi do wniesienia skargi, gdyż zastosowała się do błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Nie ulega natomiast wątpliwości, że błędne pouczenie nie może szkodzić stronie, więc uchybienie terminu należy uznać za niezawinione.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 (1 P.p.s.a. w związku z art. 87 (1, (2 i (4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.