Uzasadnienie
Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika (adwokata) z urzędu (co ustalono w drodze odrębnego wezwania). W druku podała, że nie posiada żadnego majątku, utrzymuje się z renty w wysokości 750 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł, a jej stan zdrowia wymaga stałego leczenia. Strona nie posiada jakiegokolwiek majątku, poza sprzętem refundowanym przez PFRON o wartości około 17.000 zł, niezbędnym jej do egzystencji.
Rozpoznając wniosek zważono, co następuje:
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej P.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie całkowitym lub częściowym.
Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Należy przy tym wyraźnie podkreślić, że skorzystanie z tej formy prawa pomocy zostało przewidziane dla osób, które znajdują się w wyjątkowo trudnym położeniu materialnym a z przedstawionych okoliczności wynika, że nawet przy najdalej idących wysiłkach nie są w stanie samodzielnie wygospodarować środków na ten cel.
Analiza podanych we wniosku okoliczności, potwierdzona materiałem dowodowym znajdującym się w aktach administracyjnych pozwoliła stwierdzić, ze skarżąca rzeczywiście jest osobą, której sytuacja osobista i materialna nie pozwala na samodzielne opłacenie kosztów sądowych oraz skorzystanie z usług fachowego pełnomocnika. Znajdujące się w aktach administracyjnych orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (znacznym) wskazuje bowiem na to, iż stan zdrowia skarżącej (m.in. kłopoty ze wzrokiem) stoi na przeszkodzie samodzielnemu prowadzeniu swojej sprawy. Z kolei nie znaleziono podstaw do zakwestionowania wiarygodności jej twierdze w odniesieniu do wysokości uzyskiwanych dochodów.
Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 258 §1 i § 2 pkt 7 tej ustawy postanowiono jak w sentencji orzeczenia.