Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] r. [...] w S. wniósł skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych. W związku z wydaniem przez organ II instancji decyzji z dnia [...] r. nr [...], strona skarżąca pismem z dnia [...] r. skierowanym do organu, wycofała przedmiotową skargę.
Na podstawie zarządzenia z dnia 23 października 2007 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przez dyrektora [...] w S. (osobę, która podpisała skargę). Do wykonania powyższego wezwania zakreślono siedmiodniowy termin od daty doręczenia wezwania, informując jednocześnie stronę skarżącą, iż nieusunięcie w/w braku formalnego skargi we wskazanym terminie spowoduje jej odrzucenie.
Powyższe wezwanie, jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 5 listopada 2007 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 12 listopada 2007 r., strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., każde pismo (w tym skarga inicjująca postępowanie sądowoadministracyjne) powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Skarga w przedmiotowej sprawie została podpisana przez dyrektora [...] w S. W tej sytuacji do nadania sprawie dalszego biegu (w tym przypadku umorzenia postępowania wskutek cofnięcia skargi), niezbędne było wykazanie umocowania powyższej osoby do reprezentacji strony skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Umocowania tego strona skarżąca jednak nie wykazała.
W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca mimo prawidłowego wezwania, nie uzupełniła zatem braku formalnego skargi.
Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3, orzekł jak w sentencji postanowienia.