Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2018 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego z urzędu.
Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy, a następnie w dniu 16 sierpnia 2018 złożył pismo procesowe uzupełniające zarzuty sformułowane w skardze, wnosząc o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zaznaczając zarazem, że nie zostały one pokryte ani w całości ani w części.
Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z treścią 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715)) stawka minimalna za udział radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w "innej sprawie" wynosi 240 zł. Z kolei zgodnie z 4 ust. 3 rozporządzenia stawki wynagrodzenia podlegają podwyższeniu o wartość należnego podatku od towarów i usług.
Wziąwszy pod uwagę wskazane wyżej okoliczności pełnomocnikowi skarżącego należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej wyżej kwocie, w oparciu o przepis art. 250 P.p.s.a., w związku z art. 258 § 2 pkt. 8 tej ustawy.