Uzasadnienie
Postanowieniem Sądu z dnia 4 marca 2009 r. skarżący został zwolniony od kosztów sądowych i ustanowiono dlań radcę prawnego z urzędu.
W piśmie procesowym z dnia [...] r. reprezentujący M. K. pełnomocnik – radca prawny L.O. zwrócił się o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wg. norm przepisanych, oświadczając zarazem, że koszty te nie zostały zapłacone w całości.
Rozpoznając wniosek zważono co następuje:
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Przepis § 14 ust.2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) stanowi, że stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji wynoszą w innej sprawie (a więc w sprawie niedotyczącej należności pieniężnej ani też odnoszącej się do rozstrzygnięć Urzędu Patentowego) 240 zł.
W trakcie postępowania sądowego pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku sądu, jednakże nie przedstawił żadnych dowodów, że poniósł jakiekolwiek koszty związane ze swoim udziałem w sprawie. Stąd uzasadnionym było przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości minimalnej, przewidzianej w przywołanym wyżej przepisie.
Wobec tego wynagrodzenie dla pełnomocnika procesowego M.K. ustalono na kwotę 240 zł powiększone o kwotę należnego podatku VAT, tj. 52,8 zł (240 x 22% = 52,8 zł).
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżących należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.