Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 856/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W ustawowym terminie skarżąca wniosła na powyższe postanowienie zażalenie. W jego uzasadnieniu wskazała, że w niniejszej sprawie nie została wezwana do uprawdopodobnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tym samym nie miała możliwości przytoczenia okoliczności wskazujących na możność wyrządzenia jej znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków, powstałych w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych.
Stosując przywołaną wyżej regulację na gruncie tej sprawy uznać należało, że wniesione przez skarżącą zażalenie na postanowienie oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest oczywiście uzasadnione, tym samym należało zaskarżone postanowienie uchylić i ponownie rozpatrzyć wniosek.
W ocenie Sądu w niniejszej sprawie spełnione zostały ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę przedstawioną w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 858/10 sytuację materialną skarżącej, z której wynika, że jest ona emerytką i otrzymuje z tego tytułu świadczenie w wysokości 1.100 zł oraz że powyższa kwota wystarczy jej zaledwie w 20 %, na zaspokojenie wymierzonych przez organ żądań finansowych. Tym samym biorąc pod uwagę wysokość nałożonej kary oraz możliwości finansowe skarżącej, należało przyjąć, że skarżąca uprawdopodobniła, iż uiszczenie przed rozpatrzeniem przez Sąd skargi nałożonej na nią kary pieniężnej może spowodować skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. oraz przy zastosowaniu art. 195 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.