Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowanego w K., w wyniku wznowienia postępowania, uchylił swoje postanowienie z dnia [...]r. nr [...]oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta C. z dnia [...]r. nr [...] nakładające na współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w C. obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej obiektu, w zakresie wyznaczonego terminu i wyznaczył nowy termin do dnia [...] r., jednocześnie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji w pozostałym zakresie.
Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez M. C., E. B. i A. B. zgodnie z zawartym w nim pouczeniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one stronie skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Stosownie zaś do art. 141 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej zwaną k.p.a.) na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zażalenia wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia stronie (§ 2 tego przepisu). Oznacza to zatem, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. działającego w niniejszej sprawie jako organ pierwszej instancji jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. Postanowienie to zostało bowiem oparte na treści art. 81 c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 81 ust. 3 tego aktu prawnego na takie postanowienie przysługuje zażalenie.
Tymczasem skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpili z zażaleniem, a zatem nie wyczerpali przysługującego im w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W związku z powyższym, ich skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
Na marginesie wskazać należy, że skarżący przy wnoszeniu skargi zachowali tryb wskazany w pouczeniu zawartym w zaskarżonym akcie, które było oczywiście błędne. Błędne pouczenie co do przysługującego środka zaskarżenia nie może jednak szkodzić stronie, która zastosowała się do niego.
Tak więc skarżący zamierzając wnieść zażalenie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...]r. nr [...], z uwagi na upływ 7 dniowego terminu do dokonania tej czynności, wraz z zażaleniem w myśl art. 58 § 2 k.p.a. powinni złożyć w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia Sądu, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tegoż środka zaskarżenia. Podstawą przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie, że jego uchybienie nastąpiło bez winy strony (art. 58 § 1 k.p.a.). Wskazać należy, iż wystąpienie przez skarżących z zażaleniem stosownie do art. 141 § 1 i 2 k.p.a., a następnie wydanie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięcia w sprawie otworzy dopiero możliwość skutecznego wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.