Uzasadnienie
Pismem z dnia 4 marca 2018 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na swoją trudną sytuacją majątkową oraz nieznajomość prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.
Biorąc pod uwagę powyższą regulację stwierdzić należy, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Brak winy polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd przy tym powinien brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V S.A. 793/02). Obowiązek uprawdopodobnienia przyczyn uchybienia terminu ciąży na stronie.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy uznać należy, że strona skarżąca składając wniosek o przywrócenie terminu nie wykazała braku zawinienia w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu. Okoliczności podane we wniosku o przywrócenie terminu nie mogą w żadnym wypadku świadczyć o braku winy strony w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu. Za taką okoliczność nie można uznać bowiem stwierdzenia strony skarżącej, że ze względu na nieznajomość prawa nie zrozumiał wezwania sądu i z tego powodu nie uiścił wpisu w terminie. Również pouczenie o złożeniu sprzeciwu od postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy nie wymagało specjalistycznej wiedzy prawniczej. Natomiast trudna sytuacja majątkowa strony nie jest badana na etapie wniosku o przywrócenie terminu a była przedmiotem badania przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 86 (1 P.p.s.a. w związku z art. 87 (1, (2 i (4 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.