Uzasadnienie
Wójt Gminy Ś. decyzją z dnia [...]. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. nr 98, poz.1071 ze zm.); art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. B., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą budowa budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. A położonej w Ś. przy ul. A. W uzasadnieniu podkreślono, że w wyniku przeprowadzonej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz dopuszczalności jego zabudowy z uwzględnieniem przepisów odrębnych stwierdzono, że wnioskowana inwestycja narusza wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 97, poz. 1055), zgodnie z którym bezpieczna odległość gazociągu od zabudowy powinna wynosić 15m.
Zatem skoro przez planowaną do zabudowy nieruchomość przebiega przesyłowa sieć gazowa Ø 150 i niemożliwe jest zachowanie powyższej odległości to należało uznać, że niespełnione są wszystkie warunki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Od decyzji tej odwołanie wniosła J. B. pismem z dnia [...] 2005r., w którym podniosła niewyjaśnienie istotnych dla sprawy kwestii m.in. lokalizacji spornego gazociągu, który zgodnie z mapą geodezyjną sporządzoną na potrzeby postępowania podziałowego w dniu [...] 1993r. przebiega przez sąsiednią działkę o nr B. Poza tym strona wskazała na brak jednoznacznego ustalenia daty powstania gazociągu i jego przebiegu zgodnie z planem oraz braku powiadomienia zainteresowanych o tej inwestycji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy oparł się na pismach Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa SA z siedzibą w W. dokumentacji otrzymanej ze Starostwa Powiatowego w T. potwierdzające trasę przebiegu gazociągu i granice jego strefy ochronnej i obejmujące swym zasięgiem prawie cały teren działki inwestora. Powołując się zatem na § 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 97, poz. 1055) Kolegium stwierdziło prawidłowość wydanej w I instancji decyzji.
Nadto ustosunkowując się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów wskazano, że prowadząc postępowanie odwoławcze niedopuszczalnym jest ocenianie wcześniejszych decyzji dotyczących podziału nieruchomości oraz prawidłowości i przebiegu postępowania w tym zakresie. Również znaczenia dla rozstrzygnięcia nie ma opłacanie podatku od tej działki oraz zapisy w księdze wieczystej.
Z takim rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. nie zgodziła się skarżąca, która pismem z dnia [...] 2005r. wniosła skargę do Sądu kwestionując prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Powtórzono argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zarzucono obrazę przepisów postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentacji budowy gazociągu. Wskazano na dwie mapki geodezyjne z 1993r. i 2004r. obrazujące odmienny stan przebiegu gazociągu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i odwołał się do argumentacji jaką zaprezentował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Stosownie do postanowień art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717 ze zm.) zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Natomiast art. 61 ust. 1 stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
- 2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
- 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
- 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
- 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
Podkreślić jednak należy, że z wyżej cytowanego przepisu w żaden sposób nie wynika, aby pod pojęciem "przepisów odrębnych" rozumieć m.in. rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. nr 97, poz. 1055), na który powołują się organy obu instancji. Powyższy akt wykonawczy został wydany w oparciu o delegacje ustawową zawartą w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i zgodnie z jego § 1 ust. 1 przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie, przebudowie lub rozbudowie sieci gazowych służących do przesyłania i dystrybucji paliw gazowych.
Natomiast decyzje ustalające warunki zabudowy i zagospodarowania terenu mają jedynie charakter opiniodawczy dotyczący zagwarantowania ładu przestrzennego, takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Aktem wykonawczym uwzględnianym (obowiązującym) przy rozpatrywaniu spraw w przedmiocie ustalania warunków zabudowy jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Pod pojęciem zaś przepisów odrębnych należy rozumieć inne regulacje rangi ustawowej np. ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne, ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, itd. w zakresie normującym zagadnienia dotyczące zagospodarowania terenu.
Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji wyłącznie z uwagi na niespełnienie przez planowaną inwestycję warunków wynikających z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Spełnienie warunków technicznych m.in. wynikających z powyższego rozporządzenia może być przedmiotem badania dopiero na dalszym etapie postępowania poprzedzającego rozpoczęcie robót budowlanych np. dopiero w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę. Będzie to możliwe w oparciu o projekt budowlany, którego przedstawienie na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest konieczne (art. 52 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 omawianej ustawy).
Wskazane uchybienia wyczerpują przesłanki uwzględnienia skargi przewidziane treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) tj. wydanie decyzji z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania nakazujących dokładnego i wszechstronnego rozpatrzenia okoliczności faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy, które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.
Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit., " a" oraz art. 135 wyżej wymienionej ustawy uchylono zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji.
Sąd po myśli art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.
Uchylenie zaś zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji nakłada na organ pierwszej instancji obowiązek ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego z uwzględnieniem wyżej omówionych uwarunkowań.