Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, działając w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, odrzucił skargę S.N. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) r., nr (...) w przedmiocie wymeldowania. Skarżący nie nadesłał bowiem do Sądu w terminie 7 dni, wymaganego odpisu skargi, mimo wezwania w tym zakresie.
Odpis tego postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 20 grudnia 2007 r. W dniu (...) r. skarżący wniósł do Sądu pismo, które z uwagi na jego treść potraktowane zostało jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, o czym skarżący został poinformowany pismem z dnia 10 stycznia 2007 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, iż nie wiedział, że spoczywał na nim obowiązek dołączenia odpisu skargi. Do wniosku skarżący załączył odpis skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 ustawy pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ustawy) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ustawy). Zauważyć przy tym należy, iż kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, dla których skuteczności określony jest ustawowy termin. Brak winy oznacza więc, że strona nawet przy dołożeniu jak najwyższych starań nie była w stanie zapobiec jego uchybieniu.
Przenosząc powyższą regulację na grunt niniejszej sprawy uznać należy, iż zgłoszony przez skarżącego wniosek został wniesiony w ustawowym terminie.
Sąd przyjął, że przyczyna uchybienia terminowi ustała w dniu 20 grudnia 2007 r., tj. w dacie doręczenia skarżącemu odpisu postanowienia o odrzuceniu jego skargi. Ponadto, skarżący dokonał uchybionej czynności, czyli nadesłał odpis skargi.
Jak wynika z treści przywołanych przepisów, wskazane tam przesłanki muszą wystąpić łączne, aby wniosek mógł zostać uwzględniony. Zatem, stosownie do treści art. 87 § 2 ustawy, na skarżącym spoczywał także obowiązek uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Skarżący winien uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że zaistniała przeszkoda była od niego niezależna.
W rozpatrywanej sprawie skarżący nie dopełnił tego obowiązku. We wniosku podniósł, iż nie nadesłał wymaganego odpisu skargi, albowiem nie wiedział, że ma dokonać tej czynności. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, wezwaniem z dnia 18 października 2007 r. został on zobowiązany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie przedmiotowego odpisu. Wezwaniu tym wskazano w sposób zrozumiały dla strony i dokładny, jakiego pisma wezwanie dotyczy (oznaczono dokładną datę skargi oraz jej przedmiot). Wyjaśniono także, co może stanowić wymagany odpis skargi.
Dodatkowo, stosownie do treści art. 6 ustawy, Sąd pouczył skarżącego o treści art. 47 § 1 ustawy wskazując, iż do każdego pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom i dla dołączenia do akt sądowych (vide: pkt 5 pouczenia - k. nr 9 akt sądowych – verte). Wezwanie w tym zakresie zostało skutecznie doręczone skarżącemu, co potwierdza pocztowy dowód doręczenia znajdujący się w aktach sprawy.
Przy dochowaniu należytej staranności skarżący miał zatem możliwość w terminie siedmiodniowym uzupełnić brak formalny skargi.
Dodatkowo należy podkreślić, iż nieznajomość regulacji prawnej po stronie skarżącej nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przywrócenie terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 1999 r., sygn. akt V SA 946/99, Lex nr 49950 – w uzasadnieniu sąd nawiązał do zasady ignorantia iuris nocet).
W świetle wskazanych okoliczności wniosek skarżącego o przywrócenie terminu nie mógł odnieść skutku wobec braku uprawdopodobnienia, aby niedopełnienie czynności wynikło z braku jego winy.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ustawy, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.