Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę T. A.na decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, z powodu jej niedopuszczalności, jako że skarga została wniesiona na decyzję organu I instancji.
Odpis tego orzeczenia wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej został doręczony skarżącemu w dniu 27 maja 2013 r.
W piśmie z dnia 1 czerwca 2013 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego T.A. zwrócił się do Sądu o kasację i ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismo to zostało potraktowane jako skarga kasacyjna od powyższego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z treścią art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu
Administracyjnego, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymóg ten nie obowiązuje jedynie, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem oraz gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. (art. 175 § 2 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie skarżący, mimo prawidłowego pouczenia, złożył osobiście sporządzoną skargę kasacyjną. Zauważyć należy, że wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez kwalifikowanego pełnomocnika jest warunkiem jej dopuszczalności, którego uchybienie nie podlega usunięciu w trybie uzupełnienia braków formalnych skargi. Z treści skargi kasacyjnej nie wynika natomiast, aby wnoszący ją był adwokatem lub radcą prawnym, jak również nie wynika, aby był jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 P.p.s.a. Jednocześnie skarżący nie wykazał, że należy do kręgu wymienionych osób, zatem trzeba stwierdzić, że nie miał on wymaganej ustawowo zdolności do sporządzenia przedmiotowej skargi kasacyjnej. Oznacza to, że wniesiona skarga kasacyjna jako niespełniająca wymogu określonego w art. 175 § 1 i 2 P.p.s.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Wskazać wprawdzie trzeba, że skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, jednakże postanowieniem Sądu z dnia 20 maja 2013 r., sygn. akt II SO/Gl 3/13 odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 P.p.s.a., z uwagi na oczywistą bezzasadności skargi.
Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił na mocy art. 178 P.p.s.a. odrzucić skargę kasacyjną.