Uzasadnienie
M.P. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję nakazującą rozbiórkę tablicy reklamowej. W skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na wezwanie do uzasadnienia wniosku w piśmie z dnia [...] r. strona wskazała, że wykonanie decyzji o rozbiórce tablicy reklamowej spowoduje nieodwracalny skutek w postaci zniszczenia materiału, z którego tablica ta została wykonana. Ponadto usunięcie tablicy reklamowej i reklam na niej umieszczonych spowoduje powstanie u skarżącej obowiązku zapłacenia kar umownych za niedotrzymanie warunków umowy z firmami, które umieściły na tej tablicy reklamy swoich firm.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Jak wynika z powyższej regulacji podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. A zatem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06 oraz z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).
Zdaniem Sądu wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła bowiem okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby skutek w postaci groźby wyrządzenia jej znacznej szkody lub, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku tak, aby przekonać sąd, co do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W niniejszej sprawie twierdzenia strony o nieodwracalności rozbiórki tablicy reklamowej oraz groźbie zniszczenia materiałów potrzebnych do jej budowy są nieprzekonujące, zwłaszcza biorąc pod uwagę właściwości i rozmiary widocznej na fotografii zawartej w aktach sprawy (s. 45 akt administracyjnych) tablicy reklamowej.
Odnosząc się do kwestii kar umownych za niedotrzymanie umów z reklamodawcami strona nie wskazała, ani nie uprawdopodobniła ich wysokości, jak również nie wskazała jak wpłynęłyby one na jej sytuację majątkową.
Wskazać również należy, że wykonanie rozbiórki z reguły wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Pogląd ten jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku decyzja o nakazie rozbiórki podlega wstrzymaniu (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OZ 456/14). Strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, że w konkretnym stanie faktycznym wykonanie nakazu rozbiórki wiązać się będzie z wyrządzeniem jej znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie natomiast ani we wniosku skarżącej, ani w aktach sprawy nie ma stosownych argumentów czy dokumentów wskazujących na grożące jej konsekwencje przekraczające normalne następstwa wykonania zaskarżonego aktu.
Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.