Uzasadnienie
Decyzją z dnia 23 lutego 2022 r. nr [...] Burmistrz Miasta P. przyznał J. P. (dalej: strona, Skarżąca) prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad O. P. (dalej: syn skarżącej), legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Świadczenie przyznano w kwocie 2119,00 zł miesięcznie na okres od 1 lutego 2022 r. do 28 lutego 2025 r.
W postawie prawnej decyzji organ przywołał art. 17 ust. 1 pkt 1, ust. 3a-d, art. 20 ust. 2 i 3, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 2a i 4, art. 32 ust. 1d ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej w skrócie: u.ś.r.). Uzasadniając natomiast podjęte rozstrzygnięcie wyjaśnił, że nie zastosował art. 24 ust. 2a u.ś.r., gdyż orzeczenie o niepełnosprawności syna skarżącej zostało wydane w dniu 12 października 2020 r., a trzymiesięczny okres na złożenie wniosku o świadczenie pielęgnacyjne upłynął dnia 12 stycznia 2021 r. Dlatego świadczenie zostało przyznane dopiero od 1 lutego 2022 r.
Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, wyrażając swoje niezadowolenie z treści podjętego rozstrzygnięcia. Strona zarzuciła naruszenie art. 24 ust. 2a u.ś.r. oraz błąd w ustaleniach faktycznych.
Strona podniosła, że wyrok, z którego wynikają wskazania dotyczące niepełnosprawności jej syna wydano na posiedzeniu niejawnym bez obecności uczestników postępowania. Wyrok ten został doręczony jej pełnomocnikowi dopiero w lutym 2022 r., pomimo złożenia wniosku o odpis tego wyroku z początkiem stycznia 2022 r. Wskazała także dodatkowo na okoliczność choroby swojego pełnomocnika. Na poparcie swojego stanowiska strona przywołała wybrane wyroki sądów administracyjnych, w tym wyrok tutejszego Sądu z dnia 21 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1320/20, akcentując, że jeżeli strona podejmuje rozsądne działania w celu uzyskania przysługujących jej praw to nawet niedochowanie literalnie określonego trzymiesięcznego terminu nie może skutkować negatywnymi konsekwencjami. Strona podkreśliła przy tym tożsamość stanu faktycznego niniejszej sprawy ze sprawą, w której wydano powyższy wyrok.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium przedstawiło najpierw dotychczasowy przebieg postępowania. Zaakcentowało, że w najnowszym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywane jest odmienne niż w orzeczeniach wskazanych w odwołaniu stanowisko dotyczące terminu z art. 24 ust. 2a u.ś.r., wedle którego ma on charakter materialny i nie podlega przywróceniu na podstawie przepisów k.p.a. Przytoczyło przy tym fragmenty wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2021 r., I OSK 642/21, podkreślając że okoliczności i przyczyny niezłożenia wniosku, a także ewentualny brak winy strony nie mają znaczenia dla ustalenia początkowej daty przyznania świadczenia. Kolegium przyjęło przy tym, że datą początkową biegu terminu wskazanego w art. 24 ust. 2a u.ś.r. jest data uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego, dotyczącego orzeczenia o niepełnosprawności, a nie jak nietrafnie przyjął organ I instancji data wydania wyroku.
Wyrok sądu powszechnego uprawomocnił się w niniejszej sprawie w dniu 26 października 2021, a zatem według Kolegium termin, o którym mowa w powyższym przepisie u.ś.r. upłynął z dniem 26 stycznia 2022 r.
W podsumowaniu uzasadnienia Kolegium zaakcentowało, że strona bezspornie uchybiła trzymiesięcznemu terminowi liczonemu od daty uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego, co wyklucza zastosowanie art. 24 ust. 2a u.ś.r. i przyznanie wnioskowanego świadczenia od daty pierwotnego, zaskarżonego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, czego domagała Skarżąca w odwołaniu.
Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem Kolegium zawartym w powyższej decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, podobnie jak w odwołaniu strona, zarzuciła naruszenie art. 24 ust. 2a u.ś.r. oraz błąd w ustaleniach faktycznych. Nadto zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.
W związku z podniesionymi zarzutami Skarżąca domaga się zmiany decyzji organu I instancji i przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za cały sporny okres tj. od maja 2020 r. kiedy została wydana pierwsza decyzja dotycząca orzeczenia o niepełnosprawności, która została ostatecznie zmieniona wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, przedstawiając argumentację zbieżną z uzasadnieniem zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 7 września 2022 r. Skarżąca zaakcentowała, że kontaktowała się telefonicznie z organami orzekającymi o niepełnosprawności i oczekiwała na przesłanie jej wyroku, który otrzymała w styczniu 2022 r. Podała, że może tydzień po rozprawie, na której nie była obecna dzwoniła do sądu i uzyskała informację o wygraniu sprawy. Nie dysponuje jednak żadnym środkiem dowodowym pozwalającym na ustalenie konkretnej daty.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j. ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2018 r., poz. 2325, t.j. ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji, przyznającą świadczenie pielęgnacyjne.
