Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania urządzeń zapobiegających szkodom.
Pismem z dnia 28 lutego 2012 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku. W jego uzasadnieniu wskazał, że mimo iż nie zmienił adresu zamieszkania to nie otrzymał z Sądu żadnej informacji o treści zapadłego wyroku.
Na podstawie zarządzenia z dnia 2 marca 2012 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu przez nadesłanie dwóch jego odpisów. Jednocześnie wezwano do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu oraz do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu - w terminie 7 dni, pod rygorem odpowiednio odrzucenia lub oddalenia wniosku.
W wyznaczonym terminie skarżący uzupełnił braki formalne wniosku, a w piśmie z dnia 13 marca 2012 r. dodatkowo wskazał, że stawiennictwo strony na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. nie było obowiązkowe w związku z czym był przekonany, że bez składania dodatkowego wniosku otrzyma odpis orzeczenia jakie zapadnie na tej rozprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może być zastosowana jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie. Samo wniesienie wniosku przez zainteresowanego we wskazanym terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej. Konieczne jest bowiem uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. O braku winy można mówić wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody przezwyciężyć nawet przy użyciu największego wysiłku (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Przede wszystkim to na niej ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu terminu.
Nie chodzi tu o przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, jednakże strona ubiegająca się o przywrócenie terminu winna dołożyć staranności i wysiłku w wyjaśnieniu przyczyn swojego uchybienia (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II GZ 66/09).
Oceniając zatem terminowość wniosku skarżącego wskazać należy, iż z okoliczności faktycznych sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy określony w art. 87 § 1 ustawy termin do wniesienia tego wniosku został zachowany. Skarżący mimo wezwania Sądu do wskazania daty ustania przyczyny uchybienia terminu, nie ustosunkował się merytorycznie do powyższego wezwania. Tymczasem Sąd nie ma prawa domniemywać daty, w której ustała przyczyna uchybienia terminu i w przypadku wątpliwości w tym zakresie winien wniosek rozpoznać merytorycznie (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 222).
Zdaniem Sądu wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 stycznia 2012 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Okoliczności przedstawione we wniosku nie uprawdopodabniają dostatecznie, iż do uchybienia terminu do dokonania powyższej czynności doszło bez winy skarżącego w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a.
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2012 r. Sąd oddalił skargę, dlatego też odpis orzeczenia nie został doręczony stronom z urzędu, albowiem w takim przypadku odpis wyroku wraz uzasadnieniem doręcza się jedynie na wniosek strony, złożony w terminie 7 dni od ogłoszenia orzeczenia. Wyrok ogłoszony został w dniu 20 stycznia 2012 r., a zatem ustawowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnia upłynął z dniem 27 stycznia 2012 r.
Skarżący w dniu 7 grudnia 2011 r. został powiadomiony o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok, w zawiadomieniu zawarto pouczenie dotyczące składania wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w zależności od treści zapadłego rozstrzygnięcia. Skarżący kwestionował, że nie został powiadomiony o tym, że wyrok rzeczywiście zapadł i jakiej był treści. Skoro skarżący został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy miał możliwość stawienia się w sądzie na rozprawie, ewentualnie mógł uzyskać wiadomość o treści wyroku telefonicznie. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, iż uchybienie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nastąpiło bez winy skarżącego. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się bowiem z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności. Strona winna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.
Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. W niniejszym przypadku skarżący na dopełnił podstawowych aktów staranności, które pozwoliłyby mu na zapoznanie się z treścią wydanego wyroku oraz datą jego wydania, a zatem brak jest przesłanek do przywrócenia terminu.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia, stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy.