Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia [...] r., nr [...] uchylającą, w wyniku wznowienia postępowania, własną ostateczną decyzję z dnia [...] r. o wydaniu L. B. prawa jazdy kategorii B i jednocześnie odmawiającą wydania ww. osobie prawa jazdy oraz uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie kat. B. Decyzja ta została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez L. B. reprezentowanego przez pełnomocnika w adwokata.
W skardze tej zawarty został również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla skarżącego negatywne skutki, bowiem jest on osobą pracującą i używa samochodu do poruszania się w zakresie wykonywanej pracy. Dalej podano, że skarżący w okresie posiadanych uprawnień nie spowodował zagrożenia w ruchu lądowym dla innych uczestników ruchu drogowego, zaś przedstawione w skardze uchybienia organów pozwalają z dużym prawdopodobieństwem stwierdzić, że nie zbadano należycie istoty sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Przede wszystkim wskazać należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Twierdzenia skarżącego powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, które pozwoliłyby na weryfikację twierdzeń faktycznych podnoszonych przez wnioskodawcę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt I OZ 116/12, dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Niewskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006 r., s. 189).
Biorąc po uwagę powyższe uznać należy, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił dostatecznie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla niego znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Nie wykazał między innymi, że użytkowanie pojazdu jest konieczne w jego życiu codziennym, na przykład przy dojazdach do pracy, czy tez wykonywania czynności zawodowych oraz, że nie ma możliwości skorzystania z innych środków komunikacji. Skarżący przedstawił jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje negatywne skutki, bowiem używa samochodu do poruszania się w zakresie wykonywanej pracy. Trzeba natomiast wskazać, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14; LEX nr 1550923). Kwestia naruszenia przepisów prawa będzie natomiast przedmiotem rozpoznania dopiero na rozprawie.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie przywołanego wyżej art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.