Podstawę materialnoprawną działania organów w rozpoznawanej sprawie stanowił m.in. art. 24 ust. 2a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych – (obecnie: t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 615, dalej w skrócie jak dotychczas: u.ś.r.). Zgodnie z tym przepisem, jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności.
Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do określenia daty początkowej okresu, na który Skarżącej przyznano wnioskowane świadczenie. Organy nie znalazły podstaw do zastosowania przytoczonego powyżej art. 24 ust. 2a u.ś.r., uznając, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca złożyła już po upływie trzymiesięcznego okresu, o którym mowa w tym przepisie. W konsekwencji za zasadne organy uznały przyznanie wnioskowanego świadczenia wyłącznie poczynając od miesiąca, w którym Skarżąca złożyła organowi I instancji wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Kolegium przyjęło przy tym, że bieg trzymiesięcznego okresu, o którym mowa w powyższym przepisie w realiach rozpoznawanej sprawy liczyć należy od daty uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w T., w którym orzeczono, że niepełnosprawny syn Skarżącej wymaga długotrwałej opieki osoby lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.
W tym zakresie Kolegium nie podzieliło stanowiska organu I instancji, wedle którego wskazany tutaj termin należy liczyć od daty wydania wyroku. Pozostało to jednak bez wpływu na treść wydanego przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia, gdyż zdaniem tego organu nawet tak liczony termin na złożenie wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, nie został przez Skarżącą dotrzymany.
W ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia wskazanej powyżej kwestii spornej istotne znaczenie ma to, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z wyrokiem sądu powszechnego, a nie orzeczeniem wydawanym przez powiatowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności. Jak bowiem stanowi art. 24 ust. 2a u.ś.r., jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Przepis ten dotyczy wprost sytuacji, w której o niepełnosprawności lub o jej stopniu orzekają powiatowe i wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności. W tym kontekście zaakcentować należy, że jak wielokrotnie wskazywano już w orzecznictwie sądów administracyjnych: "1. Trzeba dostrzegać różnicę między datą wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności przez powiatowe i wojewódzkie zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności (o których mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r.), które to orzeczenia są z urzędu doręczane zainteresowanym wraz z pouczeniem o środku odwoławczym i taki środek może złożyć tylko sam zainteresowany - od daty orzeczenia o niepełnosprawności lub o stopniu niepełnosprawności przez sąd powszechny, które to orzeczenia wydawane w formie wyroków nie są z urzędu doręczane stronom, a nadto nie tylko zainteresowanemu, ale także drugiej stronie - wojewódzkiemu zespołowi do spraw orzekania o niepełnosprawności - przysługuje środek zaskarżenia.
2. Konieczność złożenia przez osobę zainteresowaną wraz z wnioskiem o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego kompletu dokumentów, w tym zaopatrzonego w klauzulę prawomocności wyroku sądowego ustalającego niepełnosprawność - zgodnie z ustawą o świadczeniach rodzinnych - powoduje konieczność pouczenia osoby działającej bez profesjonalnego pełnomocnika, w jakich okolicznościach wyrok sądu powszechnego (innych dla wyroku sądu I instancji, a inny dla wyroku sądu II instancji) staje się prawomocny oraz pouczenia, że czym innym jest data prawomocności wyroku, a czym innym orzeczenie o stwierdzeniu prawomocności wyroku, które to orzeczenie zwane nadaniem klauzuli prawomocności jest wydawane po dacie prawomocności wyroku i może być wydane kilka dni po nim, kilka tygodni, a nawet kilka miesięcy - w zależności także od tego czy wyrok Sądu I instancji był zaskarżony, czy w II instancji został utrzymany w mocy, czy też zmieniony w całości lub części." (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2017 r., I OSK 2143/15, wyroki WO w Krakowie z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 553/16 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 września 2018 r. sygn. akt III SA/Kr 789/18).
W ocenie Sądu konsekwencją dostrzeżenia różnicy pomiędzy sytuacją, w której o niepełnosprawności orzeka wyłącznie powiatowy lub wojewódzki zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, a sytuacją, gdy orzeczenie tych organów zostaje zmienione wyrokiem sądu powszechnego, powinno być założenie, że w tej drugiej sytuacji strona nie powinna ponosić ujemnych konsekwencji tego, że źródłem rozstrzygnięcia o niepełnosprawności lub jej stopniu jest wyrok sądu powszechnego.
