Uzasadnienie
Pismem z dnia 20 maja 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił M. W. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w J. przy ul. [...] (dalej "A") o zamiarze przeprowadzenia kontroli w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego.
W związku z niepodjęciem przesyłki o zamiarze kontroli, organ administracji ponownie zawiadomił o tym pismem z dnia 16 czerwca 2016 r. Również ta przesyłka nie została podjęta.
Trzecia próba zawiadomienia o zamiarze przeprowadzenia kontroli nastąpiła osobiście, przez funkcjonariuszy [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego. Na piśmie informującym o zamiarze przeprowadzenia kontroli z dnia 10 sierpnia 2016 r. widnieje podpis A. G.– księgowej.
W dniu zapowiedzianej kontroli (31 sierpnia 2016 r.) w siedzibie "A" funkcjonariusze [...]WITD zastali tylko księgową i stażystkę. Ta pierwsza poinformowała kontrolujących, że właścicielka firmy nie jest obecna i nie wydała żadnych dyspozycji co do planowanej kontroli. W sprawie został sporządzony protokół.
Pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. organ administracji wszczął postępowanie w sprawie niepoddania się lub uniemożliwienia przez "A" kontroli w całości lub części. Postępowanie to zostało zakończone dnia 19 września 2016 r. o czym została poinformowana "A". Nie zareagowała jednak w żaden sposób na korespondencję organu.
W związku z powyższymi okolicznościami [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] r. nr [...] wymierzył "A" z siedzibą w J. przy ul. [...] karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za niepoddanie się lub uniemożliwienie kontroli w całości lub części. Podstawą wymierzenia kary był art. 92a ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.5 załącznika do tej ustawy.
Odwołanie od tej decyzji złożyła M. W. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie jej udziału w postępowaniu.
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że zarówno ustalenia organu, jak i wywiedzione z nich skutki prawne są prawidłowe. Za bezsporną okoliczność organ II instancji uznał to, iż odwołująca się podejmowała działania aby uniknąć kontroli. Wymierzenie kary było zatem zasadne. Za bezprzedmiotowe organ uznał zarzuty niezapewnienia czynnego udziału.
Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożyła M. W. Podniosła argumentację tożsamą z tą wcześniej przytoczoną w odwołaniu.
Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Rozstrzygana sprawa dotyczy wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a w związku z lp. 1.5 załącznika ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm.). Przesłanką wymierzenia tej kary jest niepoddanie się przedsiębiorcy lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części.
Jak wynika z akt administracyjnych [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K. trzykrotnie podejmował próbę zawiadomienia skarżącej o przeprowadzeniu kontroli. Dwa pisma w sprawie nadane drogą pocztową nie zostały podjęte pomimo prawidłowego awizowania. Dopiero trzecia próba doręczenia, osobiście przez pracowników Inspekcji zakończyła się powodzeniem. Pismo zostało doręczone skarżącej w jej siedzibie, co potwierdza podpis osoby tam zatrudnionej. Należy zatem przyjąć, iż prowadząca "A" została skutecznie powiadomiona o terminie przeprowadzenia kontroli.
W ocenie składu orzekającego taki sposób zawiadomienia odpowiada dyspozycji art. 79 ust. 5e ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2016 poz. 1829 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem "w przypadku podejmowania czynności kontrolnych, o których mowa w ust. 5a, zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli może być doręczone kontrolowanemu albo osobie przez niego upoważnionej, a w razie nieobecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej, zawiadomienie może być doręczone zarządzającemu w imieniu kontrolowanego zakładem lub inną wyodrębnioną częścią przedsiębiorstwa lub kierownikowi wyodrębnionej komórki organizacyjnej przedsiębiorstwa. Przepisy art. 79a ust. 1 i 9 stosuje się odpowiednio". W rozstrzyganej sprawie przesyłkę odebrała pracownica skarżącej, księgowa.
Pomimo prawidłowego zawiadomienia skarżąca nie była obecna w dniu jej planowanego rozpoczęcia. Obecna w siedzibie pracownica kontrolowanej oświadczyła pracownikom Inspekcji, że nie jest uprawniona do reprezentowania "A". Nieskuteczne okazały się wreszcie próby kontaktu z M. W., gdyż ta nie odbierała telefonu. Można zatem uznać, iż działania skarżącej uniemożliwiły przeprowadzenie kontroli w całości.
Na powyższe okoliczności został sporządzony protokół a następnie organ skutecznie zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w celu wymierzenia kary. Skutecznie zawiadomiono również skarżącą o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału procesowego. Z tej ostatniej możliwości jednak M. W. nie skorzystała.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, iż zarzut skargi jest zupełnie nieuzasadniony. Skarżącej w pełni zapewniono możliwość aktywnego udział w postępowaniu, na każdym jego etapie.
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.