Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi, H. Z. nadesłał urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie adwokata.
Skarżący oświadczył, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem. Równocześnie powołał się na trudną sytuację zdrowotną (niezdolność do pracy od roku [...]) oraz zadeklarował, iż posiada dom o powierzchni 105 m2 posadowiony na działce o powierzchni 684 m2 oraz grunt rolny (łąka) o powierzchni 17 ar. Nie posiada natomiast żadnych zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych ani innych nieruchomości. Miesięczny dochód przypadający na gospodarstwo domowe wnioskodawcy określony został w kwocie 1.097,53 zł, uzyskiwanej przezeń z tytułu emerytury. Skarżący dodał, że jego syn jest stolarzem podejmującym się prac sezonowych i stara się o uzyskanie pomocy państwa na rozpoczęcie działalności gospodarczej, jednak aktualnie nie osiąga żadnego dochodu.
W toku rozpoznania wniosku zważono, co następuje.
Stosownie do art. 243 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Zgodnie zaś z art. 245 §1 przywołanej regulacji, prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym.
Odnosząc się do wniosku H.Z. godzi się podnieść, iż w myśl zasady wynikającej z art. 246 §1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym (czyli, po myśli art. 245 §2 cytowanej ustawy, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W tym kontekście uznano, że wnioskodawca spełnił wymóg warunkujący uwzględnienie jego żądania.
Z jego oświadczeń wynika bowiem, że jest osobą schorowaną, w podeszłym wieku ([...] lata) i nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani majątku, który mógłby zostać łatwo i szybko spieniężony. W toku rozpoznania niniejszego wniosku uwzględniono równocześnie oświadczenia i dokumenty, które H. Z. złożył w zakresie innej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawy o sygn. akt II SA/Gl 174/13, gdzie niewiele wcześniej również wnioskował o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. W tym zakresie wzięto pod uwagę kopie rachunków dokumentujących wysokość obciążających go należności z tytułu podatku od nieruchomości, opłat za energię elektryczną, telefon, dostawy wody oraz odbiór ścieków, przekaz pocztowy potwierdzający wysokość pobieranej przezeń emerytury, a także pismo procesowe z dnia 1 lipca 2014 r., w którym wywiódł, iż jego syn - A. Z. w okresie ostatnich sześciu miesięcy nie osiągnął żadnego dochodu z tytułu prac sezonowych, a w marcu 2014 r. prowadził wprawdzie prace budowlane, jednak polegały one na budowie bezodpływowego zbiornika na ścieki wykonywanej w należącej do nich nieruchomości.
Analiza powyższych dokumentów i oświadczeń wskazuje, że jedynym dochodem gospodarstwa domowego wnioskodawcy jest jego emerytura w kwocie 1.097 zł, co uwzględniwszy wysokość udokumentowanych kosztów utrzymania, do których należy wszak doliczyć wydatki, jakie wiążą się zazwyczaj z wyżywieniem, zakupem środków czystości i odzieży dla dwuosobowej rodziny, nie umożliwia dokonania w zasadzie żadnych oszczędności.
W tym stanie rzeczy należało uznać, iż wnioskodawca wykazał w sposób dostatecznie przekonujący, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów związanych z niniejszym postępowaniem i dlatego postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 p.p.s.a., oraz w oparciu o art. 246 §1 pkt 1 tej ustawy.
Marginalnie warto zasygnalizować, że podobna ocena sytuacji majątkowej skarżącego znalazła wyraz w postanowieniu tutejszego Sądu z dnia 7 lipca 2014 r., mocą którego uwzględniono jego wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w wymienionej wyżej sprawie o sygn. akt II SA/Gl 174/13.