Dostrzeżenie wskazanych powyżej różnic doprowadziło do ukształtowania się linii orzeczniczej, wedle której termin trzymiesięczny wskazany w art. 24 ust. 2a u.ś.r. należy liczyć od daty uprawomocnienia się wyroku sądu powszechnego. Akcentuje się przy tym, że termin 3 miesięczny liczony od daty uprawomocnienia się wyroku jest czasem wystarczającym dla zorientowania się przez stronę co do swoich praw i obowiązków, pozwalającym na terminowe złożenie wniosku i skorzystanie z dobrodziejstwa przepisu art. 24 ust. 2a u.ś.r. (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2021 r. sygn. I OSK 642/21, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach: z 3 lutego 2022 r., II SA/Gl 1465/21, z 23 marca 2022 r., II SA/Gl 1508/21). W kontekście tego ostatniego spostrzeżenia nie można wykluczyć sytuacji, w której data uprawomocnienia się wyroku nie będzie pokrywać się z datą, w której Sąd stwierdził jego prawomocność.
W tym zakresie może dojść do przesunięcia czasowego, sprowadzającego się do tego, że najpierw wyrok stał się prawomocny, a dopiero po jakimś czasie dochodzi do stwierdzenia prawomocności. Dla wnioskodawcy chcącego skorzystać z art. 24 ust. 2a u.ś.r., ma to ten praktyczny skutek, że przed stwierdzeniem prawomocności nie będzie on mógł uzyskać informacji, o tym, że interesujący go wyrok stał się już prawomocny, ani tym bardziej informacji o dacie uprawomocnienia. Nie sposób bowiem zakładać, ze pracownik sądu powszechnego, udzielając informacji na temat stanu sprawy poinformuje wnioskodawcę o uprawomocnieniu się wyroku w sytuacji, w której nie doszło jeszcze do stwierdzenia jego prawomocności. Wszystkie te względy powodują, że upatrywanie daty początkowej terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. w dacie uprawomocnienia się jest rozwiązaniem zawodnym. Oznaczałoby to bowiem, że w poszczególnych sytuacjach okres, w którym dany wnioskodawca może rozeznać się w swej sytuacji i uzyskać informację o uprawomocnieniu się wyroku będzie się różnić i będzie tym krótszy im później stwierdzono prawomocność danego wyroku.
Nie można przy tym wykluczyć nawet i takiej sytuacji, w której stwierdzenie prawomocności nastąpi już po upływie 3 miesięcznego okresu liczonego od daty uprawomocnienia się wyroku. Z tych względów Sąd w składzie orzekającym opowiada się za rozwiązaniem, według którego 3 miesięczny okres, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. należy liczyć od daty stwierdzenia prawomocności.
Przenosząc przedstawione powyżej stanowisko na realia rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że jak wynika z akt administracyjnych pismo przewodnie Sądu Rejonowego w T., przy którym przedmiotowy wyrok doręczono Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. (WZON) nosi datę 16 listopada 2021 r. Oznacza to, że najpóźniej w tej dacie stwierdzono prawomocność przedmiotowego wyroku z dnia [...] r. Jednak akta sprawy nie pozwalają na ustalenie dokładnej daty, w której doszło do stwierdzenia prawomocności. Brak w nich bowiem egzemplarza wyroku doręczonego do WZON, na którym zgodnie z tym co wynika z powyższego pisma przewodniego powinna znajdować się klauzula prawomocności wraz z datą jej nadania, stanowiącą w istocie datę stwierdzenia prawomocności. Brak ten nie został dostrzeżony przez organy, co stanowi skutek odmiennego od przedstawionego powyżej zapatrywania co do wskazania daty początkowej, od której liczony powinien być termin, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r.
Zważywszy, że Sąd w składzie orzekającym nie podziela tego zapatrywania stwierdzić należy, że kontrolowana decyzja Kolegium, a wcześniej utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przy czym naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W konsekwencji organy przedwcześnie uznały, że wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego został złożony przez Skarżącą po upływie terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a k.p.a
Należy jednocześnie zaakcentować, że jakkolwiek na gruncie art. 24 ust. 2a u.ś.r. możliwe jest przesunięcie daty początkowej prawa do świadczeń rodzinnych od miesiąca, w którym zainicjowane zostało postępowanie zmierzające do uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, to jednak nie zmienia to charakteru terminu wskazanego w tym przepisie. Terminowi temu należy bowiem przypisać charakter materialny, przy czym taka ocena znajduje oparcie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych. Przyjęcie stanowiska, że datą początkową tego terminu jest data stwierdzenia prawomocności wyroku sądowego nie zmienia oceny charakteru tego terminu.
