Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Miasta C. przyznał D. B. zasiłek celowy specjalny na opłacenie energii elektrycznej, czynszu w wysokości i na zakup środków czystości w wysokość.
W związku z tym, że uprawniony nie korzystał z innych przyznanych świadczeń przeprowadzono wywiad środowiskowy, gdzie ustalono, że od dnia 11 lutego 2020 r. strona przebywa zakładzie karnym jako osoba tymczasowo aresztowana.
W konsekwencji decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji z dniem 11 lutego 2020r zawiesił prawo do świadczeń z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego specjalnego przyznanego decyzją z dnia [...] r. nr [...]
Na skutek odwołania strony sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bielsku-Białej, które zaskarżoną decyzją utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy. Wskazało, że podstawę materialną rozstrzygnięcia w sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Kwestia świadczeń dla osób aresztowanych lub pozbawionych wolności została uregulowana w art. 13 ust. 1-2 tego aktu. Osobie odbywającej karę pozbawienia wolności nie przysługuje prawo do świadczeń z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem ust. 1a. Z kolei art. 13 ust. 1a. wskazuje, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń.
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył jej adresat. Podniósł, że występując o zasiłek specjalny nie był osobą tymczasowo aresztowaną. Zakwestionował również prawo organów administracji do wystąpienia o informacje do Zakładu Karnego w C. – przez co naruszono jego dane "wrażliwe i osobiste". W jego ocenie niedopuszczalne było zawieszenie świadczeń od dnia 11 lutego 2020 r. skoro pracownik socjalny przeprowadził wywiad środowiskowy dopiero 18 lutego 2020 r.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm.) osobie tymczasowo aresztowanej zawiesza się prawo do świadczeń z pomocy społecznej. Za okres tymczasowego aresztowania nie udziela się świadczeń. Przepis powyższy jest sformułowany w sposób jasny i nie budzący żadnych wątpliwości. Ustawa nie przewiduje również odstępstw od wyrażonej tam reguły.
Skarżący, co jest bezsporne, od dnia 11 lutego 2020 r. był tymczasowo aresztowany. Zatem w pełni zasadne było zawieszenia przyznanego mu świadczenia.
Odnosząc się do zarzutów skargi należy uznać, że są one zupełnie nieuzasadnione. Data zawieszenia świadczenia została ustalona prawidłowo. Okoliczność wystąpienia do Zakładu Karnego o informacje o tymczasowym aresztowaniu skarżącego stanowiło zaś niezbędny element postępowania wyjaśniającego w sprawie.
Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.