Uzasadnienie
Starosta C. (dalej jako Starosta) prawomocną decyzją nr [...] z dnia [...] orzekł o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości i rozliczeniach z tym związanych. W pkt 4 tej decyzji orzekł, że "w przypadku zwłoki w uiszczeniu należności określonej w pkt 3 nalicza się odsetki na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym".
We wniosku z dnia 13 sierpnia 2018 r. Gmina C. powołując się na treść art. 113 § 1 Kpa wniosła o sprostowanie oczywistej omyłki punktu 4 w/w decyzji przez dopisanie w nim po słowie "zwłoki" sformułowania "lub opóźnienia".
Uzasadniając to żądanie zwróciła uwagę na wynikające z art. 481 § 1 i § 3 oraz art. 476 Kodeksu cywilnego różnice następstw dopuszczenia się przez dłużnika zwłoki i opóźnienia w spełnieniu świadczenia pieniężnego. Dalej Gmina stwierdziła, że treść pkt 4 objętej wnioskiem o sprostowanie decyzji faktycznie stanowi jedynie pouczenie o obowiązującym w tym względzie przepisie. W tym bowiem przedmiocie nie rozstrzyga się w decyzji o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości i rozliczeniach z tym zwrotem związanych. Pouczenie takie ma na celu jedynie ułatwienie realizacji decyzji przez jej adresatów. Dlatego też wnioskowane sprostowanie nie stanowi zdaniem Gminy "uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji, bo Starosta w ogóle nie rozstrzygał o skutkach zwłoki i opóźnienia". Zawarta informacja o przepisach powinna być podana w sposób prawidłowy, a nie błędny lub niekompletny, co mogłoby wywołać omyłkę u adresatów.
Po rozpoznaniu tego wniosku Starosta postanowieniem z [...], nr [...], wydanym na podstawie art. 113 § 1 i 3 Kpa orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki w w/w decyzji stwierdzając, że " na stronie 1 decyzji w wierszu 3 od dołu zamiast wyrazów "...zwłoki..." winno być "zwłoki lub opóźnienia"".
W uzasadnieniu stwierdził, że zgodnie z art. 141 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej też jako u.g.n.), do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie należności stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Wydając objętą wnioskiem o sprostowanie decyzję organ miał na uwadze przekazanie stronom informacji zawartej w tym przepisie. Pominięcie zatem wyrazu "opóźnienia" zaliczyć należy do oczywistej omyłki podlegającej sprostowaniu na podstawie art. 113 § 1 Kpa.
W zażaleniu na to postanowienie T. W. (dalej jako skarżący) wniósł o jego uchylenie jako wydanego z naruszeniem art. 113 § 1 w zw. z art. 111 Kpa.
W uzasadnieniu wskazał, że przy wydaniu postanowienia doszło faktycznie do uzupełnienia decyzji co mogło nastąpić jedynie w ciągu 14 dni. Nadto wskazał, że Gmina wystąpiła z wnioskiem o sprostowanie w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym o zapłatę odsetek, w którym wydane postanowienia były przedmiotem kontroli WSA w Gliwicach, który w wydanych wyrokach przyjął, że odsetki powinny być ustalone przy wydaniu decyzji administracyjnej.
Wojewoda Śląski zażalenia nie uwzględnił i zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 113 w zw. z art. 144 Kpa orzeczenie Starosty utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu, podobnie jak organ pierwszej instancji, stwierdził, że w pkt 4 objętej wnioskiem o sprostowanie decyzji Starosta "miał na uwadze przekazanie stronom postępowania informacji, o której mowa w art. 141 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami". Omyłkowo jednak nie wpisano w tym punkcie decyzji o opóźnieniu, o którym w tym przepisie mowa, którą to omyłkę Starosta mógł na żądanie strony, Gminy C., sprostować w sytuacji, gdy nie wpływa to w żaden sposób na rozstrzygnięcie sprawy. Dopisanie wyrazów w celach informacyjnych nie stanowi zaś uzupełnienia decyzji, o jakim mowa w art. 111 § 1 Kpa, gdy jednocześnie nie dotyczy kwestii o jakich w tym przepisie mowa.
Jednocześnie jednak Wojewoda stwierdził, że pominięcie objętych wnioskiem słów nie stanowi omyłki wymagającej sprostowania, ponieważ konieczność stosowania przepisów Kodeksu cywilnego, w sytuacji opóźnienia w spełnieniu świadczenia wynika wprost z przepisów prawa i zamieszczanie takich informacji w decyzji nie jest wymagane.
W skardze do sądu administracyjnego ma powyższe postanowienie Wojewody skarżący wniósł o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem Starosty oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu powtórzył argumentację zawartą wcześniej w zażaleniu. Dodatkowo podniósł, że faktycznie doszło do uzupełnienia decyzji, w wyniku którego nałożono na dłużnika nowe obowiązki wcześniej w niej nie opisane. Inne są bowiem w odniesieniu do prawa do odsetek konsekwencje opóźnienia a inne w przypadku zwłoki. Tym samym sprostowanie nie dotyczyło oczywistej omyłki.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjni (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżonym postanowieniem sprostowano decyzję w części dotyczącej podstaw naliczania odsetek w przypadku niezrealizowania w terminie obowiązku zwrotu odszkodowania. Faktycznie doszło jednak w ten sposób do zmiany treści decyzji mogącej mieć wpływ na podstawę wyliczenia odsetek obciążających adresatów decyzji, w tym skarżącego, co trafnie podnosi on w skardze, z uwagi na różnice w podstawie odpowiedzialności dłużnika w przypadku zwłoki i opóźnienia w spełnieniu świadczenia. W konsekwencji należało przyjąć, że doszło w ten sposób na żądanie strony do uzupełnienia rozstrzygnięcia zawartego w decyzji, co do przesłanki naliczania odsetek. Mogło do tego dojść jednak jedynie w trybie art. 111 § 1 Kpa na wniosek strony złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub też w tym samym terminie z urzędu (art. 111 § 1a Kpa), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.
Podjęte rozstrzygnięcie nie może być zatem uznane za sprostowanie oczywistej omyłki o jakiej mowa w art. 113 § 1 Kpa. Sprostowanie takie nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji i do wykreowania nowego obowiązku, z którą sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie (tak m.in. NSA w wyroku z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 821/17 – Lex nr 2633561 i WSA w Krakowie w wyroku z 31 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 1484/18 – Lex nr 2629633). Tym bardziej sprostowanie takie nie może dotyczyć wyrzeczenia zawartego w decyzji bez podstawy prawnej, z którą to sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Brak jest bowiem podstaw aby w przedmiocie przesłanek do naliczenia odsetek organ orzekał w decyzji w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości i związanych z tym roszczeń. Uregulowanie tej kwestii wynika bowiem wprost z treści art. 141 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, o której strony powinny zostać jedynie przez organ pouczone. Za pouczenie takie nie można jednak uznać wyrzeczenia zawartego w osnowie decyzji, jak to ma miejsce w odniesieniu do pkt 4 w/w decyzji Starosty z dnia [...].
Z powyższych względów brak było podstaw do dokonania zakwestionowanego w skardze sprostowania. Postanowienia organów obu instancji zostały zatem wydane z naruszeniem art. 113 § 1 Kpa, co uzasadniało ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art. 135 ustawy p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego obejmujących wpis od skargi orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 1, art. 209 i art. 211 tej ustawy.
mr