W konsekwencji, mając na względzie wyłącznie regulację zawartą w przepisach u.ś.r., w razie niezachowania tego terminu strona nie może żądać jego przywrócenia. Jednak w realiach rozpoznawanej sprawy dopuszczalności przywrócenia terminu nie można oceniać wyłącznie na gruncie przepisów u.ś.r. W dacie orzekania przez organy obowiązywał bowiem przepis art. 15zzzzzn2 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (obecnie: t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm. dalej w skrócie: ustawa COVID-19) dodany przez art. 1 pkt 24 ustawy z 9 grudnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 568) o zmianie ustawy COVID-19. Zgodnie z art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy COVID-19 w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów:
- 1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed organem administracji publicznej,
- 2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki,
- 3) przedawnienia,
- 4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie,
- 5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony,
- 6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu.
W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu (ust. 2).
Stan epidemii ogłoszono od 20 marca 2020 r. (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r. poz. 491). Został on natomiast odwołany dopiero z dniem 16 maja 2022 r. (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, Dz. U. z 2020 r. poz. 1027). Zaakcentować należy, że art. 15zzzzzn2 ustawy COVID-19 jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 24 ust. 2a u.ś.r. Z jego treści jednoznacznie wynika, że odnosi się on do terminów materialnych prawa administracyjnego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 października 2021 r., I SA/Wa 918/21, w Gorzowie Wielkopolskim z 7 kwietnia 2022 r. II SA/Go 1022/21, w Poznaniu z 24 maja 2022 r. II SA/Po 3/22).
W konsekwencji gdyby nawet okazać się miało, że wniosek Skarżącej jest wyjściowo spóźniony, to jednak nie można z góry wykluczyć, że ostatecznie Skarżąca będzie mogła skorzystać z dobrodziejstwa, jakie daje art. 24 ust. 2a u.ś.r. i uzyskać świadczenie pielęgnacyjne za okres wcześniejszy niż miesiąc, w którym został złożony wniosek o przyznanie tego świadczenia. Zważywszy na treść przytoczonej powyżej regulacji prawnej dotyczącej stanu epidemii organy, rozpoznając sprawę - kierując się zasadami wynikającymi z art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. - powinny były poinformować Skarżącą o treści przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 ustawy COVID-19 r., a także o przekroczeniu terminu wskazanego w art. 24 ust. 2a u.ś.r. i powinny były wyznaczyć jej 30 dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie tego terminu. Dopiero po złożeniu wniosku o przywrócenie terminu i jego rozpoznaniu albo po bezskutecznym upływie terminu do jego złożenia można było badać, czy zaistniały podstawy do tego, aby oznaczając datę początkową okresu, na który przyznano wnioskowane świadczenie zastosować art. 24 ust. 2a u.ś.r.
Tymczasem, pomijając wcześniej wskazane nieuwzględnienie daty stwierdzenia prawomocności wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia [...] r. jako daty początkowej biegu terminu wskazanego w art. 24 ust. 2a u.ś.r., zaskarżona decyzja jest wadliwa także i z tego względu, że przy jej wydaniu nie uwzględniono instytucji przywrócenia terminu prawa materialnego przewidzianej w art. 15 zzzzzn2 § 1 pkt 2 ustawy COVID-19.
W związku z tym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium.
Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium zastosuje się - zgodnie z art. 153 p.p.s.a. - do oceny prawnej oraz wskazań co do dalszego postępowania wynikających z powyższych rozważań. W pierwszej kolejności Kolegium ustali datę, w której Sąd Rejonowy w T. stwierdził z urzędu prawomocność wskazanego powyżej wyroku przed jego wysłaniem do WZON. Jeżeli w rezultacie tych ustaleń okaże się, że mimo wszystko Skarżąca nie dotrzymała 3 miesięcznego terminu, o którym mowa powyżej liczonego od daty stwierdzenia prawomocności, to wówczas Kolegium postąpi zgodnie z art. 15 zzzzzn2 § 1 pkt 2 ustawy COVID-19, gdyż stan epidemii obowiązywał w dacie złożenia wniosku o przyznanie przez Skarżącą świadczenia pielęgnacyjnego i nie powinna ona ponosić ujemnych konsekwencji tego, że obecnie został on już odwołany. W razie zatem stwierdzenia, że Skarżąca nie dotrzymała terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. Kolegium poinformuje Skarżącą o jego uchybieniu i wyznaczy jej 30-dniowy termin na złożenie wniosku, o jakim mowa w art. 15zzzzzn2 ust. 2 ustawy COVID-19.
Skarżącą należy przy tym pouczyć, że powinna uprawdopodobnić okoliczności, które stanowiły przeszkodę do tego, aby z zachowaniem powyższego terminu wystąpić o przyznanie świadczenia. Przy rozpoznawaniu tego wniosku (o ile zostanie złożony przez Skarżącą) organy uwzględnią stanowisko, iż ta nowa regulacja - jak słusznie wskazano w wyroku NSA z 7 października 2021 r., I GSK 498/21 - wymaga od organu szczególnej rozwagi we wszelkich sprawach, które w normalnych okolicznościach byłyby rozpatrywane negatywnie dla strony z uwagi na przekroczenie przez nią terminu.